Η πρώτη ταινία Star Wars με ηθοποιούς για τη μεγάλη οθόνη μετά από επτά χρόνια φτάνει επιτέλους στις αίθουσες
Έχουν περάσει επτά χρόνια από τότε που μια ταινία Star Wars βγήκε τελευταία φορά στη μεγάλη οθόνη και ο χρόνος μόνο καλό δεν έχει κάνει στο άχαρο φινάλε της τριλογίας των σίκουελ του 2019, το Star Wars: The Rise of Skywalker.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Παρότι η προοπτική να πας ξανά στο multiplex για μια ολοκαίνουργια περιπέτεια σε έναν γαλαξία πολύ, πολύ μακριά θα έπρεπε να είναι πηγή ενθουσιασμού και να προκαλεί ντελίριο στους φαν, η επιφυλακτικότητα είχε γίνει απολύτως δικαιολογημένη. Από το 2019, οι ιθύνοντες του Star Wars πόνταραν στη μικρή οθόνη για να αναζωογονήσουν την τύχη των live action παραγωγών, ξεκινώντας με το The Mandalorian. Τα αποτελέσματα ήταν ανάμεικτα.
Το Andor ήταν εξαιρετικό, αλλά οι υπόλοιπες σειρές ήταν απροσδόκητα άτονες. Στην καλύτερη περίπτωση. The Book of Boba Fett, Obi-Wan Kenobi, Ahsoka, Skeleton Crew... Καμία δεν άφησε πραγματικά το στίγμα της.
Ας αφήσουμε κατά μέρος το The Acolyte, που ήταν σκέτη αποτυχία.
Όσο για τη σειρά που εγκαινίασε τη μετεγκατάσταση του franchise στη μικρή οθόνη, η πρώτη σεζόν του The Mandalorian ήταν μια ανάσα φρεσκάδας με western αισθητική: ακολουθούσε έναν μασκοφόρο κυνηγό επικηρυγμένων και ένα χαριτωμένο μωρό Γιόντα, με υπόκρουση το synthy σάουντρακ του Λούντβιχ Γκόρανσον. Η δεύτερη και η τρίτη σεζόν βούλιαξαν σε πυκνή μυθολογία και ξαναζεσταμένα, επαναλαμβανόμενα storylines, κάτι που μείωσε ακόμη περισσότερο την προσμονή για το The Mandalorian And Grogu – μια κάπως αινιγματική επιλογή για την επιστροφή του Star Wars στις αίθουσες.
Προς τιμήν του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Τζον Φαβρό και των συνσεναριογράφων Ντέιβ Φιλόνι και Νόα Κλουρ, η συνέχεια της σειράς στη μεγάλη οθόνη κάνει σωστά τρία πράγματα.
Πρώτον, παρουσιάζουν μια ευθύγραμμη ιστορία που απαιτεί την ελάχιστη δυνατή γνώση της σειράς, επιτρέποντας έτσι και στους πιο περιστασιακούς θεατές να μπουν στην πλοκή χωρίς να χρειάζεται να κάνουν... διάβασμα εκ των προτέρων.
Δεύτερον, το The Mandalorian And Grogu ξεκινά με καταιγιστική δράση. Ξανασυναντάμε τον κυνηγό επικηρυγμένων Ντιν Τζάρριν (Πέδρο Πασκάλ – και οι ηθοποιοί με στολή Μπρένταν Γουέιν και Λατίφ Κράουντερ), ο οποίος μόνος του εξουδετερώνει μια ομάδα Stormtroopers. Στη συνέχεια βλέπουμε τον ίδιο και τον Γκρόγκου να στρατολογούνται από την συνταγματάρχη Γουόρντ (Σιγκούρνι Γουίβερ), που χρειάζεται το δίδυμο για να διασώσει τον Ρότα τον Χατ (φωνή του Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ), γιο του αείμνηστου Τζάμπα.
Ναι, ο Τζάμπα πρόλαβε να αναπαραχθεί πριν πεθάνει στο Return of the Jedi. Καλύτερα να μη σταθείτε πολύ σε αυτή τη λεπτομέρεια – ούτε στο πώς ένα αιχμάλωτο διαστημικό σαλιγκάρι απέκτησε κοιλιακούς-φέτες – για το καλό σας.
Ο Ρότα πρέπει να ελευθερωθεί με αντάλλαγμα πληροφορίες από τη φατρία των Χατ για έναν εξαφανισμένο αυτοκρατορικό φυγά. Κάπως έτσι ξεκινά ένα πρώτο μέρος με καλό ρυθμό, που περιλαμβάνει αρκετές δυνατές σεκάνς.
Το τρίτο πράγμα που κάνουν σωστά, θα ρωτήσετε;
Υπάρχει ένας τετραχέρης εξωγήινος ιδιοκτήτης σάντουιτς μπαρ, ονόματι Χιούγκο, που ψήνει πανίνι και τον οποίο ντουμπλάρει ο Μάρτιν Σκορσέζε.
Ναι, ο Μάρτιν Σκορσέζε.
Και μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα είναι ένα απολύτως μέτριο και χαμηλής προσπάθειας κολάζ επεισοδίων που προφανώς προορίζονταν για την ακυρωμένη τέταρτη σεζόν της σειράς και που συνοψίζονται ως εξής: ο Μάντο πολεμά εξωγήινους φτιαγμένους στον υπολογιστή, ολοκληρώνει την αποστολή του, παίρνει την επόμενη εντολή, ξαναπολεμά CGI εξωγήινους, ολοκληρώνει την αποστολή, παίρνει την επόμενη, μετά πολεμά κι άλλους... Καταλάβατε το μοτίβο.
Ο Γκρόγκου και τα χνουδωτά αυτάκια του παραμένουν αξιαγάπητοι, δεν χωρά αμφιβολία. (Υπάρχει και μια στιγμή που φτερνίζεται, απλώς απολαυστική.) Η Σιγκούρνι Γουίβερ δεν κάνει ποτέ λάθος, αυτό είναι δεδομένο. Και πράγματι, τα πρώτα λεπτά προσφέρουν μια εντυπωσιακή, γεμάτη δράση σεκάνς. Δεν μπορείς όμως να στηρίζεις ολόκληρο το special του Disney+ πάνω σε αυτά τα στηρίγματα και να περιμένεις από το κοινό να προσπεράσει την τυποποιημένη πλοκή τύπου fetch quest και μια παντελώς δευτερεύουσα ιστορία που απλώνεται σε διαγαλαξιακά βαρετά 132 λεπτά.
Το σύμπαν του Star Wars κάποτε ενέπνεε δέος και η πρώτη ταινία μετά το The Rise of Skywalker όφειλε να σηματοδοτήσει μια επιστροφή στις space opera υπερπαραγωγές τύπου Τζορτζ Λούκας, στα κινηματογραφικά γεγονότα που έκαναν τους φαν να θέλουν να ελπίζουν ξανά. Το The Mandalorian And Grogu δεν είναι μια κακή ταινία, αλλά είναι υπερβολικά φοβική απέναντι στο ρίσκο και υπερβολικά άνοστη για να ανανεώσει την πίστη.
Αν αυτός είναι ο δρόμος του Star Wars από εδώ και πέρα, το franchise παραμένει σε έναν βαθύ λάκκο των Σιθ.
Star Wars: The Mandalorian And Grogu προβάλλεται ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες.