Μια άδεια, αλλόκοτη αίθουσα· μια άπειρη στοά: μια νέα ταινία εξερευνά τη “μεταβατικότητα”, κεντρική έννοια σε αρχιτεκτονική, ψυχολογία και ανθρωπολογία. Όσα πρέπει να ξέρετε για το Backrooms.
Η ταινία τρόμου-έκπληξη του 2026 ίσως να βρίσκεται προ των πυλών.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Σε σκηνοθεσία του 20χρονου YouTuber και καλλιτέχνη VFX Κέιν Πάρσονς (γνωστού και ως Kane Pixels), το Backrooms είναι η κινηματογραφική μεταφορά μιας διαδικτυακής “creepypasta”, την οποία είχε ήδη εξερευνήσει σε μια σειρά βίντεο στο YouTube. Πρόκειται για μία από τις πιο αναμενόμενες ταινίες τρόμου της χρονιάς και έχει συμβάλει στην αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τους μεταιχμιακούς χώρους.
Η A24, το στούντιο πίσω από τα Moonlight, Everything Everywhere All At Once και Marty Supreme, ανέλαβε το πρότζεκτ, κάνοντας έτσι τον Πάρσονς τον νεότερο σκηνοθέτη που έχει υπογράψει ποτέ μαζί της. Η δική της σφραγίδα έγκρισης ενίσχυσε την εικόνα του Backrooms ως ανερχόμενου indie χιτ και βοήθησε επίσης να προσελκυσθεί ένα εντυπωσιακό καστ για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Πάρσονς.
Η ταινία ακολουθεί τη θεραπεύτρια δρα Μέρι Κλάιν (Ρενάτε Ράινσβε, από το Sentimental Value και το πρόσφατο φιλμ που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα, το Fjord), καθώς μπαίνει σε μια αλλόκοσμη διάσταση, τα ομώνυμα Backrooms, αναζητώντας τον αγνοούμενο ασθενή της, τον αποτυχημένο αρχιτέκτονα Κλαρκ (Τσιούετελ Έτζιοφορ).
«Βρήκα κάτι», λέει ο Έτζιοφορ στη Ράινσβε στο teaser trailer (πηγή στα Αγγλικά), καθώς η κάμερα του Πάρσονς κατεβαίνει μέσα από μια σειρά άδειων δωματίων. «Βρήκα ένα μέρος», συνεχίζει. «Είναι τεράστιο εκεί μέσα. Συνεχίζεται και συνεχίζεται και συνεχίζεται... Όλα αυτά τα δωμάτια. Τα χτίζει. Ή μάλλον, πιο σωστά, τα θυμάται».
Σας κίνησε την περιέργεια; Ωραία. Αν όμως ακόμη αναρωτιέστε γιατί αυτή η επερχόμενη ταινία τρόμου συζητιέται τόσο, αφήστε μας να γίνουμε ο οδηγός σας... εφόσον βέβαια δεν χαθούμε σε διαδρόμους που μοιάζουν ατελείωτοι.
Ένα viral φαινόμενο: τι είναι τα Backrooms;
Το φαινόμενο των Backrooms ξεκινά από μία εικόνα, που αναρτήθηκε ανώνυμα το 2019 στο 4chan Creepypasta (πηγή στα Αγγλικά), τον γενικό όρο για διαδικτυακούς αστικούς θρύλους τρόμου που ξεπήδησαν από το ίντερνετ, όπως τα Slender Man, Jeff The Killer και Smile Dog.
Η φωτογραφία ενός χώρου χωρίς παράθυρα και έπιπλα, με τοίχους και χαλιά σε άρρωστο κιτρινωπό χρώμα, αναρτήθηκε με την εξής περιγραφή: «Αν δεν προσέξεις και κάνεις noclip έξω από την πραγματικότητα στα λάθος σημεία, θα καταλήξεις στα Backrooms, όπου δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από τη μπόχα του παλιού, υγρού χαλιού, την τρέλα του μονότονου κίτρινου, τον αδιάκοπο θόρυβο φθοριζουσών λαμπτήρων στο μέγιστο βουητό και περίπου εξακόσια εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια τυχαία χωρισμένων άδειων δωματίων στα οποία παγιδεύεσαι. Ο Θεός να σε φυλάξει αν ακούσεις κάτι να τριγυρνά εκεί κοντά, γιατί σίγουρα σε έχει ακούσει και αυτό».
Ακολούθησαν ακόμη πιο ανησυχητικές εικόνες, στήθηκαν μύθοι και, στην περίπτωση του Κέιν Πάρσονς, δημιουργήθηκαν μικρού μήκους ταινίες τρόμου. Η διαδικτυακή του σειρά έγινε viral και συγκέντρωσε εκατοντάδες εκατομμύρια προβολές.
Ένα μεταιχμιακό τοπίο-εφιάλτης είχε δημιουργηθεί. Και επτά χρόνια αργότερα, μια κινηματογραφική εκδοχή αυτής της παράξενης γωνιάς της διαδικτυακής κουλτούρας ετοιμάζεται να σας παρασύρει μέσα της...
Ούτε εδώ ούτε εκεί: τι είναι ένας μεταιχμιακός χώρος;
Ο όρος «μεταιχμιακότητα» αναφέρεται σε μια μεταβατική κατάσταση και προέρχεται από το λατινικό «limen», που σημαίνει «κατώφλι». Η έννοια είναι σημαντική στην αρχιτεκτονική, την ψυχολογία και την ανθρωπολογία.
Μπορεί να αναφέρεται σε πραγματικούς χώρους, όπως στους διαδρόμους ενός ξενοδοχείου ή τις πύλες αναχώρησης σε ένα αεροδρόμιο. Ουσιαστικά, σε χώρους μετάβασης και πιθανής μεταμόρφωσης, που είναι ταυτόχρονα οικείοι και ανατριχιαστικοί.
