Η «χρυσή» επιστροφή των αδερφών Αλεξανδρή στην Ελλάδα: Η ζωή μετά την Αυστρία και τα μετάλλια στο Παρίσι

Υπάρχουν αθλητικές επιτυχίες που καταγράφονται στους πίνακες των αποτελεσμάτων και υπάρχουν επιτυχίες που κουβαλούν μαζί τους μια ολόκληρη ιστορία. Τα δύο χρυσά μετάλλια που κατέκτησαν η Άννα Μαρία και η Ειρήνη Μαρίνα Αλεξανδρή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Παρισιού, στο τεχνικό και το ελεύθερο ντουέτο της καλλιτεχνικής κολύμβησης, αλλά και οι διακρίσεις της Βασιλικής Αλεξανδρή που αγωνίστηκε στο ελεύθερο και τεχνικό σόλο, ανήκουν αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Πίσωτους υπάρχει μια διαδρομή δεκατεσσάρων ετών, μια παιδική ηλικία που πέρασε μακριά από την Ελλάδα, μεγάλες επιτυχίες με την Αυστρία, αλλά και μια βαθιά επιθυμία που παρέμενε ζωντανή όλα αυτά τα χρόνια: να επιστρέψουν κάποτε και να αγωνιστούν ξανά για την πατρίδα τους.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Μαζί με την Άννα Μαρία και την Ειρήνη Μαρίνα, η τρίδυμη αδελφή τους, Βασιλική, έγραψε τη δική της σελίδα στο Παρίσι, αγωνιζόμενη στο σόλο, όπου κατέλαβε την πέμπτη θέση στο τεχνικό και την έβδομη στο ελεύθερο πρόγραμμα. Η δική της πορεία είχε επιπλέον δυσκολίες, καθώς ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο και μια αμυγδαλίτιδα λίγο πριν από τους αγώνες περιόρισαν την προετοιμασία της, χωρίς όμως να μειώσουν την πίστη της στις δυνατότητές της. Για τις τρεις αδελφές, το Ευρωπαϊκό δεν ήταν απλώς ένας ακόμη μεγάλος αγώνας αλλά ήταν το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο μιας νέας ζωής που ξεκίνησε όταν αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

Η ιστορία τους είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, όταν σε ηλικία μόλις 14 ετών βρέθηκαν σε μια ξένη χώρα, χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα, μακριά από το οικογενειακό τους περιβάλλον και με την ανάγκη να συνδυάσουν το σχολείο με τις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις του πρωταθλητισμού. «Δεν μιλούσαμε τη γλώσσα. Έπρεπε να πάμε στο σχολείο, να συνεχίσουμε το σχολείο εκεί πέρα. Ήταν πολύ δύσκολο γιατί φύγαμε μόνες μας», θυμάται η Βασιλική, περιγράφοντας μια περίοδο κατά την οποία οι τρεις αδελφές έπρεπε να μεγαλώσουν πολύ πιο γρήγορα από την ηλικία τους. Μέσα σε εκείνη τη δύσκολη πραγματικότητα, ωστόσο, υπήρχε κάτι που τις κράτησε ενωμένες και τους έδωσε δύναμη να συνεχίσουν: η μία την άλλη. «Αυτό που μας έσωσε, θα πω, ήταν ότι είχαμε η μία την άλλη, ήμασταν μαζί», λέει χαρακτηριστικά.

Η προσαρμογή, πάντως, δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη. Η Βασιλική θυμάται ακόμη πόσο δύσκολο ήταν να βρίσκεται μακριά από τις αδελφές της, ακόμη και όταν αυτές βρίσκονταν στο διπλανό δωμάτιο. «Μου έλειπε πάρα πολύ. Ήταν πολύ δύσκολο [...] να είμαι μακριά από τα κορίτσια», εξηγεί, περιγράφοντας ουσιαστικά το συναίσθημα τριών παιδιών που είχαν φύγει μαζί από την Ελλάδα.

Στην Αυστρία, όμως, έμαθαν να αντέχουν και να διεκδικούν. Η καλλιτεχνική κολύμβηση έγινε ο βασικός άξονας της καθημερινότητάς τους, ενώ η αναμονή για την υπηκοότητα αποτέλεσε ακόμη μία δοκιμασία. Όταν τελικά ήρθε η δυνατότητα να αγωνιστούν, ήρθαν μαζί και οι μεγάλες επιτυχίες, με τις τρεις αδελφές να κατακτούν σημαντικούς διεθνείς τίτλους και να καθιερώνονται στην κορυφή της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας καλλιτεχνικής κολύμβησης με την Αυστρία.

Παρά τις επιτυχίες, όμως, η Ελλάδα δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει στο μυαλό τους. «Θεωρώ πάντα ήταν μέσα μας βαθιά επιθυμία να αγωνιστούμε με την Ελλάδα», λέει η Ειρήνη Μαρίνα, εξηγώντας ότι η επιστροφή δεν ήταν μια ξαφνική απόφαση, αλλά μια επιθυμία που υπήρχε εδώ και χρόνια μέσα τους. Η ίδια δεν κρύβει ούτε τους λόγους για τους οποίους είχαν φύγει από την Ελλάδα. «Φύγαμε για λόγους αναξιοκρατίας, όπως έχουμε δηλώσει και στο παρελθόν», αναφέρει, σημειώνοντας όμως ότι όταν ήρθε η πρόταση της επιστροφής, τα πράγματα είχαν αλλάξει. «Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα εντελώς. Η διοίκηση είναι καινούργια. [...] Όλοι αυτοί οι άνθρωποι πίστεψαν σε εμάς, μας στήριξαν και νομίζω αυτό είναι που θέλει και κάθε αθλητής».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνουν και στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα τους από την πρώτη στιγμή της επιστροφής τους στην Ελλάδα, αναγνωρίζοντας τη στήριξη που τους έδωσαν σε αυτή τη νέα αρχή. Οι τρεις αδελφές ευχαριστούν τον πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, Ισίδωρο Κούβελο, τον πρόεδρο της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδας, Κυριάκο Γιαννόπουλο, καθώς και την έφορο Δέσποινα Καράμπελα.

Η απόφαση να επιστρέψουν, παρότι σήμαινε ότι θα άφηναν πίσω μια ζωή που είχαν χτίσει από το μηδέν, ήταν τελικά κοινή και άμεση. «Ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση αλλά και μια πάρα πολύ εύκολη απόφαση. Την πήραμε ομόφωνα αμέσως. Δηλαδή, είπαμε πάμε και οι τρεις», λέει η Βασιλική. Η Άννα Μαρία το περιγράφει ακόμη πιο συναισθηματικά: «Θέλαμε κι εμείς πάρα πολύ να γυρίσουμε εδώ. Είναι όλη μας η οικογένεια, το σπίτι μας, οι φίλοι μας». Ύστερα από 14 χρόνια, οι τρεις αδελφές επέστρεψαν στην Ελλάδα, γνωρίζοντας ότι δεν θα ήταν απλώς μια επιστροφή στην πατρίδα, αλλά η αρχή μιας εντελώς νέας ζωής.

Η αλλαγή αυτή είχε ακόμη και τις πιο πρακτικές δυσκολίες της. «Μετακομίσαμε, φέραμε 200κούτες στην Ελλάδα», θυμάται η Άννα Μαρία, την ώρα που οι τρεις αδελφές έπρεπε ταυτόχρονα να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και να διατηρήσουν το αγωνιστικό τους επίπεδο. Είχαν μόλις πέντε μήνες προετοιμασίας, τη στιγμή που οι περισσότερες από τις χώρες με τις οποίες θα συναγωνίζονταν είχαν πίσω τους μια ολόκληρη αγωνιστική σεζόν. «Είχαμε πέντε μήνες προπόνησης, οι οποίοι είναι πολύ λίγοι αν σκεφτεί κάποιος ότι όλες οι υπόλοιπες χώρες έχουν 12 μήνες προπόνηση», εξηγεί η Βασιλική.

Για την ίδια η προετοιμασία ήταν ακόμη πιο δύσκολη, καθώς ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο την κράτησε εκτός νερού σε μια περίοδο όπου κάθε προπόνηση είχε τεράστια σημασία, ενώ λίγο πριν από το Ευρωπαϊκό αντιμετώπισε και αμυγδαλίτιδα. Στο Παρίσι δεν κατάφερε να κατακτήσει τα δύο μετάλλια που είχε θέσει ως προσωπικό στόχο, όμως δεν έφυγε με την αίσθηση ότι άφησε κάτι ανεκπλήρωτο. «Σίγουρα ήθελα δύο μετάλλια, δεν ήρθανε. Στεναχωρήθηκα πολύ», παραδέχεται, για να προσθέσει όμως: «Δεν νιώθω τύψεις ότι επειδή έδωσα το 100% δεν μπορούσα να κάνω τίποτα παραπάνω». Η επόμενη ευκαιρία, άλλωστε, βρίσκεται ήδη μπροστά της, καθώς όπως λέει, «του χρόνου έχουμε Παγκόσμιο και European Games και εκεί πέρα σίγουρα είναι στόχος να κερδίσω τα δύο μετάλλια που σε εισαγωγικά έχασα φέτος».

Για την Άννα Μαρία και την Ειρήνη Μαρίνα, το Παρίσι είχε μια ξεχωριστή συναισθηματική διάσταση. Είχαν πει πριν από τους αγώνες ότι ήθελαν πάρα πολύ να ακούσουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο και τελικά το έζησαν δύο φορές. «Το είχαμε πει και πριν πάμε στους αγώνες ότι θέλουμε πάρα πολύ να ακούσουμε τον εθνικό ύμνο», λέει η Άννα Μαρία. Η στιγμή εκείνη δεν ήταν μόνο η κορύφωση ενός αγώνα, αλλά μια συμπύκνωση ολόκληρης της διαδρομής τους. «Περνούσe από μπροστά μας, μπροστά στα μάτια μας, όλη η διαδρομή και ειδικά από τον Μάρτιο που ήρθαμε στην Ελλάδα, γιατί ήταν ένα μεγάλο βήμα και μια μεγάλη αλλαγή για μας», περιγράφει.

Η συγκίνηση είχε να κάνει και με το γεγονός ότι αυτή τη φορά αγωνίζονταν για μια χώρα που, παρά τα χρόνια που είχαν περάσει μακριά της, εξακολουθούσαν να θεωρούν σπίτι τους. «Είναι όλη μας η οικογένεια, το σπίτι μας, οι φίλοι μας. Είμαστε πάρα πολύ χαρούμενες και συγκινημένες που αγωνιζόμαστε πλέον για την Ελλάδα», λέει η Άννα Μαρία, η οποία παραδέχεται πως ακόμη και η καθημερινότητα στην Ελλάδα έχει διαφορετικό συναίσθημα. «Ακόμα και μια βόλτα να βγαίνω έξω νιώθω διαφορετικά από ό,τι στην Αυστρία. [...] Εδώ το απολαμβάνω με άλλο τρόπο».

Στην επιστροφή τους, σημαντικό ρόλο έπαιξε και η αγάπη του κόσμου. Οι ίδιες μιλούν με ιδιαίτερη συγκίνηση για τις φορές που άνθρωποι τις πλησιάζουν στον δρόμο, τις συγχαίρουν ή τους μιλούν για τις επιτυχίες τους. «Μας έχουν αγκαλιάσει όλη η Ελλάδα και θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλη την Ελλάδα για την αγάπη που έχουμε πάρει», λέει η Άννα Μαρία.

Πίσω, όμως, από τις τρεις αδελφές υπάρχει ένας ακόμη άνθρωπος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε όλη αυτή τη διαδρομή: η μητέρα τους. Ήταν εκείνη που είδε τα τρία παιδιά της να φεύγουν από το σπίτι και να ξεκινούν τη ζωή τους σε μια άλλη χώρα, γνωρίζοντας ότι η επιλογή αυτή θα άλλαζε και τη δική της ζωή. «Άδειασε το σπίτι της από εκεί που ήμασταν τρία παιδιά και ξαφνικά έμεινε μόνη της», λέει η Άννα Μαρία, για να συμπληρώσει πως, παρά τη δυσκολία, η μητέρα τους στήριξε απόλυτα την επιλογή τους: «Στήριξε 100% τον αγώνα μας και τα θέλω μας [...] Της οφείλουμε τα πάντα».

Η σχέση ανάμεσα στις τρεις αδελφές παραμένει, άλλωστε, ένα από τα μεγαλύτερα όπλα τους. Δεν είναι μόνο συναθλήτριες, αλλά άνθρωποι που έχουν μοιραστεί από την παιδική τους ηλικία τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες θυσίες, τις ίδιες χαρές και τις ίδιες απογοητεύσεις. «Είμαι πολύ περήφανη και ευλογημένη γι’ αυτό που έχουμε μεταξύ μας και οι τρεις μας και με τη μητέρα μας», λέει η Βασιλική, περιγράφοντας μια οικογένεια που παρέμεινε δεμένη παρά την απόσταση και τις αλλαγές.

Τώρα, όμως, η ιστορία τους δεν αφορά μόνο το δικό τους παρελθόν. Οι τρεις αδελφές θέλουν η επιστροφή τους στην Ελλάδα να αποτελέσει και μια ευκαιρία να βοηθήσουν τη νέα γενιά της καλλιτεχνικής κολύμβησης, μεταφέροντας στα νεότερα κορίτσια την εμπειρία που απέκτησαν μέσα από 14 χρόνια πρωταθλητισμού στο εξωτερικό. Η Ειρήνη Μαρίνα λέει ότι έχουν ήδη μιλήσει με αθλήτριες μικρότερων ηλικιών και θεωρεί ότι το να μοιράζονται μαζί τους όσα έζησαν είναι ένας τρόπος να προχωρήσουν όλοι μαζί ένα βήμα παρακάτω. «Θέλουμε να εμπνεύσουμε θετικά, να στηρίξουμε τη νέα γενιά», λέει.

Κοιτάζοντας πίσω, η ίδια δεν βλέπει τις δυσκολίες ως χαμένο χρόνο ή ως μια παρένθεση που θα ήθελε να είχε αποφύγει. Αντίθετα, θεωρεί ότι όλα όσα συνέβησαν τις έκαναν αυτό που είναι σήμερα. «Κάθε δυσκολία, ακόμα και το ότι αναγκαστήκαμε να φύγουμε από την Ελλάδα, όλα αυτά μας διαμόρφωσε», λέει. «Θεωρώ ότι ξεπεράσαμε κι εμείς τα όριά μας και όρια που ούτε φανταζόμασταν ότι έχουμε».

Τα δύο χρυσά μετάλλια του Παρισιού, λοιπόν, δεν είναι απλώς η τελευταία γραμμή ενός αγωνιστικού αποτελέσματος. Είναι η κατάληξη μιας διαδρομής που ξεκίνησε όταν τρία κορίτσια έφυγαν από την Ελλάδα στα 14 τους και έμαθαν να μεγαλώνουν μακριά από το σπίτι τους, έχοντας όμως πάντα η μία την άλλη. Είναι η συνέχεια μιας πορείας που τις οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης με την Αυστρία και τελικά τις έφερε ξανά πίσω στην Ελλάδα, αυτή τη φορά με την επιθυμία να δημιουργήσουν εδώ το επόμενο κεφάλαιο της ζωής και της καριέρας τους.

Και αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τη στάση τους σήμερα, είναι ότι δεν αντιμετωπίζουν τα χρυσά του Παρισιού ως το τέλος μιας διαδρομής. «Θεωρώ ότι έχουμε πολλά να δώσουμε και ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμα», λέει η Άννα Μαρία. Η Βασιλική, από την πλευρά της, το περιγράφει με έναν τρόπο που συνοψίζει ολόκληρη τη φιλοσοφία τους: «Εμένα στόχος μου είναι κάθε φορά να εμφανίζομαι βελτιωμένη και να είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Και μετά, αν έρθει και το μετάλλιο, καλοδεχούμενο».

Το βλέμμα τους τώρα στρέφεται στις επόμενες μεγάλες διοργανώσεις: το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης το καλοκαίρι του 2027, τα European Games λίγο νωρίτερα και τελικά οι Ολυμπιακές Αγώνες του 2028 στο Λος Άντζελες.