Ο Χαβιέρ Γκαρσία, νοσηλευτής, επέβαινε σε ένα από τα δύο τρένα που συνετρίβησαν με τραγικό τρόπο την Κυριακή, σκοτώνοντας τουλάχιστον 42 ανθρώπους και προκαλώντας ένα τραύμα γενεών σε μια χώρα όπου τα ταξίδια με τρένο αποτελούν σύμβολο κινητικότητας. Μοιράστηκε την εμπειρία του με το Euronews.
Η Ισπανία βιώνει μία από τις πιο φονικές σιδηροδρομικές τραγωδίες της πρόσφατης ιστορίας της.
Τουλάχιστον 42 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και περισσότεροι από 40 αγνοούνται, μετά τη σύγκρουση δύο τρένων που σημειώθηκε την Κυριακή.
Λίγες ώρες αργότερα, νέο περιστατικό με τρένο στη Βαρκελώνη στοίχισε τη ζωή σε έναν άνθρωπο και τραυμάτισε περισσότερους από 30.
Σε ένα από τα δύο τρένα που ενεπλάκησαν στο δυστύχημα της Κυριακής, το Iryo, επέβαινε ο Χαβιέρ Γκαρσία Ιγκλέσιας, 37χρονος νοσηλευτής από τη Μαδρίτη.
Ταξίδευε από την Κόρδοβα προς την ισπανική πρωτεύουσα και μίλησε στο Euronews για την εμπειρία του.
Ο ίδιος περιγράφει ότι χρειάστηκε χρόνο για να καταλάβει τι είχε συμβεί. «Νόμιζα ότι το τρένο είχε χτυπήσει κάτι. Δεν κατάλαβα ότι είχε εμπλακεί και δεύτερο τρένο παρά μόνο μετά από μιάμιση ώρα», λέει.
«Το χειρότερο δεν συνέβη σε εμένα»
«Καθώς έφτανα στο πίσω μέρος του τρένου, άρχισα να βλέπω καπνό, βαλίτσες παντού και έναν νεκρό άνθρωπο. Τότε συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ πιο σοβαρό απ’ όσο είχα νομίσει», λέει, προσθέτοντας ότι το χειρότερο δεν συνέβη σε εκείνον επειδή βρισκόταν στο «βαγόνι 4 και όχι στο βαγόνι 8».
Το μεγαλύτερο μέρος της ιατρικής βοήθειας παρασχέθηκε εκτός του τρένου και όσοι προσέφεραν βοήθεια, όπως ο Χαβιέρ, αναγκάστηκαν να «σπάσουν τα παράθυρα του τρένου για να μπορέσουν να βγουν έξω».
Σημείωσε επίσης ότι, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό, η κατάσταση έμοιαζε με «ιατρική σε συνθήκες πολέμου».
Μόλις βρέθηκε εκτός, δεν θυμάται όλα όσα συνέβησαν, εξήγησε όμως ότι «κάποιοι επιβάτες είχαν παγιδευτεί ανάμεσα στα καθίσματα και δεν μπορούσαμε να τους βγάλουμε, πράγμα που σήμαινε ότι δινόταν προτεραιότητα σε όσους μπορούσαν να προσεγγιστούν πρώτοι μέχρι να φτάσουν τα ιατρικά συνεργεία».
«Δεν θυμάμαι καν πόση ώρα χρειάστηκε, αλλά μου φάνηκε πολύς χρόνος. Ήμασταν στη μέση του πουθενά», πρόσθεσε.
«Όλοι όσοι μπορούσαν να βοηθήσουν, το έκαναν»
Καθώς περνούσε η ώρα, ο ίδιος και οι υπόλοιποι επιβάτες ενημερώθηκαν ότι στο δυστύχημα είχαν εμπλακεί δύο τρένα και ότι πολλοί άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους.
Παρά την τραγωδία, αυτό που θα θυμάται περισσότερο, όπως λέει, είναι η ανθρωπιά που έδειξαν όλοι. «Όλοι όσοι μπορούσαν να βοηθήσουν, το έκαναν. Και άνθρωποι από το κοντινό χωριό μάς έφεραν φαγητό και νερό».
Ύστερα από αρκετές ώρες, η βοήθειά του δεν ήταν πλέον απαραίτητη. Με λεωφορείο που παρείχε η σιδηροδρομική εταιρεία μεταφέρθηκε στη Μαδρίτη, τον τελικό του προορισμό, όπου εργάζεται ως νοσηλευτής με μερική απασχόληση. Το υπόλοιπο διάστημα ζει στη Φουενσαλίδα, πόλη της επαρχίας Τολέδο.
Όπως λέει, θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να επιβιβαστεί ξανά σε τρένο. Το ίδιο, εκτιμά, ισχύει και για πολλούς Ισπανούς. «Όπως συμβαίνει με κάθε τραύμα, θα είναι δύσκολο να ξεπεραστεί».