Υπάρχουν σύντομες συναντήσεις που αφήνουν ένα ανεξίτηλο σημάδι. Η Μπαν Σρέι Πιτς ήταν 13 ετών, όταν συναντηθήκαμε, αλλά τα λυπημένα μάτια της ήταν γεμάτα αποφασιστικότητα. Ζούσε 45 χιλιόμετρα από την Πνομ Πενχ σε μια μικρή ξύλινη καλύβα με ένα βρώμικο πάτωμα.
Οι γονείς της είχαν πεθάνει και αυτή, όπως και πολλά άλλα κορίτσια της ηλικίας της, είχε αναγκαστεί να εργαστεί από την ηλικία των οκτώ ετών στον τομέα του γιασεμιού. Ο ετεροθαλής αδελφός της, άρρωστος, δεν μπορούσε να κάνει κάτι.
Ευτυχώς, η Μπαν Σρέι εισήχθη στο Χάπι Τσαντάρα, ένα οικοτροφείο, όπου θα μπορούσε να μελετήσει Κεμέρ, στα γαλλικά και τα αγγλικά, από τη Δευτέρα έως την Παρασκευή. Τα σαββατοκύριακα πήγαινε πίσω στον ετεροθαλή αδελφό της.
Στη συνέντευξη μου είπε με πολλή αυτοπεποίθηση: «Θα γίνω διερμηνέας ή γιατρός».
Είχε παρέα στο σπίτι της. Δεν είχε τίποτα να φάει, αλλά από το υστέρημά της μας έδωσε τους καρπούς από ένα δέντρο στο σπίτι της και γιασεμί μπραζαλέ. Ήταν είκοσι δευτερόλεπτα σε ένα ρεπορτάζ και μια ειλικρινής αγκαλιά, γεμάτη ελπίδα που έμεινε μέσα μου για πάντα, όπως μία αποστολή.