Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι διαθέσιμο στην περιοχή σας

State of the Union: Ποιό θα είναι το μέλλον του Βλαντιμίρ Πούτιν, μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία;

Access to the comments Σχόλια
Από euronews
Πολίτες με σημαίες της Ουκρανίας
Πολίτες με σημαίες της Ουκρανίας   -   Πνευματικά Δικαιώματα  Francisco Seco/Copyright 2022 The Associated Press. All rights reserved

Ήταν μια εβδομάδα με ανάμεικτα μηνύματα από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ναι, υπήρξαν τα πρώτα σημάδια προόδου στις ειρηνευτικές συνομιλίες ανάμεσα στην Ρωσία και την Ουκρανία.

Αλλά δεν υπήρξε καμία ένδειξη για επικείμενο τέλος στη φρίκη του πολέμου.

Μετά από έναν ακόμη γύρο συνομιλιών στην Κωνσταντινούπολη, Ουκρανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι η χώρα τους είναι έτοιμη να γινει μόνιμα ουδέτερη και να συζητήσει τις ρωσικές εδαφικές διεκδικήσεις με αντάλλαγμα «εγγυήσεις ασφαλείας», όπως ειπώθηκε, από μια ομάδα άλλων κρατών.

Με άλλα λόγια, η Ουκρανία είναι έτοιμη να συμβιβαστεί σε βασικές ρωσικές απαιτήσεις.

Η αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας δημιούργησε ελπίδες ότι τα χειρότερα θα μπορούσαν να τελειώσουν.

«Θεωρούμε τις συνομιλίες στην Κωνσταντινούπολη ως θετική πρόοδο, αλλά όχι ως το τελικό αποτέλεσμα ακόμη. Αλλά το γεγονός ότι οι Ουκρανοί διαπραγματευτές επιβεβαίωσαν την ανάγκη διασφάλισης ενός μη πυρηνικού, αδέσμευτου καθεστώτος για την Ουκρανία και την ασφάλειά της εκτός του πλαισίου της Βορειοατλαντικής συμμαχίας αποτελεί σημαντική πρόοδο», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ.

Η ουκρανική πλευρά κατέστησε σαφές ότι θέλει μια συμφωνία, αλλά μια συμφωνία που να υπογράφεται και από άλλες δυνάμεις – ένα είδος ασφαλιστηρίου συμβολαίου.

«_Πιστεύουμε ότι η διμερής συμφωνία με τη Ρωσία δεν θα είναι πολύ εγγυημένη καθώς η Ρωσία μπορεί πάντα να παραβιάζει τις διμερείς συμφωνίες. Σε μια πολυμερή συμφωνία η Ρωσία θα δεσμευτεί και με άλλους εγγυητές_», υπογράμμισε ο Μικαϊλο Ποντόλιακ, σύμβουλος του προέδρου της Ουκρανίας.

Όμως οι διπλωματικές προσπάθειες επισκιάστηκαν από τις συνεχιζόμενες ρωσικές επιθέσεις κατά ουκρανικών πόλεων.

Η Μόσχα βέβαια είχε αρχικά δηλώσει ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα περιορίσουν «ριζικά» τις επιθέσεις τους, ειδικά γύρω από την πρωτεύουσα Κίεβο.

Προφανώς, η Ρωσία δεν μιλά απαραιτήτως με μία φωνή – κάτι που θέτει το ερώτημα εάν ο Πούτιν έχει το καθεστώς του υπό πλήρη έλεγχο.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν δήλωσε το περασμένο Σαββατοκύριακο ότι ο Πούτιν δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία και αυτό πυροδότησε μια παγκόσμια συζήτηση για το εάν μια αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία θα ήταν δυνατή και επιθυμητή.

Ο Μπάιντεν, παρεμπιπτόντως, επέμεινε στις παρατηρήσεις του.

«_Δεν κάνω με τίποτα πίσω. Η αλήθεια είναι ότι εξέφραζα την ηθική αγανάκτηση που ένιωθα για τον τρόπο που δρα ο Πούτιν και για τις ενέργειες αυτού του ανθρώπου, που αποτελούν απλώς βαναυσότητα_», είπε ο πρόεδρος των ΗΠΑ.

Αν ο Μπάιντεν είχε δίκιο ή έκανε λάθος, μπορεί να κριθεί από τον καθένα ξεχωριστά.

Αλλά έστρεψε την προσοχή στον ένοικο του Κρεμλίνου και στην παραμονή του στην εξουσία.

Μαζί μου τώρα είναι ο Nikolai Petrov, ανώτερος ερευνητής στο Chatham House, το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων στο Λονδίνο. Καλώς ήρθατε.

