Η Ισπανία επαναλαμβάνει το σενάριο του Μουντιάλ του 2010 με ίδιο όμιλο, ίδιο αντίπαλο, ίδιο σκορ και ίδια διαδρομή.
Υπάρχουν Μουντιάλ που απλώς παίζονται και Μουντιάλ που μένουν στη μνήμη. Και μετά είναι αυτό το 2026, που μοιάζει αποφασισμένο σε κάτι πιο παράξενο: να ξαναγράψει τον εαυτό του 16 χρόνια μετά, σχεδόν λέξη προς λέξη. Η Ισπανία δεν παίζει μόνο για να κερδίσει. Παίζει επίσης απέναντι στην ηχώ της Νότιας Αφρικής. Και με ένα τραγούδι που αρχίζει ήδη να ακούγεται κάθε φορά που κάποιος ανοίγει το παράθυρο στην Ισπανία και με μια φράση: «Την είχε την μπάλα ο Χεσούς Νάβας, που κάνει ένα σπριντ 30 μέτρων…».
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Στην αρχή... η Ισπανία δεν είχε περάσει ποτέ από τα προημιτελικά
Ας ξεκινήσουμε από τον εναρκτήριο αγώνα, γιατί μόνο αυτός ήδη άρχιζε να τρομάζει. Το Μουντιάλ του 2010 ξεκίνησε με ένα Μεξικό-Νότια Αφρική στο στάδιο Αζτέκα. Ακριβώς το ίδιο ζευγάρι, με τους ρόλους αντεστραμμένους, που άνοιξε τη διοργάνωση στο Soccer City του Γιοχάνεσμπουργκ. Τότε ακουγόταν το «Waka Waka». Τώρα παίζει το «Dai Dai». Η ίδια φωνή, της Σακίρα, που υπογράφει το σάουντρακ για τις δύο μοναδικές Παγκόσμιες Κυπέλλες που τις χωρίζει μια ολόκληρη γενιά ισπανικού ποδοσφαίρου.
Η Ισπανία έφτασε και στις δύο διοργανώσεις με το ίδιο στέμμα στο κεφάλι: πρωταθλήτρια Ευρώπης. Το 2008 ήταν ο Τόρες που «εκτέλεσε» τη Γερμανία στη Βιέννη. Το 2024, ο Ογιαρθάμπαλ έγινε Μπλας ντε Λέσο και «τελείωσε» την Αγγλία στο Βερολίνο. Δύο τελικοί, δύο τίτλοι, το ίδιο διαβατήριο φαβορί στο δρόμο προς το Μουντιάλ. Και στις δύο περιπτώσεις, η Ισπανία προσγειώθηκε στο τουρνουά ως 2η στο ranking της FIFA, ακριβώς πίσω από το ιλιγγιώδες νούμερο ένα.
Το H της ιστορίας
Η κλήρωση, που δεν ξέρει από συμπτώσεις αλλά κάποιες φορές συμπεριφέρεται σαν να ξέρει, έβαλε ξανά την Ισπανία στον όμιλο H. Το 2010 τη συνόδευαν η Ελβετία, η Ονδούρα και η Χιλή. Το 2026, το Πράσινο Ακρωτήρι, η Σαουδική Αραβία και η Ουρουγουάη. Τα ονόματα αλλάζουν, αλλά το φινάλε της φάσης των ομίλων όχι.
Στη Νότια Αφρική, η Ισπανία ξεκίνησε το τουρνουά χάνοντας 0-1 από την Ελβετία και αφήνοντας τη γεύση του «αυτό το έχω ξαναζήσει». Το 2026, άλλο σκυλί (Πράσινο Ακρωτήρι) και άλλο λουρί (0-0), αλλά την ίδια αίσθηση. Το 2010, η «Ρόχα» έκλεισε το τελευταίο ματς του ομίλου απέναντι σε έναν προπονητή με αδιαμφισβήτητη προφορά, τον Μαρσέλο Μπιέλσα, τότε στον πάγκο της Χιλής. Το 2026, ο Αργεντινός ξαναβρέθηκε στο δρόμο της, αυτή τη φορά ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Ουρουγουάης. Ο Μπιέλσα, πάλι, στην τελευταία στάση πριν από τους «16».
Οι συμπτώσεις είχαν αρχίσει να τρομάζουν μέχρι και τον ίδιο τον διάβολο.
Εκείνα τα τρελά «μικρά»
Κι ύστερα ήρθε η στιγμή που η σύμπτωση έπαψε να είναι χαριτωμένη και έγινε ανησυχητική. Στους «16» της Νότιας Αφρικής, η Ισπανία απέκλεισε την Πορτογαλία με 1-0, χάρη σε ένα χτύπημα του Νταβίντ Βίγια λίγο μετά τη μια ώρα παιχνιδιού. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, στο Ντάλας, η Ισπανία ξαναβρήκε την Πορτογαλία στους «16» ενός Μουντιάλ. Και ξανακέρδισε 1-0, αυτή τη φορά με τον Μικέλ Μερίνο να εμφανίζεται στις καθυστερήσεις για να υπογράψει μια νίκη καρμπόν ως προς το σκορ, τη φάση και τον αντίπαλο.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να θυμηθούμε ένα στοιχείο: εκείνη η πορεία του 2010 προς τη δόξα χτίστηκε ολόκληρη πάνω σε νίκες με το ελάχιστο σκορ. Πορτογαλία, 1-0. Παραγουάη, 1-0, στους προημιτελικούς. Γερμανία, 1-0, στα ημιτελικά, με τον Πουγιόλ να γίνεται ο κοντός «τορπίλη» που βύθισε τη «Die Mannschaft». Ολλανδία, 1-0, σε έναν τελικό που έχει μείνει στη μνήμη για πολλές στιγμές: την κλωτσιά του Ντε Γιονγκ στον Αλόνσο, το πόδι του «άγιου» Κασίγιας και το αιώνιο αριστερό του Ινιέστα στην παράταση. Μιλάμε για τέσσερις νοκ άουτ γύρους με τέσσερις ίδιους φωτεινούς πίνακες και ένα «tiki-taka» που ήταν απόλαυση να το βλέπεις.
Και μέχρι και οι πάγκοι και η LaLiga λένε την ίδια προσευχή
Ούτε το ποδόσφαιρο συλλόγων ήθελε να μείνει έξω από τη γιορτή των συμπτώσεων. Στις 11 Ιουνίου, την ώρα που το Μεξικό και η Νότια Αφρική έμπαιναν στον αγωνιστικό χώρο του Αζτέκα για να ανοίξουν το Μουντιάλ, η Ρεάλ Μαδρίτης έριχνε τη δική της βόμβα: ο Ζοζέ Μουρίνιο επιστρέφει στον λευκό πάγκο. Κι εδώ η «ομοιοκαταληξία» σφίγγει μέχρι να πονέσει, γιατί το 2010 συνέβη ακριβώς το ίδιο.
Ο Πορτογάλος προσγειώθηκε στο Μπερναμπέου λίγες εβδομάδες πριν από εκείνο το Μουντιάλ, έχοντας μόλις στεφθεί με το τρεμπλ της Ίντερ, για να ξαναβάλει τη Ρεάλ στη μάχη για όλα. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, επαναλαμβάνει το σενάριο: έρχεται μετά από τίτλους εκτός Ισπανίας, αυτή τη φορά με την Μπενφίκα, και υπογράφει ξανά με τον «μερένγκες» σύλλογο ακριβώς στο ξεκίνημα ενός Μουντιάλ. Ο «The special one» θα αναλάβει στις 13 Ιουλίου, όταν το τουρνουά θα έχει σχεδόν κριθεί, ακριβώς όπως τότε.
Ούτε η ισπανική Λίγκα ήθελε να λείψει από το ραντεβού με το παρελθόν. Η Μπαρτσελόνα, όπως η ομάδα του Γκουαρδιόλα το 2010, ξαναγίνεται πρωταθλήτρια Ισπανίας, αυτή τη φορά με τους Ράσφορντ και Φεράν Τόρες να «ζαλίζουν» τη Ρεάλ Μαδρίτης στο «Καμπ Νου». Και η Ατλέτικο του Σιμεόνε επαναλαμβάνει τον ρόλο της τραγικής συνοδού: έχασε στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας, όπως της συνέβη απέναντι στη Σεβίλλη το 2010, αυτή τη φορά από τη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Όλο το ισπανικό ποδόσφαιρο μοιάζει σαν να έχει βάλει τα δυνατά του για να ανεβάσει την ίδια παράσταση, σκηνή τη σκηνή. Αυτή την ταινία την έχω ξαναδεί, θα έλεγε ο δάσκαλος.
Εκείνα τα τρελά «μικρά» 2: όσοι στηρίζουν τις προβλέψεις
Η Ισπανία έχει ήδη το πρώτο 1-0 αυτής της νέας σειράς νοκ άουτ αγώνων. Τώρα, σήμερα Παρασκευή, στο Λος Άντζελες, σειρά έχει το Βέλγιο. Κι εκεί είναι που το σενάριο, προς το παρόν, σταματά να είναι γραμμένο. Κανείς δεν ξέρει αν η μοίρα έχει κατά νου ένα πέμπτο συνεχόμενο 1-0, ούτε αν το Βέλγιο είναι διατεθειμένο να παίξει τον ρόλο της κομπάρσου από το Κάδιθ σε αυτή τη θεατρική παράσταση που ανεβάζει εδώ και μήνες το ισπανικό ποδόσφαιρο. Ο Κέβιν Ντε Μπράινε, ο Κουρτουά και ο Λουκάκου δεν έχουν διαβάσει το «σενάριο» του 2010 και δεν έχουν καμία υποχρέωση να το σεβαστούν.
Ακόμη και τα αποδυτήρια παίζουν με τις συμπτώσεις. Ο Ντελ Μπόσκε κάλεσε οκτώ παίκτες της Μπαρτσελόνα για να κατακτήσει τη Νότια Αφρική. Ο Ντε λα Φουέντε, λένε τα στοιχήματα των φιλάθλων που εδώ και μήνες ψάχνουν συμπτώσεις, έχει καλέσει ακριβώς τον ίδιο αριθμό. Μπορεί να είναι απλός θόρυβος στο βάθος, εκείνο το είδος δεδομένου που πιάνει κανείς για να πιστέψει λίγο πιο δυνατά, αλλά σε ένα Μουντιάλ που έχει ήδη χαρίσει τόσες «ομοιοκαταληξίες», είναι δύσκολο να μην προσέξεις άλλη μία.