Στις 13 Νοεμβρίου 2015, ισλαμιστές τρομοκράτες σκότωσαν πάνω από 130 ανθρώπους στην αίθουσα συναυλιών Bataclan, σε μπαρ και σε βεράντες στο Παρίσι
Το Μπατακλάν, μαζί με την επίθεση στο σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo το 2014, σηματοδότησαν ένα σημείο καμπής στη Δυτική Ευρώπη: η τζιχαντιστική τρομοκρατική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος, που τότε βρισκόταν στο απόγειό της, κλόνισε συθέμελα το αίσθημα ασφάλειας των Ευρωπαίων. Καθώς πλησιάζει η επέτειος, οι επιζώντες θυμούνται επίσης τα γεγονότα πιο έντονα, δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων AP ο επικεφαλής της ένωσης επιζώντων.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
«Θυμάμαι καθαρά να βλέπω τη φλόγα να βγαίνει από την κάννη του όπλου. Θυμάμαι να είμαι ξαπλωμένη στο έδαφος και να βλέπω το πρόσωπο της κοπέλας που κοιτούσε τον τρομοκράτη που στεκόταν ακόμα εκεί, κοιτώντας ακίνητος, και τους ανθρώπους που την άρπαξαν και την έριξαν στο έδαφος. Ήταν άλλη μια κλήση αφύπνισης για μένα, ''πρέπει να φύγεις, πρέπει να τρέξεις όσο πιο μακριά μπορείς''. Μετά θυμάμαι να σέρνομαι πάνω σε σώματα. Νομίζω ότι τα περισσότερα από αυτά δεν ήταν νεκρά, περισσότερο προσποιούνταν ότι ήταν νεκρά, αλλά θυμάμαι μερικά πρόσωπα όπου από τη γωνία του λαιμού και το χρώμα του δέρματος νομίζω ότι ήταν σίγουρα νεκρά. Και ξέρετε, μου πήρε πραγματικά μερικούς μήνες για να το θυμηθώ αυτό».
Για τον Ντενουβό, χρειάστηκε σχετικά πολύς χρόνος, αλλά το ξεπέρασε, έκανε οικογένεια και έχει τρία παιδιά.
«Μου πήρε ένα χρόνο και πολλά φάρμακα για να ξεπεράσω την κρίσιμη φάση του συνδρόμου μετατραυματικού στρες, αλλά ακόμη και αργότερα επανήλθε απροσδόκητα και πιο συχνά απ' ό,τι θα ήθελα, όπως στο μετρό ή κατά τη διάρκεια πυροτεχνημάτων όταν μύριζα καπνό», λέει ο Αρθούρ Ντενουβό. «Αλλά είμαι πολύ επιφυλακτικός σε αυτό, γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι το μετατραυματικό στρες μπορεί να θεραπευτεί εντελώς, νομίζω ότι απλώς υπάρχουν μεγαλύτερες περίοδοι που δεν συμβαίνει τίποτα».
Για τους επιζώντες, η περίοδος γύρω από την επέτειο είναι μια δύσκολη περίοδος κατά την οποία αναζητούν ο ένας την παρέα του άλλου.
«Είναι η 10η επέτειος και τα συναισθήματα και η ένταση είναι παντού σε εμάς τους επιζώντες», τονίζει ο Ντενουβό. «Κατά κάποιον τρόπο, μας απομονώνει από τον κόσμο, επειδή είμαστε τόσο επικεντρωμένοι στη θλίψη και στους νεκρούς που ζούμε σε ένα είδος φούσκας. Από την 1η Νοεμβρίου, αρχίζουμε να είμαστε τόσο απορροφημένοι μεταξύ μας που όλα τα άλλα θολώνουν. Θα έλεγα ότι το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η 14η Νοεμβρίου, όταν πρέπει κατά κάποιον τρόπο να επιστρέψουμε στην κανονικότητα, και η θλίψη είναι ακόμα εκεί, αλλά ο δεσμός που μας συνδέει χαλαρώνει».
Ο δήμος του Παρισιού θα εγκαινιάσει την Πέμπτη έναν κήπο μνήμης για τα θύματα και τους επιζώντες κοντά στο δημαρχείο της πόλης. Ο κήπος θα εμφανίζει συμβολικά τα έξι σημεία της επίθεσης και τα ονόματα των θυμάτων.