Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι διαθέσιμο στην περιοχή σας

Θεατρική «Διαβολιάδα» από τους Ubuntu

Θεατρική «Διαβολιάδα» από τους Ubuntu
Από Euronews

Τους γνωρίσαμε μέσα από από δύο καταπληκτικές δουλειές που έκαναν τα προηγούμενα δύο χρόνια: «Τη χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» του Χάινριχ Μπελ και το «New World» που μας εντυπωσίασαν με την φρεσκάδα, το σφρίγος και την πρωτοτυπία τους. Η θεατρική ομάδα Ubuntu επιστρέφει και πάλι στο Bios για να μας συστήσει αυτή τη φορά, ένα άγνωστο στους περισσότερους κείμενο του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, τη «Διαβολιάδα». Η σκηνοθέτιδα της ομάδας Ελεάνα Τσίχλη μίλησε στον Γιώργο Μητρόπουλο για αυτή την πολιτική αλληγορία και το τρόπο που την προσέγγισαν.

-Τι είναι η «Διαβολιάδα» και γιατί δεν την «ξέραμε» μέχρι σήμερα; Πώς την ανακαλύψατε;

Σίγουρα ήταν «ευχής έργο», όταν κατά τύχη έπεσε στα χέρια μας η «Διαβολιάδα». Προφανώς την προσοχή μας τράβηξε αρχικά ο προκλητικός τίτλος αλλά και η «μυθολογία» του, μιας και η απαγόρευσή του από το σταλινικό καθεστώς μόλις δύο μήνες μετά την κυκλοφορία του, το 1925 ως βλάσφημο, επιτέλεσε στο να μείνει το αριστουργηματικό και τόσο επίκαιρο αυτό έργο σχεδόν στην αφάνεια.

-Τι βρήκατε ενδιαφέρον σ’ αυτό το κείμενο του Μπουλγκάκοφ και αποφασίσατε να το ανεβάσετε;

Κυρίως η ανατριχιαστική του αναλογία με το σήμερα… Τρίβεις τα μάτια σου όταν διαβάζεις πως «Τον καιρό που όλους τους ανθρώπους τους μετακινούσαν από τη μια δουλειά στην άλλη», «λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν», η είσοδος στο ισόγειο της δημόσιας υπηρεσίας είναι «από τον έκτο», η πιστοποίηση της κλοπής της ταυτότητας σου απαιτεί την… ταυτότητά σου και οι τριαντάρηδες γυρίζουν στους γονείς τους για να επιβιώσουν. Επίσης πρόκειται για ένα έργο γραμμένο πριν τον υπερρεαλισμό, με πολλά στοιχεία του όμως, με πολλές αποχρώσεις Κάφκα, παραμορφωτικούς καθρέφτες, ασανσέρ που ανεβοκατεβαίνουν, συνωνυμίες, διπλά πρόσωπα μέχρι και αντιστροφή των σημείων του ορίζοντα (στο φινάλε), κάτι που το καθιστά αυτοστιγμή προκλητικό και ενδιαφέρον για τον τρόπο που θα ανεβεί σε μία θεατρική σκηνή.

-Ποια είναι τα θέματα που θίγει αυτό το κείμενο των αρχών του εικοστού αιώνα και ποια είναι η σχέση του με την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα;

Η «Διαβολιάδα», όπως άλλωστε όλες οι « –ιάδες», είναι ένα μικρό έπος· όχι ηρωικό, κάθε άλλο! Πρόκειται για το έπος του μέσου ανθρώπου. Πέρα από τις αναλογίες που σας ανέφερα, μοιάζει να μας αφορά πάρα πολύ η στάση του κεντρικού ήρωα Κοροτκόφ: η στάση του μικρού (Κοροτκόφ στα ρώσικα σημαίνει «μικρούλης»!) ήσυχου ανθρώπου που βλέπει το δέντρο αλλά χάνει το δάσος, που νομίζει πως κάνοντας απλά τη δουλειά του θα σωθεί ατομικά, ότι θα επιβιώσει μέσα στην καταστροφή, έξω από τα προβλήματα, χωρίς να τα αντιμετωπίσει, χωρίς να αντιπαρατεθεί με αυτά. Συχνά, μέσα στο έργο αναρωτιέται «τι στο διάολο έχω φταίξει», αδυνατώντας να δει πως η οπτική τελικά είναι θέμα επιλογής. Εκείνος επέλεξε ότι του φαινόταν παράξενο να το ονομάσει «διαβολικό κόλπο» κι έτσι να μην φτάσει στη ρίζα των προβλημάτων του. Κι όμως αυτή του η στάση είναι που τον οδηγεί όλο και πιο βαθιά στο σύστημα, που βέβαια, εναλλάσσεται, υποκαθίσταται, αλλάζει προσωπεία και επιζεί, ανεξαρτήτως των ανθρώπων του…

