Βασισμένο στο μπεστ σέλερ του Άντι Γουέιρ «The Martian», το «Project Hail Mary» είναι ζεστή υπερπαραγωγή με κλασική γοητεία, αν και το χιούμορ της μερικές φορές μειώνει τη συναισθηματική της δύναμη.
Την τελευταία φορά που είδαμε τον Ράιαν Γκόσλινγκ στο διάστημα ήταν το 2018, όταν υποδύθηκε τον Νιλ Άρμστρονγκ στο σοβαροφανές βιογραφικό δράμα του Ντάμιεν Σαζέλ First Man.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Από τις πρώτες στιγμές του Project Hail Mary, διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Άντι Γουίρ του 2021 (συγγραφέας του «The Martian»), δεν θα ήταν παράλογο να νομίσει κανείς ότι το κοινό ετοιμάζεται για ακόμη ένα σκληρό ταξίδι στο διάστημα...
Η ταινία ανοίγει με τον Γκόσλινγκ να ξυπνά από τεχνητό κώμα και να ξεφουρνίζεται από μια βιοσακούλα. Έχει μακριά μαλλιά, γενειάδα σπηλαιανθρώπου και καμία απολύτως ανάμνηση για το ποιος είναι. Ακόμη χειρότερα, δεν ξέρει γιατί βρίσκεται σε διαστημόπλοιο ή ποια είναι η αποστολή του.
Γρήγορα ανακαλύπτει ότι ό,τι κι αν ήταν να κάνει, έχει ήδη στοιχίσει τη ζωή σε δύο συναδέλφους του, οι οποίοι πέθαναν σε κατάσταση υπνουπτήγησης. Και δεδομένου ότι βρίσκεται 11,9 έτη φωτός μακριά από τη Γη, το να στείλει σήμα κινδύνου είναι εκτός συζήτησης.
Καθόλου χαρμόσυνο ξεκίνημα... Όμως μην ανησυχείτε, η ταρκοφσκική διάθεση δεν κρατάει για πολύ. Πρόκειται για διαστημική περιπέτεια των Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ, οπότε η χαζοχαρούμενη κωμωδία παραμονεύει στη γωνία. Αν το διάστημα είχε γωνίες.
Ακολουθεί φλας μπακ στη Γη, όπου μαθαίνουμε ότι ο Γκόσλινγκ δεν είναι κανένας αστροναύτης τύπου Τζέισον Μπορν. Είναι ο Ράιλαντ Γκρέις, ένας πράος διδάκτορας μοριακής βιολογίας που τα βγάζει πέρα ως καθηγητής φυσικών επιστημών σε γυμνάσιο, επειδή ο ακαδημαϊκός κόσμος δεν είναι ακόμη έτοιμος να αναγνωρίσει τη διάνοιά του.
Τον επισκέπτεται η ανέκφραστη Γερμανίδα αξιωματούχος Εύα Στρατ (Σάντρα Χίλερ), η οποία είναι επικεφαλής του πρότζεκτ Hail Mary. Αποκαλύπτεται ότι έχει εντοπιστεί μια γραμμή στο διάστημα που συνδέει την Αφροδίτη με τον Ήλιο – μια γαλαξιακή κλωστή που βαφτίστηκε γραμμή Πετρόβα.
Ο Ράιλαντ μπλέκει ως σύμβουλος στο πολυεθνικό πρόγραμμα και σύντομα ανακαλύπτει ότι η γραμμή Πετρόβα αποτελείται από διαστρικούς μικροοργανισμούς που κατασπαράζουν σταδιακά τον Ήλιο. Ευτυχώς, αυτές οι μικρές «κουκκίδες του διαστήματος», οι Astrophage, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμο πυραύλων για ένα σκάφος που θα στείλει πλήρωμα στον Ταυ Κήτα, ένα άστρο που φαίνεται να μην έχει κολλήσει τον διαστημικό έρπη.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αποστολή για τη σωτηρία της ανθρωπότητας είναι ταξίδι χωρίς επιστροφή... Και στο διάστημα, κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει να πετάς εξυπνάδες.
Πολλά λειτουργούν στο Project Hail Mary. Υπάρχει άφθονη επιστημονική κουβέντα· τα φλας μπακ εξηγούν σταδιακά στον Ράιλαντ – και μαζί με αυτόν στο κοινό – πώς βρέθηκε ο γοητευτικός καθηγητής στο διαστημόπλοιο, διατηρώντας διαρκώς το μυστήριο· και ο Γκόσλινγκ παραμένει σταθερά χαρισματικός μπροστά στην κάμερα. Και μετά έρχεται το πραγματικό fun, όταν ένα εξωγήινο σκάφος «παρκάρει» δίπλα στο δικό του. Ακολουθεί η πρώτη επαφή, με τη μορφή ενός απροσδόκητα χαριτωμένου εξωγήινου, με το προσωνύμιο Rocky – κάτι ανάμεσα στο Πράγμα των «Fantastic Four» και σε κάβουρα, με επιπλέον ενέργεια κουταβιού για καλή μεριά.
Αντί να «του μπει στο αίμα», ο εξωγήινος του γίνεται ολοένα πιο συμπαθής. Αφού βρίσκουν τρόπο να επικοινωνήσουν (το γλωσσικό εμπόδιο ξεπερνιέται τόσο γρήγορα που η Λουίζ Μπανκς του Arrival μοιάζει μπροστά του πρωτάρα στη γλωσσολογία), ο Ράιλαντ και ο Rocky αποφασίζουν να ενώσουν δυνάμεις για να σώσουν και τους δύο κόσμους τους, καθώς και ο πλανήτης του Rocky απειλείται από τα λαίμαργα μικρόβια.
Έτσι ξεκινά μια ιδιότυπη «buddy comedy», ένα ζευγάρι ασύμβατων συνεργατών που μοιάζει έτη φωτός μακριά από το σκοτεινό άνοιγμα της ταινίας. Για το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας, οι Λορντ και Μίλερ το διαχειρίζονται ως «Στενές Επαφές» στην κωμική τους εκδοχή, με πολλά αστεία να πιάνουν τόπο και τον Γκόσλινγκ να αποδεικνύει ότι μπορεί να σηκώσει μια ολόκληρη ταινία πάνω στους στιβαρούς ώμους του.
Ωστόσο, όσο περισσότερο το σκηνοθετικό δίδυμο ακουμπάει στην ελαφρότητα, τόσο περισσότερο διαβρώνει ορισμένα από τα πιο σκοτεινά θέματα του βιβλίου. Επιπλέον, ο κωμικός τόνος απειλεί να αποδυναμώσει αρκετές πιο φορτισμένες συναισθηματικά στιγμές στη φουσκωμένη διάρκεια των 158 λεπτών.
Υπάρχει επίσης το ζήτημα ότι η μεγάλη διάρκεια μπορεί να οδηγήσει ορισμένους θεατές να συνειδητοποιήσουν σε ποιον βαθμό το σενάριο του Ντρου Γκοντάρντ – που είχε προηγουμένως διασκευάσει για τον Ρίντλεϊ Σκοτ το The Martian του Γουίρ – είναι ένα συνονθύλευμα διαστημικών επιτυχιών τύπου «αφού δουλεύει, γιατί να το φτιάξεις».
Ο τόνος νοσταλγικής θαλπωρής παραπέμπει ξεκάθαρα στα E.T. και Close Encounters of the Third Kind· η βασική ιδέα θυμίζει τα Silent Running, Sunshine και Interstellar· ο Ράιλαντ, ως ναυαγός του διαστήματος αλλά και επιστημονική ιδιοφυΐα, μοιάζει σχεδόν συγγενής με τον Μαρκ Γουότνι του The Martian· και, λιγότερο κολακευτικά, το δίδυμο ανθρώπου / πολύχειρα εξωγήινου μπορεί να θυμίσει σε κάποιους άτυχους το θλιβερό «Spaceman» του Άνταμ Σάντλερ από το 2024. Όλα αυτά κουμπώνουν με έναν συγκινητικό τρόπο, αλλά στο Project Hail Mary δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχετε ξαναδεί.
Το να πατάς σε γνώριμες νότες δεν είναι έγκλημα, αλλά όταν το υπερβολικά μακρύ μείγμα επιστημονικής φαντασίας και ψυχαγωγίας υποβιβάζει τη σπουδαία Χίλερ σε άλλη μια ψυχρή Γερμανίδα, περιλαμβάνει δύο αμφιλεγόμενες σκηνές καραόκε και υπονομεύει ένα πιο σοβαρό φινάλε με ένα κλείσιμο τύπου διδακτικής τηλεοπτικής εκπομπής για παιδιά, η γοητεία αρχίζει να φθείρεται – σαν να ένιωσε λιγούρα κάποιο κοσμικό παθογόνο.
Αυτό που μένει είναι μια γαλαξιακή περιπέτεια που λειτουργεί ως προσεγμένη, παλιομοδίτικη ταινία φτιαγμένη για να ευχαριστήσει το κοινό. Δεν σταματά ποτέ να διασκεδάζει, αλλά το Project Hail Mary έπρεπε να δείχνει λιγότερο δανεικό για να βρουν πραγματικά στόχο τα κεντρικά του μηνύματα για τη φιλία.
Project Hail Mary προβάλλεται ήδη στις αίθουσες.