Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

«Κάποια να με προσέχει»: Μια γλυκόπικρη βρετανο-ουγγρική παραγωγή

euronews_icons_loading
«Κάποια να με προσέχει»: Μια γλυκόπικρη βρετανο-ουγγρική παραγωγή
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Ο Μπράιαν Κοξ βρέθηκε στην Βουδαπέστη για την πρεμιέρα της ταινίας «Κάποια να με προσέχει». Ο σκωτσέζος ηθοποιός ερμηνεύει τον Σερ Μάικλ Γκίφορντ, έναν ηλικιωμένο σαιξπηρικό ηθοποιό, που πάσχει από μια εκφυλιστική νόσο που έχει σχέση με το Πάρκινσον.

Έχει μετατρέψει τη ζωή της οικογένειάς του σε αληθινή κόλαση. Η κόρη του Σοφία, την οποία υποδύεται η Εμίλια Φοξ, αποφασίζει να προσλάβει μια νέα νοσοκόμα.

Η Ντορότια, μια νεαρή ηθοποιός από την Ουγγαρία με όνειρα για καριέρα, αναλαμβάνει το δύσκολο έργο να τον φροντίζει. Αρχικά, οι δυναμικοί χαρακτήρες τους συγκρούονται, όμως η κοινή τους αγάπη για τον Σαίξπηρ γεφυρώνει το χάσμα.

«Έχω έναν πολύ κοντινό μου φίλο, που είναι κωμικός ηθοποιός. Είναι ένας κωμικός που ασχολείται με την stand up κωμωδία. Είναι μεγαλοφυΐα. Είναι ένας από τους πιο γενναίους τύπους που ξέρω, γιατί έχει Πάρκινσον, όπως ο ήρωας στην ταινία, αλλά χρησιμοποιεί την ασθένειά του, στην παράσταση που κάνει. Είναι μέρος αυτού που είναι. Δεν απολογείται γι’ αυτό. Λέει: “Αυτός είμαι, αυτή είναι η ασθένειά μου, οπότε ας ξεκινήσουμε από αυτό“» τόνισε ο Κοξ.

Τη βαθιά σχέση αλληλοεκτίμησης που χτίζεται μεταξύ του άνδρα και της νεαρής κοπέλας, αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη καχυποψία η κόρη του Μάικλ. Η Κόκο Κένιγκ ερμηνεύει την Ντορότια:

«Ήταν σαν να παίζω τον εαυτό μου. Αυτό που μου ζήτησε ο Γιάνος ήταν να είμαι όσο πιο φυσική γίνεται και να το κάνω με τον τρόπο που μπορούσα. Είχα έναν μέντορα,τον Λικ Μποντί τον οποίο σεβόμουν με τον ίδιο τρόπο που η Ντορότια κοίταζε τον Μάικλ Γκίφορντ. Στο τέλος, όταν σταματήσαμε τα γυρίσματα, κατάλαβα ότι έκανα το ίδιο πράγμα με τον Μπράιαν, στις σκηνές μας. Αυτό που ζούσα στα γυρίσματα ήταν παρόμοιο με αυτό που συνέβαινε στην ζωή μου, εκείνη την περίοδο».

Το «Κάποια να με προσέχει» είναι μια βρετανο-ουγγρική παραγωγή, την οποία σκηνοθέτησε ο Γιάνος Εντελένιι.

«Πρόθεσή μας ήταν να κάνουμε μια συγκινητική ταινία. Θέλαμε να κάνουμε μια ταινία με χιούμορ, που θα σας κάνει να σκεφτείτε σοβαρά ζητήματα της ζωής. Θέλαμε να κάνουμε μια ταινία για τον θάνατο, όπως αυτός συμβαίνει στην αληθινή μας ζωή».

Η ταινία είχε βγει στους ελληνικούς κινηματογράφους στις αρχές Οκτωβρίου.

«While I was waiting»: Το σύγχρονο δράμα της Συρίας μέσα από μια θεατρική παράσταση

euronews_icons_loading
«While I was waiting»: Το σύγχρονο δράμα της Συρίας μέσα από μια θεατρική παράσταση
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

To «While I was waiting», η θεατρική παράσταση από την Συρία, που παρουσιάστηκε στα τέλη Οκτωβρίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση είναι μια συγκινητική πολιτική αλληγορία για τη σύγχρονη Συρία.