-Πώς αντιμετωπίσατε εσείς θεατρικά το μυθιστορηματικό υλικό και τι βλέπουμε ακριβώς στο Bios;

Με αρκετό κόψιμο και γερή διασκευή! Είναι τέτοια η πληθώρα των πληροφοριών που χρησιμοποιεί ο Μπουλγκάκοφ που για να γίνουν όλα κατανοητά θα έπρεπε η παράσταση να διαρκεί 4 ώρες! Όμως εμείς επιλέξαμε τη 1.30 ώρα. Από εκεί και πέρα μας ενδιέφερε η αφήγηση στο θέατρο, η προφορικότητα του λόγου, όλα σεμια μεγάλη εξιστόρηση. Η παράσταση δομείται λοιπόν ως μια μεγάλη αφήγηση. Το σχήμα είναι το εξής: ένας ηθοποιός αναλαμβάνει όλο το υλικό του Κοροτκόφ και δίπλα του και διαρκώς μαζί του και επί σκηνής οι υπόλοιποι εφτά, συνθέτουν όλη την εικόνα: τα άλλα πρόσωπα του έργου, παρατηρητές, σχολιαστές, ομόρροπες και αντίρροπες δυνάμεις, μας δίνουν να καταλάβουμε ότι ο καθένας μας θα μπορούσε να είναι ο Κοροτκόφ. Είναι αναγκαίο για την προώθηση της ιστορίας η αφήγηση να σταματά προσωρινά και να αναδύονται σύντομες σκηνές. Τέλος πολύ μικρά σπαράγματα από τον «Μπολιβάρ» του Εμπειρίκου, κείμενα του Περικλή Γιαννόπουλου και τα ημερολόγια του Mαγιακόφσκι εντάσσονται κρυφά στο κείμενο της παράστασης, ενώ κάπου στη μέση… υπάρχει μία ανατροπή, μία έκπληξη…

-Τελικά όλοι εξαγοράζονται και τα πάντα είναι πουλημένα και σαθρά στον κόσμο του ήρωα του Μπουλγκάκοφ;

Ο κόσμος του Μπουλγκάκοφ είναι ένας κόσμος εγκλωβισμού, ορισμένος από ένα εντελώς φοβικό περιβάλλον, που οδεύει σε αδιέξοδο. Στο έργο δεν υπάρχει καλός και κακός· όλοι έχουν πεπερασμένες δυνατότητες, είναι ερήμην τους ή όχι γρανάζια που εξυπηρετούν τη λειτουργία ενός απρόσωπου μηχανισμού. Εκτός εάν βγουν εκτός …αυτοκαταστρεφόμενοι… οπότε δημιουργούν, αν μη τι άλλο, δυσαρμονία στο σύστημα…

-Ποια είναι η λύση που βλέπετε στο σύγχρονο αδιέξοδο; Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα;

Η μόνη λύση είναι η συλλογικότητα, αυτό προτείνουμε. Επιβάλλεται να πράξουμε συλλογικά ενάντια στο απρόσωπο σύστημα, απέναντι στον αδηφάγο μηχανισμό, που είναι σίγουρο ότι ως μονάδες θα μας κατασπαράξει. Ας βγούμε ο καθένας από το μικρόκοσμό μας και ας ανοίξουμε το πεδίο διαπραγμάτευσης για το τι συμβαίνει στη ζωή μας σήμερα. Ας αναδείξουμε πως δεν είναι λύση να κρύβουμε τα προβλήματά μας και να τα ονομάζουμε «κάπως αλλιώς» για να γίνουν υπερβατικά και επομένως μη αντιμετωπίσιμα.

Δείτε το τρέιλερ της παράστασης:

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Μετάφραση: Έλσα Ανδριανού – Ελεάνα Τσίχλη
Σκηνοθεσία: Ελεάνα Τσίχλη
Δραματουργική επεξεργασία: Έλσα Ανδριανού
Επιμέλεια κίνησης: Αταλάντη Μουζούρη
Σκηνικά – Κοστούμια: Τίνα Τζόκα
Επιμέλεια μουσικής: Ubuntu
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Βασιλική Τσιροπούλου
Σχεδιασμός αφίσας: Σωτήρης Βασιλείου
Σχεδιασμός promo video: Κατερίνα Τζόβα
Φωτογραφίες: Δημήτρης Σωτηρόπουλος
Παίζουν: Αναστασία Γιαννάκη, Γιάννης Δενδρινός, Φώτης Λαζάρου, Άρης Λάσκος, Κατερίνα Λάττα, Γιώργος Νούσης, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Αποστόλης Ψαρρός

BIOS
Πειραιώς 84, τηλ. 210 3425335, www.bios.gr
Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00
Εισιτήρια: 10 ευρώ (γενική είσοδος)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