Ομάδες από 15 χώρες, από τους υπολογισμούς στην τάξη ως τις εκτοξεύσεις πυραύλων, δοκίμασαν συσκευές με αισθητήρες και συστήματα επικοινωνίας, που σε πραγματική πτήση συνέλεξαν δεδομένα πριν κατέβουν με αλεξίπτωτο.
Η κατασκευή ενός δορυφόρου συνήθως απαιτεί χρόνια, εξειδικευμένες εγκαταστάσεις και σημαντική χρηματοδότηση. Όμως σε ένα αεροδρόμιο έξω από την πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, την Τασκένδη, νεαροί μηχανικοί από 15 χώρες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια διαφορετική πρόκληση: να κατασκευάσουν ένα μικροσκοπικό μοντέλο δορυφόρου, τόσο μικρό ώστε να χωρά μέσα σε ένα κουτί αναψυκτικού, και στη συνέχεια να το στείλουν στον ουρανό.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Οι δημιουργίες τους, γνωστές ως CanSats, έφεραν αισθητήρες, ηλεκτρονικά και συστήματα επικοινωνίας σχεδιασμένα να συλλέγουν μετρήσεις κατά τη διάρκεια της πτήσης. Εκτοξεύτηκαν με πυραύλους και στη συνέχεια απελευθερώθηκαν για να κατέβουν με αλεξίπτωτο, προσφέροντας στους φοιτητές την ευκαιρία να δοκιμάσουν τις μηχανικές τους δεξιότητες χωρίς να φύγουν από την ατμόσφαιρα της Γης.
Σε αντίθεση με τους συμβατικούς δορυφόρους, τα CanSats δεν μπαίνουν σε τροχιά. Αντίθετα, προσομοιώνουν επιλεγμένες λειτουργίες μιας διαστημικής αποστολής σε πραγματικές συνθήκες πτήσης.
Οι ομάδες πέρασαν αρκετές ημέρες συναρμολογώντας ηλεκτρονικά, ρυθμίζοντας αισθητήρες και προγραμματίζοντας τις συσκευές τους στο Turin Polytechnic University in Tashkent, πριν τις προετοιμάσουν για εκτόξευση. Το πρόγραμμα έφερε κοντά 50 διεθνείς συμμετέχοντες και περισσότερους από 100 φοιτητές από το Ουζμπεκιστάν.
Από τον σχεδιασμό στην πτήση
Κατά την κάθοδο, η πρόκληση ήταν να παραμείνουν τα CanSats σε πλήρη λειτουργία, καθώς οι αισθητήρες συνέλεγαν μετρήσεις και τα συστήματα επικοινωνίας μετέδιδαν δεδομένα προς τους επίγειους σταθμούς.
Μία ομάδα από το Ουζμπεκιστάν πρόσθεσε μια κάμερα στη συσκευή της, μαζί με αισθητήρες που μετρούσαν θερμοκρασία και ατμοσφαιρική πίεση, προσπαθώντας να μεταδώσει ζωντανή εικόνα κατά την πτήση.
«Το βασικό πρόβλημα εδώ είναι να εξασφαλίσουμε βιώσιμη τηλεμετρία. Πρέπει να συνδέει τον επίγειο σταθμό με το ίδιο το CanSat», δήλωσε ο Ahmadkhon Latipov στο Euronews.
Οι συσκευές αποθήκευαν επίσης πληροφορίες στο εσωτερικό τους, επιτρέποντας στις ομάδες να ανακτήσουν τα δεδομένα ακόμη κι αν η επικοινωνία με τον επίγειο σταθμό διακοπτόταν.
Ο Baris Beynek, εκπαιδευτής από το Istanbul Technical University, ανέφερε ότι αυτό αναπαράγει ένα θεμελιώδες μέρος της λειτουργίας πραγματικών δορυφόρων.
«Σε ένα πραγματικό δορυφορικό έργο υπάρχει ένας δορυφόρος που στέλνει τα δεδομένα στον επίγειο σταθμό και τα αποθηκεύει επίσης εσωτερικά, κάτι που κάνουμε κι εμείς», είπε.
Μετά την προσγείωση, οι ομάδες περισυνέλεξαν τις συσκευές τους και ανέλυσαν τις πληροφορίες που είχαν καταγραφεί κατά την πτήση. Αυτό τους επέτρεψε να συγκρίνουν τους υπολογισμούς τους με την πραγματική απόδοση των ηλεκτρονικών, των αισθητήρων, των συστημάτων επικοινωνίας και των αλεξιπτώτων.
Σύμφωνα με τους διοργανωτές, 14 ομάδες διαγωνίστηκαν στην τελική φάση, με την Team Nebula να καταλαμβάνει την πρώτη θέση, ακολουθούμενη από τις Pegasus και Sky Lab.
Δεξιότητες διαστήματος πέρα από τους δορυφόρους
Ο διαγωνισμός εντάσσεται στο πέμπτο διεθνές εκπαιδευτικό εργαστήριο CanSat, που διοργανώθηκε από τον διαστημικό οργανισμό του Ουζμπεκιστάν Uzcosmos, τον Islamic World Educational, Scientific and Cultural Organization (ICESCO) και το Turin Polytechnic University in Tashkent.
Ο Dr Muhammad Sharif, σύμβουλος για την επιστήμη και το περιβάλλον στην ICESCO, είπε ότι η αυξανόμενη χρήση της δορυφορικής τεχνολογίας δημιουργεί ζήτηση για δεξιότητες πέρα από την παραδοσιακή αεροδιαστημική μηχανική.
Τόνισε την παρατήρηση της Γης, τις δορυφορικές επικοινωνίες και την τεχνητή νοημοσύνη, μαζί με εφαρμογές στη γεωργία, την επισιτιστική ασφάλεια και την παρακολούθηση του κλίματος.
Το πρόγραμμα δίνει επίσης κεντρικό ρόλο στη διεθνή ομαδική δουλειά ως μέρος της μηχανικής πρόκλησης.
«Πρέπει να αξιοποιήσουν τις δικές τους δεξιότητες και να συνεργαστούν με άλλους ανθρώπους», είπε ο Beynek. «Στο διάστημα, η διεθνής συνεργασία είναι το πιο σημαντικό πράγμα».
Για τον διαστημικό οργανισμό του Ουζμπεκιστάν, το πρόγραμμα είναι επίσης μια ευκαιρία να εκπαιδεύσει νεαρούς ειδικούς για τον αναπτυσσόμενο διαστημικό τομέα της χώρας.
Ο Muhiddin Ibragimov, αναπληρωτής διευθυντής του Uzcosmos, είπε ότι η εμπλοκή των νέων στη διαστημική τεχνολογία είναι ζωτικής σημασίας, υπογραμμίζοντας ότι ακόμη και τα πιο προηγμένα έργα εξαρτώνται από τη διαθεσιμότητα των κατάλληλων δεξιοτήτων και ομάδων.