Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Τουρκία: Ένα χρόνο μετά το αποτυχημένο πραξικόμημα, αυτόπτες μάρτυρες θυμούνται

euronews_icons_loading
Τουρκία: Ένα χρόνο μετά το αποτυχημένο πραξικόμημα, αυτόπτες μάρτυρες θυμούνται
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Ο Σαμέτ Ντογάν δεν θα ξεχάσει ποτέ τη νύχτα της 15ης Ιουλίου. Για τον πολεμικό ανταποκριτή από την Κωνσταντινούπολη, τα γεγονότα που ακολούθησαν τις πρώτες ώρες μετά την εκδήλωση του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Τουρκία εξελίχθηκαν σε γρήγορη ταχύτητα:
«Μόλις βγήκα από το αυτοκίνητο κάτω από τη γέφυρα, άρχισαν πυροβολισμοί εναντίον μας από το ύψος της γέφυρας και κρυφτήκαμε πίσω από ένα αυτοκίνητο. Όταν έφτασα πάνω στη γέφυρα ήταν σα να έβλεπα πεδίο μάχης όπως αυτά που έχω καλύψει στη Μέση Ανατολή. Άνθρωποι έπεφταν νεκροί. Νεαροί μετέφεραν με μοτοσυκλέτες τους τραυματίες. Τους έλειπαν πόδια. Προσπαθούσαν να τους πάνε στα νοσοκομεία. Εκείνη τη νύχτα βγήκαν ακόμα και τανκς. Εννοώ κανόνια των τανκς στράφηκαν κατά του κόσμου. Όσοι γνώριζαν πόσο είχε υποφέρει η Τουρκία από προηγούμενα πραξικοπήματα συγκεντρώθηκαν σε αυτό το σημείο και δεν έλεγαν να φύγουν. Ήταν λες και τα γεγονότα έτρεχαν στη γρήγορη ταχύτητα: τανκκς, κανόνια νερού και πυροβολισμοί».

Εμβληματική μορφή εκείνης της νύχτας είναι ο 40χρονος Μετίν Ντογάν. Πήρε, χωρίς να το πολυσκεφτεί την απόφαση να χρησιμοποιήσει το σώμα του βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή του για να αποτρέψει την κατάληψη του αεροδρομίου της Κωνσταντινούπολης από τους επίδοξους πραξικοπηματίες.

Ο Μετίν Ντογάν περιγράφει τις έντονες στιγμές που έζησε το βράδυ της 15ης Ιουλίου 2016:
«Σκέφτηκα πως αν ο κόσμος δει κάποιον να τον πατάει ένα τανκ κατά τη διάρκεια μιας απευθείας μετάδοσης στην τηλεόραση, θα βγει στους δρόμους χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξεκίνησα γρήγορα για το αεροδρόμιο. Υπήρχαν δύο τανκς που περιπολούσαν μπροστά από το αεροδρόμιο. Έτρεξα γρήγορα προς το μέρος τους φωνάζοντας «είμαι Τούρκος στρατιώτης, εσείς σε ποιον στρατό ανήκετε;» Τότε το τανκ άρχισε να κινείται κι εγώ γρήγορα ξάπλωσα κάτω από την ερπήστρια. Εκείνη τη στιγμή έκανα την προσευχή μου πριν πεθάνω. Η ερπήστρια πλησίαζε. Ήμουν ήρεμος. Οι χτύποι της καρδιάς μου είχαν επανέλθει στο κανονικό. Σε μια στιγμή θα συναντούσα τον Θεό.

Το τανκ σταμάτησε λίγα χιλιοστά πριν με συνθλίψει. Σκέφτηκα: “ήρθε το τέλος μου”. Σταμάτησε απότομα και πήγαινε πέρα δόθε. Η ερπήστρια άγγιζε το κεφάλι και τον ώμο μου. Μετά την 15η Ιουλίου, συγκαταλέγω τον εαυτό μου στους νεκρούς. Κάθε μέρα μπορεί να είναι η τελευταία. Κατά συνέπεια, κάθε μέρα εργάζομαι για τη χώρα μου, για μια πιο ισχυρή Τουρκία».