Βρισκόμαστε στο 2015. Ο νεαρός Ταΐμ πέφτει θύμα ξυλοδαρμού σε ένα σημείο στρατιωτικού ελέγχου της Δαμασκού. Μεταφέρεται σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο. Στα όρια μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου, από το κρεβάτι του νοσοκομείου, ο Ταΐμ γίνεται ο βουβός αυτόπτης μάρτυρας της οικογενειακής κρίσης που έχει ξεσπάσει, αλλά και του δράματος που ζει τα τελευταία χρόνια η Συρία, εξαιτίας της εμφύλιας διαμάχης.

Αυτή είναι η υπόθεση του θεατρικού έργου που βασίζεται σε αληθινά περιστατικά. Συγγραφέας του είναι ο Μοχάμαντ Αλ Ατάρ, ο οποίος εξηγεί για ποιο λόγο το έγραψε:

«Νομίζω ότι η συγκεκριμένη ιστορία είναι μια εξαιρετική μεταφορά, μια ευκαιρία να μιλήσουμε για την Συρία σήμερα, για τις σημερινές συνθήκες που αντιμετωπίζουμε και πόσο σύνθετες είναι οι καταστάσεις που βιώνουμε. Γιατί το κώμα, όπως όλοι γνωρίζουμε, αναφέρεται σ’ αυτή την γκρίζα περιοχή μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ του να εγκαταλείπεις τη ζωή, να παραδίδεσαι και του να μάχεσαι για την επιβίωση. Νομίζω ότι σε ένα μεγάλο βαθμό, αυτή είναι η ιστορία της Συρίας σήμερα.

Η πρεμιέρα της παράστασης έγινε στις Βρυξέλλες, πέρσι τον Μάιο στο φεστιβάλ Kunsten. Το έργο έχει ταξιδέψει επίσης στην Αβινιόν, στη Ζυρίχη και στο Festival D’ Automne.

Ο Μοχάμαντ Αλ Ατάρ έχει ζητήσει άσυλο στη Γερμανία και μένει πλέον στο Βερολίνο, ενώ ο σκηνοθέτης Ομάρ Αμπουσαάντα αρνείται να εγκαταλείψει στη Δαμασκό, παρά τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Δημιουργεί όμως τις παραστάσεις του στο εξωτερικό:

«Δεν μπορώ να δουλέψω πλέον εκεί, γιατί η δουλειά μου έχει πολιτικό υπόβαθρο. Δεν μπορώ να δουλέψω ελεύθερα. Ακόμη και η καθημερινή ζωή στη Δαμασκό είναι πολύ δύσκολη, όσον αφορά τον ηλεκτρισμό, τη θέρμανση και τα μέσα μεταφοράς».

Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο είναι μια προσπάθεια των δύο καλλιτεχνών να αντισταθούν στην απελπισία και την κατάθλιψη που τους γεννά η πραγματικότητα στη Συρία, αλλά και να δείξουν στο δυτικό κόσμο την αλήθεια για τη χώρα τους, πέρα από τα γνωστά στερεότυπα:

«Ένας από τους βασικούς λόγους που συνεχίζω να κάνω θέατρο είναι γιατί το θέατρο είναι ένας τρόπος αντίστασης. Και γι’ αυτό βρίσκομαι εδώ και εκφράζομαι ώστε να αντισταθώ στην απελπισία, να αντισταθώ στην κατάθλιψη. Γιατί το να είσαι Σύρος στις μέρες μας και να πιστεύεις ότι η χώρα σου έχει μέλλον, είναι δύσκολο να αποφύγεις την κατάθλιψη και την απελπισία, όταν βλέπεις ποια είναι η πραγματικότητα. Ειδικά, όταν βλέπεις δυστυχώς ότι δεν υπάρχει καμιά λύση, καμιά διέξοδος από αυτή την αγωνία που ζούμε» εξηγεί ο Μοχάμαντ Αλ Ατάρ.

Μετά την Αθήνα, η παράσταση ταξιδεύει σε Μασσαλία και Λιλ, ενώ το 2017 θα κάνει παγκόσμια περιοδεία.

«While I was waiting»: Το σύγχρονο δράμα της Συρίας μέσα από μια θεατρική παράσταση