Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι διαθέσιμο στην περιοχή σας

Ευρωπαϊκό «SOS» για το ελληνικό ορφανοτροφείο Πριγκήπου

Access to the comments Σχόλια
Από Euronews
euronews_icons_loading
Ευρωπαϊκό «SOS» για το ελληνικό ορφανοτροφείο Πριγκήπου

Στoν κατάλογο με τα επτά απειλούμενα μνημεία ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομίας βρίσκεται πλέον το ελληνικό ορφανοτροφείο της Πριγκήπου.

Πρόκειται για το ιστορικό κτίριο που φιλοξένησε πάνω από 5000 παιδιά.

Ένα από αυτά ήταν ο Κώστας Καράλης.

«_Το κτίριο ήταν μεγάλο. Είχαμε μια μεγάλη κουζίνα. Μας άρεσε να παίζουμε σκάκι. Υπήρχαν τα πάντα στο κτίριο. Δεν μας έλειπε τίποτα.Εκεί περάσαμε αρκετές ημέρες ευτυχίας. Δεν είχαμε προβλήματα_», αναφέρει ο κ. Κάραλης που έζησε στο ορφανοτροφείο από το 1949 έως το 1961.

Εκεί περάσαμε αρκετές ημέρες ευτυχίας. Δεν είχαμε προβλήματα», αναφέρει ο κ. Κάραλης που έζησε στο ορφανοτροφείο από το 1949 έως το 1961.

Η αρχιτεκτονική του είναι μοναδική. Πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα ξύλινα κτίρια που διασώζονται έως τις ημέρες μας.

«_Αυτή τη στιγμή υπάρχει ο κίνδυνος κατάρρευσης. Συνεπώς κάναμε αίτηση για να υπαχθούμε στο πρόγραμμα. Πλέον υπάρχει ελπίδα για τη διάσωση αυτού του ιστορικού κτιρίου_», τόνισε η επικεφαλής του γραφείου της Europa Nostra στην Τουρκία, Μπουρσίν Αλτινσάι Οζγκιουνέρ.

Το επιβλητικό πενταώροφο κτίριο διαθέτει 206 δωμάτια.

Λειτούργησε ως ορφαντροφείο μέχρι το 1964.

Από τότε και μέχρι σήμερα παραμένει κλειστό και έχει παραδοθεί στη φθορά του χρόνου.

Το κτι΄ίριο άρχισε να ανεγείρετε το 1898 με σκοπό να μετατραπεί σε ξενοδοχείο με καζίνο, αλλά μετά την απαγόρευση του τότε σουλτάνου Abdul Hamit του Β' αναζητήθηκε νέα χρήση. Το 1903 με δωρεά της Ελένης Ζαρίφης προς το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης στεγάστηκε το Εθνικό Ορφανοτροφείο. Λειτούργησε μέχρι και το 1964 και προσέφερε πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε 5744 παιδιά.

Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ξύλινα κατασκευάσματα στην Ευρώπη,είναι πενταόροφο και διαθέτει 206 δωμάτια, αίθουσες χορού, τραπεζαρίες και άλλους χώρους.

Υπενθυμίζεται ότι το Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου είναι το μοναδικό ακίνητο για το οποίο το Φανάρι διαθέτει  τίτλους ιδιοκτησίας. Εγκαινιάσθηκε στις 21 Μαΐου του 1903 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄. Λίγους μόλις μήνες προηγουμένως, ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β΄ είχε εκδώσει σχετικό φιρμάνι, με το οποίο επιβεβαιωνόταν ότι το Πατριαρχείο ήταν ο νόμιμος ιδιοκτήτης του ακινήτου. Σημειώνεται ότι το Φανάρι είχε παραχωρήσει τη χρήση του κτιρίου στο ομογενειακό «Ιδρυμα του Ορφανοτροφείου Αρρένων».

Μέχρι το 1964, οπότε οι τουρκικές Αρχές το έκλεισαν, προβάλλοντας τον κίνδυνο πυρκαγιάς, περισσότερα από 5.700 παιδιά βρήκαν προστασία στο ξύλινο συγκρότημα. Το 1997 η Διεύθυνση Βακουφίων του υπουργείου Εσωτερικών της γειτονικής χώρας κήρυξε έκπτωτη την Εφορεία του Βακουφίου, που συγκροτούσαν επτά εκλεγμένα μέλη της Ομογένειας, και κατέσχεσε ουσιαστικά το κτίριο του Ορφανοτροφείου. Για να το πετύχει αυτό η Διεύθυνση Βακουφίων ανέλαβε «πραξικοπηματικώς» τη διοίκηση του ιδρύματος και υποστήριξε πως το ακίνητο δεν ανήκει στο Πατριαρχείο, αλλά στο Βακούφι. Τελικά, το Φανάρι, αφού εξάντλησε όλες τις νομικές δυνατότητές του στην τουρκική Δικαιοσύνη, προσέφυγε τελικώς το 2005 στο ΕΔΑΔ.