Οι αθλητές των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων αντιμετωπίζουν υψηλά ποσοστά τραυματισμών, όμως ορισμένοι από τους πιο συχνούς περνούν απαρατήρητοι.
Τις τελευταίες εβδομάδες, αθλητές από όλον τον κόσμο δοκιμάζουν τα όρια του ανθρώπινου σώματος, προκειμένου να αγωνιστούν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Καθώς το κοινό παρακολουθεί τις εντυπωσιακές επιδόσεις τους, είναι εύκολο να ξεχάσει τους κινδύνους αυτών των χειμερινών σπορ. Ωστόσο, ακόμη και οι κορυφαίοι αθλητές μπορούν να λυγίσουν από τους τραυματισμούς.
Μια σκληρή υπενθύμιση αυτής της πραγματικότητας ήρθε με πολλούς τρόπους στους φετινούς Αγώνες. Μόλις 13 δευτερόλεπτα μετά την εκκίνηση της καθόδου της Λίνζι Βον, έπεσε και έσπασε το πόδι της. Ο Ίλια Μαλίνιν, το μεγάλο φαβορί για το χρυσό, είχε επίσης μια καταστροφική πτώση στο ελεύθερο πρόγραμμά του στο καλλιτεχνικό πατινάζ.
Δυστυχώς, αυτοί οι αθλητές δεν ήταν οι μόνοι που έκαναν θεαματική τούμπα, και σίγουρα δεν θα είναι οι τελευταίοι.
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Sports Science and Medicine έδειξε ότι οι αθλητές των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων αντιμετωπίζουν συχνά υψηλά ποσοστά τραυματισμών. Ο εξοπλισμός που χρησιμοποιούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες για να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους μπορεί να συμβάλει σε αυτούς τους τραυματισμούς, εάν δεν είναι σωστά προσαρμοσμένος ή χρησιμοποιείται λανθασμένα.
Η μελέτη έδειξε ότι τα αθλήματα με τα υψηλότερα ποσοστά τραυματισμών είναι το σκι ελεύθερου στυλ, το σνόουμπορντ, το αλπικό σκι, το μπομπσλέι και το χόκεϊ επί πάγου.
Οι συχνότεροι τύποι τραυματισμών αφορούσαν το γόνατο, τη σπονδυλική στήλη/την πλάτη και τον καρπό/το χέρι. Εκχυμώσεις, θλάσεις και διαστρέμματα συγκαταλέγονταν επίσης στους τραυματισμούς που καταγράφηκαν συχνότερα.
Παρότι οι τραυματισμοί είναι πιθανοί και υπαρκτοί σε κάθε άθλημα, ορισμένοι είναι χαρακτηριστικοί των χειμερινών σπορ, αλλά περνούν σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητοι.
Τι είναι το «sled (sledge) head»;
Στα αθλήματα ολίσθησης, όπως το μπομπσλέι, το λουτζ και το σκέλετον, οι αθλητές κατεβαίνουν μια παγωμένη πίστα αναπτύσσοντας ταχύτητες άνω των 80 χιλιομέτρων την ώρα.
Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη ότι οι διασείσεις είναι συχνές μεταξύ των αθλητών αυτών, με το 13–18 τοις εκατό όλων των αθλητών του ελκήθρου να επηρεάζεται, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Neurology.
Υπάρχει όμως ένας ακόμη συχνός τραυματισμός σε αυτούς τους αθλητές, που συχνά δεν αναγνωρίζεται ούτε στην έρευνα ούτε στη δημόσια συζήτηση: το «sled head».
Οι αθλητές των αγωνισμάτων αυτών επινόησαν τον όρο «sled head» για να περιγράψουν μια κατάσταση που περιλαμβάνει πονοκεφάλους, θολούρα και κατά διαστήματα την αίσθηση αστάθειας, σύμφωνα με την έρευνα. Συνήθως οφείλεται στο ότι η πίστα είναι ανώμαλη ή στο ότι οι αθλητές κάνουν πολλές διαδοχικές κάθοδοι.
Αν και μέχρι σήμερα η συζήτηση γύρω από το «sled head» ήταν περιορισμένη, λαμβάνονται μέτρα ώστε τα αθλήματα ολίσθησης να γίνουν πιο ασφαλή.