Μπορεί επίσης να είναι καθημερινοί χώροι, όπως μισοάδεια εμπορικά κέντρα, απρόσωπα εταιρικά γραφεία ή άδειοι διάδρομοι – εικόνες που μοιάζουν άυλες, σαν ο χρόνος να έχει σταματήσει. Δεν είναι αρκετά αποξενωτικοί ώστε να θεωρηθούν τρομακτικοί, αλλά ούτε και τόσο συνηθισμένοι ώστε να προκαλούν αίσθημα ασφάλειας.
Οι φωτογραφίες αυτών των αλλόκοτων χώρων έχουν αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον για τη μεταιχμιακότητα των φυσικών χώρων και έχουν δημιουργήσει ένα υποείδος τρόμου στο οποίο η ανατροπή είναι κεντρική. Το δυσδιάκριτο αίσθημα νοσταλγίας που αναδίδει μια αισθητική διαταράσσεται από μια ανησυχητική ερημιά, καθώς και από τη φαντασιακή απειλή μιας παρουσίας που μπορεί να παραμονεύει στους ατελείωτους διαδρόμους. Έτσι, αυτό που αρχικά μοιάζει οικείο αποσταθεροποιείται από την αίσθηση του αγνώστου και η αρχιτεκτονική επηρεάζει τα ανθρώπινα συναισθήματα.
Κάτι φαίνεται «λάθος» και μένεις παγιδευμένος σε ένα μετέωρο κενό, διχασμένος από μια τρελαμένη αιώρηση ανάμεσα στην ηρεμία και μια βαθιά ανησυχία.
Υπάρχει και μια επιπλέον ψυχολογική διάσταση, καθώς αυτοί οι φαινομενικά ατελείωτοι μεταιχμιακοί χώροι δεν σε σπρώχνουν μόνο προς το ακαθόριστο όριο του σκοταδιού, αλλά αγγίζουν και σύγχρονες αγωνίες που βασανίζουν ορισμένες γενιές, όπως η μοναξιά, οι λαβυρινθώδεις συμπεριφορές που χτίζεις ο ίδιος και η υπαρξιακή αγωνία που πηγάζει από την απώλεια της ελπίδας.
Νιώθετε καθησυχασμένοι; Δεν θα έπρεπε.
Προκαλεί αποπροσανατολισμό: θα είναι το Backrooms η μεγάλη ταινία τρόμου του 2026;
Με απλά λόγια: είναι πολύ νωρίς για να το ξέρουμε. Ωστόσο, ο μεταιχμιακός τρόμος περνά στο κυρίαρχο ρεύμα – ειδικά μετά το horror του 2024 I Saw The TV Glow και το περσινό Exit 8. Και τα δύο εξερεύνησαν την ανατριχίλα της μεταιχμιακότητας, ιδίως το δεύτερο.
Το Exit 8 είναι μια ιαπωνική ψυχολογική ταινία τρόμου, βασισμένη στο βιντεοπαιχνίδι του 2023 με τον ίδιο τίτλο, στο οποίο οι παίκτες διασχίζουν έναν σχεδόν άδειο, επαναλαμβανόμενο υπόγειο σταθμό μετρό, όπου πρέπει να αποφύγουν ανωμαλίες και να βγουν ζωντανοί.
Η κινηματογραφική μεταφορά, σε σκηνοθεσία Γκένκι Καβαμούρα, κατάφερε να αποτυπώσει τις λεπτές αποχρώσεις του μεταιχμιακού τρόμου, επιβεβαιώνοντας ότι το πολυεπίπεδο αυτό είδος έχει να προσφέρει πολλά περισσότερα από φθηνά τρομάγματα.
Αν ο Πάρσονς καταφέρει να παίξει με την ανοίκεια φύση της σύγχρονης αρχιτεκτονικής και να ξετυλίξει κρυμμένα νήματα νοήματος από τους χώρους όπου μπορεί να χαθεί ένα άτομο και ο νους του, το Backrooms θα μπορούσε να αποσυνδέσει επιτυχημένα τον θεατή από την πραγματικότητα και να γίνει το The Blair Witch Project της νέας γενιάς (με μια δόση από Severance).
Τα σημάδια είναι ενθαρρυντικά, καθώς ο Πάρσονς δεν είναι ο πρώτος YouTuber που περνά με επιτυχία από το διαδίκτυο στον κινηματογραφικό τρόμο. Βλ.: το Lights Out του Ντέιβιντ Φ. Σάντμπεργκ, τα Talk To Me και Bring Her Back των αδελφών Φιλίπου, καθώς και το Iron Lung του Markiplier, ως παραδείγματα επιτυχημένων μεταβάσεων από το online στο σινεμά τρόμου.
Από την άλλη, είχαμε και το Slender Man του 2018, που κατέστρεψε ολοκληρωτικά τον θρυλικό creepypasta μπαμπούλα, οπότε μένει να δούμε αν το πέρασμα από το 4chan δεν θα αποδειχθεί τελικά κινηματογραφικό «φιλί του θανάτου».
Κάποιοι Ευρωπαίοι λάτρεις του τρόμου μπορούν να χαθούν στα Backrooms ήδη από αυτή την εβδομάδα. Η ταινία κυκλοφορεί στα τέλη Μαΐου στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία, την Πολωνία και την Ιταλία, ενώ το γαλλικό, ισπανικό και γερμανικό κοινό θα πρέπει να περιμένει μέχρι τον επόμενο μήνα. Καλή τύχη. Και μην χαθείτε.