Ερ.: Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Γνωρίζουμε ότι ο Μπάιντεν τον θέλει εκτός. Ποια είναι η εσωτερική θέση του Πούτιν; Πόσο σταθερά κάθεται στον προεδρικό θώκο;

Petrov: Νομίζω ότι η θέση του Πούτιν στο εσωτερικό της χώρας τώρα είναι αρκετά ισχυρή. Αλλά δεν είναι για πολύ, είναι πολύ περιορισμένος ο χρόνος μέσα στον οποίο πρέπει να επιδείξει τους καρπούς του πολέμου για να δικαιολογήσει όσα έγιναν και να δικαιολογήσει όλες αυτές τις θυσίες.

Ερ.: Έχουμε ακούσει για λάθη τακτικής του ρωσικού στρατού, μεγάλες απώλειες και υλικοτεχνικά προβλήματα. Υπάρχει κριτική από το εσωτερικό του καθεστώτος; Υπάρχουν ρωγμές;

Petrov: Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι δεν υπάρχει σχεδόν καμία κριτική, τουλάχιστον επιφανειακά,. Αλλά πρώτα, θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι οι πληροφορίες ελέγχονται πλήρως από το Κρεμλίνο και δεύτερον, θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι δεν υπάρχουν πολιτικές ελίτ στη Ρωσία. Υπάρχει ένα πολύ, πολύ καλά σχεδιασμένο σύστημα νομενκλατούρας στο οποίο κάθε υπάλληλος ελέγχεται πολύ αυστηρά και στο οποίο κάθε υπάλληλος φοβάται να κάνει κάτι που μπορεί να θεωρηθεί απιστία. Γι' αυτό και απειλούνται. Γι' αυτό τώρα ελέγχονται πλήρως από το Κρεμλίνο και τηρούν τη σιωπή τους.

Ε: Είδαμε αναφορές αυτή την εβδομάδα περί μιας αυξανόμενης έντασης ανάμεσα στον Πούτιν και τον υπουργό Άμυνας του σχετικά με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία. Τι πιστεύετε για αυτό; Είναι αξιόπιστο;

Petrov: Λοιπόν, ο υπουργός Άμυνας, είναι πολιτικά διορισμένος, δεν είναι στρατιωτικός καριέρας. Είναι κατανοητό πως ο Πούτιν δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος με τα αποτελέσματα που έφερε ο υπουργός. Έτσι, από τη μία πλευρά, θα πρέπει να βρείτε ποιος θα πρέπει να αναγνωριστεί ως ο ένοχος για όλα όσα συνέβησαν. Από την άλλη πλευρά, ο Πούτιν θέλει να πάρει κάτι τουλάχιστον. Άρα η ένταση είναι αναπόφευκτη. Αλλά μέχρι στιγμής, έχουμε μόνο εικασίες και το γεγονός ότι ο Υπουργός Άμυνας εξαφανίστηκε για πολύ καιρό, αλλά αυτό είναι όλο.

Ερ.: Υπάρχουν επίσης οι κυρώσεις που έχουν αρχίσει να πλήττουν τη ρωσική οικονομία. Από αυτά που μπορούμε να πούμε και από αυτά που ακούτε, η κοινή γνώμη εξακολουθεί να είναι σταθερά υπέρ του Πούτιν;

Petrov: Θα έλεγα ότι η κοινή γνώμη εξακολουθεί να είναι σταθερά υπέρ του Πούτιν. Εν μέρει ο λόγος είναι ότι οι πληροφορίες ελέγχονται από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, επομένως οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν τις πληροφορίες που τα μίντια δεν θα ήθελαν. Είναι ένας πολύ κατανοητός ψυχολογικός μηχανισμός. Δεν μπορούν να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η ηγεσία τους διέπραξε έγκλημα πολέμου και ότι κάτι πρέπει να γίνει.

Το πόσο καιρό θα παραμείνει τελικά ο Πούτιν στην εξουσία, είναι μόνο ζήτημα εικασίας.

Αλλά και για τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε.

Αυτή την εβδομάδα, ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε ξανά κατά της ένοπλης σύγκρουσης, καταδικάζοντας το «τερατούργημα του πολέμου», όπως είπε και πρόσθεσε πως «ο πόλεμος αποτελεί άγρια σκληρότητα».

Συναντήθηκε με παιδιά από την Ουκρανία που είχαν φτάσει στην Ιταλία.

Καθώς τα παιδιά συμβολίζουν το μέλλον, θα πρέπει να δίνουν στους ανθρώπους ελπίδα – στην Ουκρανία και όχι μόνο.