Η Γερμανική Ομοσπονδία Μπομπσλέι και Ελκήθρων (BSD) και το Allianz Center for Technology (AZT) παρουσίασαν, στους Αγώνες Μιλάνο-Κορτίνα, προτάσεις και ερευνητικά ευρήματα για τη βελτίωση της ασφάλειας των αθλητών του μπομπσλέι.
Ένα από τα συστήματα ασφαλείας που παρουσιάστηκαν ήταν το Allianz Safety Sled με το σύστημα HIP (Head Impact Protection). Το νέο αυτό χαρακτηριστικό ασφαλείας έχει σχεδιαστεί ώστε να αποτρέπει τον άμεσο τραυματισμό των επιβατών του ελκήθρου. Σύμφωνα με την AZT, η εφαρμογή του συστήματος δεν θα απαιτούσε την κατασκευή νέου ελκήθρου.
«Δεν αλλάζουμε το ίδιο το άθλημα», δήλωσε ο Κρίστιαν Σαρ, γενικός διευθυντής της AZT. «Δεν αλλάζουμε τη συγκίνηση ούτε το θέαμα. Θέλουμε μόνο να προσθέσουμε λίγη ασφάλεια».
Ο Σαρ είπε ότι στην Κορτίνα συνάντησαν πολλές θετικές αντιδράσεις, ιδίως από τους αθλητές. Ωστόσο, πρόσθεσε ότι απομένει ακόμη δουλειά.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα έχουν τελειώσει και ότι όλοι θα ψηφίσουν υπέρ της αλλαγής των κανονισμών», είπε. «Υπάρχει πολύ δουλειά ακόμη για να πειστούν όλοι να το υιοθετήσουν».
Η Διεθνής Ομοσπονδία Μπομπσλέι και Σκέλετον είναι ο βασικός φορέας που θα πρέπει να εγκρίνει τα νέα μέτρα ασφαλείας, ώστε να μπορέσουν να εφαρμοστούν σε μελλοντικούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Τι είναι το «skier’s thumb»;
Ο όρος «skier’s thumb» περιγράφει έναν τραυματισμό του ωλενίου πλάγιου συνδέσμου του αντίχειρα, που βρίσκεται στη βάση του αντίχειρα, προς την πλευρά του δείκτη.
Ο τραυματισμός προκαλείται από υπερέκταση ή ακραία απαγωγή, συχνά όταν οι αθλητές πέφτουν πάνω σε τεντωμένο χέρι κρατώντας τα μπαστούνια του σκι. Επειδή οι σνόουμπορντερς δεν παθαίνουν συχνά αυτόν τον τραυματισμό, θεωρείται ότι τα μπαστούνια είναι ο πιθανός κύριος υπαίτιος, σύμφωνα με το Sports Health: A Multidisciplinary Approach.
Αρχικά ήταν γνωστός ως «gamekeeper’s thumb», καθώς, σύμφωνα με μια μελέτη της StatPearls, οι Σκοτσέζοι θηροφύλακες τραυματίζονταν συχνά με αυτόν τον τρόπο όταν έσπαγαν τον αυχένα κουνελιών.
Αν και ο συγκεκριμένος τραυματισμός δεν αφορά αποκλειστικά τους σκιέρ, είναι σχετικά συχνός σε αυτούς. Έρευνα του Sports Health δείχνει ότι οι κακώσεις στο άνω άκρο αποτελούν το 14 τοις εκατό των τραυματισμών στο σκι. Οι τραυματισμοί στο γόνατο παραμένουν οι συχνότεροι τραυματισμοί στο σκι.
Ωστόσο, η έρευνα επισημαίνει ότι το «skier’s thumb» ίσως είναι στην πραγματικότητα ο πιο συχνός τραυματισμός στο σκι, απλώς υποκαταγράφεται επειδή πολλοί αθλητές θεωρούν ότι δεν είναι σοβαρός.
Η αντιμετώπιση του τραυματισμού εξαρτάται από τη βαρύτητά του. Η μελέτη της StatPearls αναφέρει ότι οι περισσότερες από αυτές τις κακώσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν με ξεκούραση, πάγο, περίδεση και ανάρροπη θέση. Ωστόσο, εάν ο τραυματισμός προκαλέσει σημαντική χαλάρωση του αντίχειρα, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση.