Οι αθλητές των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων αντιμετωπίζουν υψηλά ποσοστά τραυματισμών, όμως πολλές από τις πιο συχνές κακώσεις περνούν απαρατήρητες.
Τις τελευταίες εβδομάδες, αθλητές από όλον τον κόσμο δοκιμάζουν τα όρια του ανθρώπινου σώματος, διεκδικώντας τη διάκριση στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Καθώς το κοινό παρακολουθεί τις εντυπωσιακές επιδόσεις τους, είναι εύκολο να ξεχνά τους κινδύνους αυτών των χειμερινών αθλημάτων. Ωστόσο, ακόμη και οι κορυφαίοι αθλητές μπορούν να καθηλωθούν από τραυματισμούς.
Μια σκληρή υπενθύμιση αυτής της πραγματικότητας ήρθε με πολλούς τρόπους στους φετινούς Αγώνες. Μόλις 13 δευτερόλεπτα μετά την εκκίνηση της καθόδου της Λίντσεϊ Βον, έπεσε και έσπασε το πόδι της. Ο Ίλια Μαλίινιν, το φαβορί για το χρυσό, είχε επίσης μια καταστροφική πτώση στο ελεύθερο πρόγραμμά του στο πατινάζ.
Δυστυχώς, αυτοί οι αθλητές δεν ήταν οι μόνοι που είχαν άσχημη πτώση, και σίγουρα δεν θα είναι οι τελευταίοι.
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Sports Science and Medicine έδειξε ότι οι αθλητές των Χειμερινών Ολυμπιακών συχνά αντιμετωπίζουν υψηλά ποσοστά τραυματισμών. Ο εξοπλισμός που χρησιμοποιούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες για να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους μπορεί να συμβάλει σε αυτούς τους τραυματισμούς, εάν δεν εφαρμόζει σωστά ή χρησιμοποιείται λανθασμένα.
Η μελέτη έδειξε ότι τα αθλήματα με τα υψηλότερα ποσοστά τραυματισμών είναι το σκι ελεύθερου στυλ, το σνόουμπορντ, το αλπικό σκι, το μπομπσλέι και το χόκεϊ επί πάγου.
Οι συχνότεροι τραυματισμοί εντοπίζονταν στο γόνατο, τη σπονδυλική στήλη/μέση και τον καρπό/χέρι. Σύμφωνα με τη μελέτη, πολύ συνηθισμένα ήταν επίσης τα αιματώματα, οι θλάσεις και τα διαστρέμματα.
Αν και οι τραυματισμοί είναι πιθανό ενδεχόμενο σε κάθε άθλημα, υπάρχουν ορισμένοι που είναι χαρακτηριστικοί των χειμερινών σπορ, αλλά περνούν σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητοι.
Τι είναι το «sled (sledge) head»;
Στα αθλήματα ολίσθησης, όπως το μπομπσλέι, το λουτζ και το σκελετόν, οι αθλητές κατεβαίνουν μια παγωμένη πίστα φτάνοντας σε ταχύτητες που ξεπερνούν τα 80 χιλιόμετρα την ώρα.
Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη ότι οι διασείσεις είναι συχνές μεταξύ των αθλητών αυτών, καθώς, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Neurology, επηρεάζουν το 13-18% όσων ασχολούνται με τα αθλήματα έλκηθρου.
Υπάρχει όμως ένας ακόμη συχνός τραυματισμός σε αυτούς τους αθλητές, που συχνά δεν αναγνωρίζεται ούτε στην έρευνα ούτε στη δημόσια συζήτηση: το «sled head».
Οι αθλητές των αγωνισμάτων έλκηθρου έχουν εισαγάγει τον όρο «sled head» για να περιγράψουν μια κατάσταση που περιλαμβάνει πονοκεφάλους, θολούρα και, περιστασιακά, αίσθηση απώλειας ισορροπίας, σύμφωνα με την έρευνα. Συνήθως οφείλεται σε ανωμαλίες της πίστας ή σε πολλά διαδοχικά περάσματα.
Παρότι μέχρι σήμερα η συζήτηση γύρω από το sled head ήταν περιορισμένη, λαμβάνονται μέτρα ώστε τα αθλήματα ολίσθησης να γίνουν ασφαλέστερα.
Η Γερμανική Ομοσπονδία Μπομπσλέι και Ελκήθρου (BSD) και το Κέντρο Τεχνολογίας της Allianz (AZT) παρουσίασαν, στους Αγώνες του Μιλάνο-Κορτίνα, προτάσεις και ερευνητικά ευρήματα για τη βελτίωση της ασφάλειας των αθλητών του μπομπσλέι.
Ένα από τα συστήματα ασφαλείας που παρουσιάστηκαν ήταν το Allianz Safety Sled με το σύστημα HIP (Head Impact Protection). Το νέο αυτό χαρακτηριστικό στοχεύει να αποτρέψει τα άμεσα χτυπήματα στους επιβαίνοντες στο έλκηθρο. Η εφαρμογή του, σύμφωνα με το AZT, δεν θα απαιτούσε την κατασκευή νέου οχήματος.
«Δεν αλλάζουμε το ίδιο το άθλημα», δήλωσε ο Κρίστιαν Ζαρ, γενικός διευθυντής του AZT. «Δεν αλλάζουμε τη συγκίνηση ούτε το θέαμα. Θέλουμε μόνο να προσθέσουμε λίγη ασφάλεια.»
Ο Ζαρ ανέφερε ότι στην Κορτίνα συνάντησαν πολλές θετικές αντιδράσεις, ιδίως από τους αθλητές. Ωστόσο, υπογράμμισε ότι απομένει ακόμη αρκετή δουλειά.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει τελειώσει η διαδικασία ούτε ότι όλοι θα ψηφίσουν υπέρ της αλλαγής των κανονισμών», είπε. «Χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη για να πειστούν όλοι να το υιοθετήσουν.»
Η Διεθνής Ομοσπονδία Μπομπσλέι και Σκελετόν είναι ο βασικός φορέας που θα πρέπει να εγκρίνει αυτά τα μέτρα ασφαλείας, ώστε να εφαρμοστούν σε μελλοντικούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Τι είναι το «skier’s thumb»;
Ο όρος «skier’s thumb» περιγράφει μια κάκωση του ωλένιου πλάγιου συνδέσμου του αντίχειρα, που βρίσκεται στη βάση του, προς την πλευρά του δείκτη.
Ο τραυματισμός προκαλείται από υπερέκταση ή ακραία απαγωγή, συνήθως όταν οι αθλητές πέφτουν πάνω σε τεντωμένο χέρι ενώ κρατούν τα μπατόν του σκι. Επειδή οι σνόουμπορντερ σπάνια παρουσιάζουν αυτή την κάκωση, υπονοείται ότι τα μπαστούνια είναι ο πιθανός λόγος του τραυματισμού, σύμφωνα με το Sports Health: A Multidisciplinary Approach.
Αρχικά ήταν γνωστός ως «gamekeeper’s thumb», επειδή οι Σκωτσέζοι θηροφύλακες συχνά πάθαιναν αυτόν τον τραυματισμό σπάζοντας τον σβέρκο κουνελιών, σύμφωνα με μελέτη της βάσης StatPearls.
Αν και ο συγκεκριμένος τραυματισμός δεν αφορά αποκλειστικά τους σκιέρ, είναι σχετικά συχνός σε αυτούς. Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Sports Health δείχνει ότι οι κακώσεις των άνω άκρων αντιστοιχούν στο 14% όλων των τραυματισμών στο σκι. Τα τραύματα στο γόνατο παραμένουν ωστόσο τα πιο συχνά.
Παρ’ όλα αυτά, η έρευνα επισημαίνει ότι το skier’s thumb μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ο συχνότερος τραυματισμός στο σκι, απλώς υποκαταγράφεται επειδή πολλοί αθλητές θεωρούν ότι δεν είναι σοβαρός.
Η αντιμετώπιση εξαρτάται από τη βαρύτητα της κάκωσης. Η μελέτη του StatPearls αναφέρει ότι οι περισσότερες περιπτώσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν με ξεκούραση, πάγο, περίδεση και ανάρροπη θέση. Ωστόσο, αν ο τραυματισμός προκαλεί σημαντική χαλάρωση του αντίχειρα, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση.