Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι διαθέσιμο στην περιοχή σας

18 χρόνια χωρίς την Αλίκη

Access to the comments Σχόλια
Από Euronews
18 χρόνια χωρίς την Αλίκη

Πέρασαν κιόλας 18 χρόνια από τότε που η Αλίκη Βουγιουκλάκη έφυγε από κοντά μας για τη γειτονιά των Αγγέλων.

23 Ιουλίου του 1996 και ώρα 10 το πρωί οι θεράποντες ιατροί ανακοίνωσαν ότι η Αλίκη δεν είναι πια μάζι μας. Έχασε τη μάχη με την επάρατη νόσο και δεν πραγματοποίησε την τελυταία της επιθυμία: Να ξαναγυρίσει στο θέατρο, να βρεθεί ξανά κοντά στο παιδιά από τη «Μελωδία της Ευτυχίας».

«Είμαι σίγουρη, ελπίζω πως θα ξεπεραστεί» δήλωνε τον Μάιο της ίδιας χρονιάς όταν μίλησε για το πρόβλημα της υγείας της.

Ο Θάνατός της, μόλις τρεις μέρες μετά τα γενέθλιά της, είχε βυθίσει στο πένθος τον καλλιθτεχνικό κόσμο αλλά και όλους τους Έλληνες που είχαν μεγαλώσει με τις ταινίες της.

Ήταν η πιο δημοφιλής ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου. Το ταλέντο της, το σκέρτσο της, η θηλυκότητά της, το παιδί που έκρυβε μέσα της δεν μπορούσες εύκολα να τα συναντήσεις σε κάποια άλλη γυναίκα. Προσέφερε τη δροσιά και την ανάσα των ρόλων της στην ελληνική κοινωνία.

Η Αλίκη-Σταματίνα Βουγιουκλάκη όπως ήταν ολόκληρο το όνομά της, γεννήθηκε στο Μαρούσι Αττικής στις 20 Ιουλίου του 1934.

Ο πατέρας της, Γιάννης Βουγιουκλάκης ήταν δικηγόρος, που για ένα χρονικό διάστημα είχε διατελέσει και νομάρχης στην Αρκαδία. Η μητέρα της, Αιμιλία Κουμουνδούρου, ήταν γόνος της μεγάλης πολιτικής οικογένειας. Η οικογένειά της κατάγεται από το χωριό Λάγια της Μάνης. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής ο πατέρας της δολοφονήθηκε και η μητέρα της ανέλαβε μόνη της να μεγαλώσει τα τρία παιδιά, την Αλίκη, τον Αντώνη και τον Τάκη.

Η λατρεία της για την υποκριτική ξεκίνησε από τα μαθητικά της χρόνια. Το 1952 έδωσε κρυφά από την οικογένειά της εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πριν ακόμη αποφοιτήσει, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της από το θέατρο.

Εκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο το 1953 με το έργο Κατά Φαντασίαν Ασθενής του Μολιέρου και τον επόμενο χρόνο στον κινηματογράφο με την ταινία Το Ποντικάκι. Ακολούθησαν 41 κινηματογραφικές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και της τουρκικής διασκευής της ταινίας “Χτυποκάρδια στο θρανίο” με τον τουρκικό τίτλο “Siralardaki Heyecanlar” (1963), οι περισσότερες των οποίων έγιναν τεράστιες εισπρακτικές επιτυχίες και κατάφεραν να εκτινάξουν την καριέρα της στα ύψη και να της δοθεί ο χαρακτηρισμός «εθνική Σταρ».

Το 1960, της απονεμήθηκε το Βραβείο ερμηνείας Α΄ Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1960 για την ερμηνεία της στην κινηματογραφική ταινία Μανταλένα, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου.