Το ξύπνημα των ζωντανών-νεκρών δεν είναι ποτέ καλή ιδέα: ο Λι Κρόναν υπογράφει μια μακρόσυρτη, σιχαμερή εκδοχή αρχαίου κακού, που όμως ικανοποιεί τους λάτρεις του splatter.
Μετά την πρόσφατη ανακοίνωση του The Mummy 4 με πρωταγωνιστή τον Μπρένταν Φρέιζερ, που αναμένεται στις αίθουσες το 2028, έχει ξεσπάσει μια ασταμάτητη καμπάνια στα κοινωνικά δίκτυα σχετικά με το ενδεχόμενο συμμετοχής του ηθοποιού στο Lee Cronin’s The Mummy.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: όχι, ο Μπρένταν Φρέιζερ δεν παίζει στο Lee Cronin’s The Mummy. Και ναι, αυτός είναι ο πλήρης τίτλος, ένα διαφημιστικό τρικ ταυτόχρονα τολμηρό και εξαιρετικά επιτηδευμένο, μια ξεκάθαρη κίνηση του στούντιο που αποσκοπεί να διαχωρίσει τις «Μούμιες» του 2026 από τις προηγούμενες (και τις επόμενες) εκδοχές.
Η φετινή ταινία με τη μουμιοποιημένη απειλή είναι μια εντελώς ξεχωριστή επανεφεύρεση του franchise, από διαφορετική εταιρεία παραγωγής. Είναι η πρώτη ταινία Mummy που δεν παράγεται ούτε από τη Hammer ούτε από τα Universal Studios. Είναι επίσης, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, η μεγαλύτερη σε διάρκεια – 134 λεπτά προβολής. Και σίγουρα η πιο αιματηρή.
Όχι ότι ο πήχης ήταν ιδιαίτερα ψηλά, αν σκεφτεί κανείς ότι οι πρόσφατες εκδοχές μάς πρόσφεραν περιπέτειες δράσης με σπαθιά και μια ταινία στο ύφος του Mission: Impossible με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ, η οποία βύθισε τα σχέδια της Universal για ένα κινηματογραφικό σύμπαν Dark Universe. Αν όμως ήδη σας ανατριχιάζουν εικόνες από σάπια σάρκα που ξεφλουδίζεται, απεριποίητα νύχια που κόβονται, έντομα που τρυπώνουν σε στόματα και κομμένες φωνητικές χορδές, ίσως να θελήσετε να αποφύγετε αυτή την ταινία.
Ο Ιρλανδός σκηνοθέτης Λι Κρόνιν (The Hole In The Ground, Evil Dead Rise) αναζητά μια νέα οπτική τρόμου για το αιώνιο τέρας με τις γάζες, παρουσιάζοντας τη δική του εκδοχή του αρχαίου κακού. Αντί για ανάλαφρες περιπέτειες τύπου Φρέιζερ ή μια φιγούρα à la Μπόρις Καρλόφ ή Σοφία Μπουτέλα, έχουμε την οκτάχρονη Κέιτι (Emily Mitchell / Natalie Grace). Είναι η κόρη του Τσάρλι (Τζακ Ρέινορ) και της Λαρίσα (Λάια Κόστα), η οποία εξαφανίζεται μέσα σε μια αμμοθύελλα στο Κάιρο.
Οκτώ χρόνια αργότερα, η οικογένεια παλεύει ακόμη με τις συναισθηματικές συνέπειες, όταν δέχεται τηλεφώνημα από την ακάματη ντετέκτιβ Ζάκι (May Calamawy). Η Κέιτι βρέθηκε. Είναι μία από τα 57 άτομα που ήταν κλεισμένα σε σαρκοφάγους 3.000 ετών. Δεν τα κατάφεραν όλοι να βγουν ζωντανοί, εκείνη όμως επέζησε.
Τι της συνέβη; Πώς κατάφερε να επιβιώσει; Ποιος την έκλεισε σε τάφο; Και αρκεί άραγε η ψυχοθεραπεία για να ξεπεράσει εκείνη και η οικογένειά της το τραύμα;
Μίνι σπόιλερ: όχι. Δεν αρκεί.
Σε πολλά σημεία, ο Κρόνιν επιχειρεί να επαναλάβει αυτό που πέτυχε ο Λι Γουανελ με το εξαιρετικό The Invisible Man (2020). Εκείνος πήρε έναν κλασικό, τυλιγμένο με επιδέσμους αντίπαλο και μετέτρεψε την ιστορία του σε μια δυνατή αφήγηση για το gaslighting και την ενδοοικογενειακή βία. Εδώ, ο Κρόνιν ξαναφαντάζεται έναν ακόμη «δεμένο» κακοποιό και χρησιμοποιεί τη φιγούρα του για να εξερευνήσει το πένθος, τη θλίψη και τις ενοχές.
Στο πρώτο μισό τα καταφέρνει. Ο Κρόνιν ανεβάζει σταδιακά το αίσθημα ασφυκτικής απειλής κατά τη διάρκεια της έρευνας για την εξαφάνιση της Κέιτι και παρεμβάλλει ολοένα και περισσότερες ωμές, γεμάτες πύον τρομάρες. Γιατί το Lee Cronin’s The Mummy διαθέτει άφθονες σκηνές που σου φέρνουν αναγούλα, θυμίζοντας την αηδιαστική αισθητική του Σαμ Ράιμι.
Το πρόβλημα είναι ότι λείπει η διεστραμμένη ευφυΐα και το άρρωστο χιούμορ του Ράιμι, με αποτέλεσμα όσο σωρεύεται το grand guignol, κατά στιγμές ξεκάθαρα εμπνευσμένο από τον Exorcist, τόσο να μεγαλώνει και η αίσθηση κόπωσης. Το φινάλε, με την ένταση στα κόκκινα, καταλήγει σε πιο τυποποιημένες τρομάρες, που τις έχετε ξαναδεί χιλιάδες φορές.
Ευτυχώς, και παρά τη φουσκωμένη διάρκεια, υπάρχουν πολλά που λειτουργούν. Η νεοφερμένη Νάταλι Γκρέις δίνει μια ολόσωμη, σωματική ερμηνεία, εντυπωσιακή και άκρως ανατριχιαστική, ενώ οι σαδιστικά στημένες σκηνές πετυχαίνουν τον αιματηρό τους στόχο. Αυτά τα θετικά, ωστόσο, δεν καταφέρνουν να κρύψουν τους ξύλινους διαλόγους και τον καταιγισμό από γνώριμα κλισέ, ούτε να δικαιολογήσουν τη φανφαρόνικη «υπογραφή δημιουργού» στον τίτλο. Παρ’ όλα αυτά, μένει μια σκληροπυρηνική «εκταφή» που θα ικανοποιήσει τους λιγότερο απαιτητικούς φίλους του gore ένα βράδυ Παρασκευής. Και κάπου εδώ το τυλίγουμε.
Lee Cronin's The Mummy προβάλλεται ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες.