Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι διαθέσιμο στην περιοχή σας

Λευκαρίτικο κέντημα: Ποιος θα συνεχίσει την παράδοση;

Access to the comments Σχόλια
Από Νικολέτα Δρούγκα  with AFP
euronews_icons_loading
Λευκαρίτικο Κέντημα (φωτογραφία αρχείου)
Λευκαρίτικο Κέντημα (φωτογραφία αρχείου)   -   Πνευματικά Δικαιώματα  Petros Karadjias/Copyright 2018 The Associated Press. All rights reserved.

Τα Λεύκαρα, ένα από τα ομορφότερα ορεινά χωριά της Κύπρου, έχουν γίνει διεθνώς γνωστά για την συμβολή τους στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Εδώ και αιώνες, οι κάτοικοι του χωριού διακρίνονται στις τέχνες της αργυροχοΐας και της κεντητικής.

Μάλιστα το Λευκαρίτικο Κέντημα θεωρείται τέχνη ιδιαίτερης σημασίας και το 2009 συμπεριλήφθηκε στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Η Τούλα Ρούβη, κεντήτρια και έμπορος στα Άνω Λεύκαρα, εξηγεί πως κατασκευάζεται από ιρλανδέζικο και βελγικό λινό, ενώ η κλωστή είναι γαλλική

«Και είναι όλα απ' το μυαλό. Δεν ακολουθούμε σχέδιο. Το μετράμε, πρώτα το κόβουμε, που είναι πολύ δύσκολο, διότι αν το κόψουμε λάθος, τελειώνει», προσθέτει. 

Το Λευκαρίτικο Κέντημα έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Τότε που νέοι του χωριού γέμισαν τις βαλίτσες τους με το εκλεκτό εργόχειρο και ταξίδεψαν στη Δύση για να το πουλήσουν.

Σταδιακά, από είδος προικός για τις κοπέλες του χωριού η λευκαρίτικη δαντέλα έγινε διάκοσμος των ευρωπαϊκών σαλονιών.

Εδώ και χρόνια, οι κεντήτριες των Λευκάρων προειδοποιούν πως η τέχνη τους σύντομα θα εξαφανιστεί γιατί δεν υπάρχουν κίνητρα για τους νέους να γίνουν συνεχιστές της παράδοσης.

«Δυστυχώς, δεν υπάρχουν νεαρές κοπέλες να φτιάχνουν το κέντημα. Όταν πεθάνουν οι ηλικιωμένες, θα τελειώσει το κέντημα. Είμαστε η τελευταία γενιά», εξηγεί η Τούλα Ρούβη. 

Η ποιότητά του Λευκαρίτικου Κεντήματος είναι τόσο υψηλή, που σύμφωνα με την παράδοση, το 1481 ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι επισκέφθηκε το χωριό, αγόρασε ένα κέντημα και το δώρισε στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου για να κοσμήσει την Αγία Τράπεζα.

Το 1986, 500 χρόνια μετά, οι Λευκαρίτες κατασκεύασαν ένα νέο μεγάλο κέντημα και το χάρισαν πάλι στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου, για να συνεχιστεί η παράδοση.