Γιώργος Παπαγεωργίου: Είμαστε πολύ κοντά πια σε μια εσωτερική και κοινωνική δυστοπία

Μετά τον επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη, ο Γιώργος Παπαγεωργίου παρουσιάζει από τις 6 Φεβρουαρίου στην Αθήνα, στο θέατρο Δίπυλον, το εμβληματικό μυθιστόρημα του George Orwell, «1984». Πέρα από την σκηνοθεσία, ερμηνεύει και τους επτά ρόλους του έργου, σε μια υβριδική παράσταση μεταξύ θεάτρου και συναυλίας.

Κάνει μαζί με το κοινό ένα σκοτεινό ταξίδι στη δυστοπία, σε έναν κόσμο βίας, όπου αποκαλύπτονται οι μηχανισμοί ελέγχου και χειραγώγησης της κοινωνίας και η αδυναμία του ατόμου να είναι ελεύθερο.

Το αλληγορικό έργο που γράφτηκε το 1949 παραμένει οδυνηρά επίκαιρο, καθώς ο Μεγάλος Αδελφός, η Αστυνομία Σκέψης και το Υπουργείο Αλήθειας, αλλά και οι άλλες στρατηγικές ολοκληρωτισμού που αναπτύσσονται στο βιβλίο συνδέονται με πολλές καταστάσεις που βιώνουμε σήμερα.

Κεντρικός χαρακτήρας στο «1984» είναι ο Ουίνστον Σμιθ. Στη συγκεκριμένη σκηνική απόδοση, τον συναντάμε ήδη ηττημένο και λοβοτομημένο από το ολοκληρωτικό καθεστώς. Η ελπίδα και η επανάσταση έχουν χαθεί. Έχουν όλα ήδη συμβεί, όσα περιγράφονται στο βιβλίο. Είναι κλεισμένος στο σπίτι του και αναπαράγει καθημερινά αυτά που έγιναν. Το μόνο του πάθος είναι να λέει και να ξαναλέει την ιστορία του. Βασικό χαρακτηριστικό της παράστασης είναι ακριβώς αυτή η λούπα, τα επαναληπτικά μοτίβα τόσο σε επίπεδο δραματουργίας, όσο και μουσικής.

Το ερώτημα που θέτει η παράσταση είναι πώς μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος, να εξακολουθείς να αντιστέκεσαι και να αγωνίζεσαι ενάντια σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Μπορείς να μην μετατραπείς σε τέρας, σε μια κοινωνία τεράτων;

Συναντήσαμε τον Γιώργο Παπαγεωργίου , λίγες μέρες πριν ξεκινήσει η παράσταση στο θέατρο Δίπυλον και μιλήσαμε για τη δυστοπία που περιγράφει το έργο και αντανακλάται στην εποχή μας, για τους ανθρώπους που τα βάζουν με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, για τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα.

-Γιατί αποφάσισες να ανεβάσεις τώρα το εμβληματικό μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ;

Νομίζω δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο timing για το 1984. Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που είχα αρχίσει να σκέφτομαι να κάνω μια θεατρική απόδοση του μυθιστορήματος. Νομίζω ότι τα πράγματα, ειδικά την τελευταία τριετία, έτρεξαν με τόσο γοργούς ρυθμούς όχι μόνο στα καθ’ ημάς αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου έκανε σχεδόν μέσα μου επιτακτική την ανάγκη να ακουστεί τώρα αυτό το πολιτικό κείμενο.

Συζητούσαμε με την Έλενα Τριανταφυλλοπούλου ότι θέλουμε να βγει αυτό το έργο τώρα. Να είναι δηλαδή μια θεατρική απόδοση - που την έκανε εξαιρετικά η Έλενα- η οποία θα λειτουργεί περισσότερο σαν ένα πολιτικό μανιφέστο που να ακουμπάει στα τωρινά ζητήματα. Σ’ αυτά τα ζητήματα δεν είμαστε πολύ μακριά πλέον από αυτά που απασχόλησαν τότε τον Όργουελ. Για την ακρίβεια, δε νομίζω ότι μιλάμε για ένα έργο το οποίο λειτουργεί σαν προφητεία, αλλά για ένα έργο το οποίο λειτουργεί πλέον ως προειδοποίηση. Είμαστε πάρα πολύ κοντά σε μία δυστοπία, αρχικά εσωτερική, που αφορά τον καθένα προσωπικά και αφετέρου κοινωνική.

-Αυτή τη δυστοπία θέλεις να αναδείξεις στη δική σου σκηνική πρόταση;

Το ζήτημα της δυστοπίας είναι ένα ζήτημα το οποίο είναι προφανώς σε πρώτο πλάνο. Δηλαδή είναι ο κόσμος του έργου, είναι ο κόσμος της παράστασης. Στη δική μας εκδοχή συναντάμε τον Ουίνστον Σμιθ ως ένα μοναχικό άνθρωπο, ο οποίος ζει στον χώρο του, ο οποίος είναι παράλληλα ένας χώρος μνήμης, γιατί ο,τι βλέπουμε στην παράσταση, έχει ήδη συμβεί. Δηλαδή η ιστορία του Ουίνστον Σμιθ, της ελπίδας του να επαναστατήσει απέναντι στο καθεστώς, η συνάντησή του με την Τζούλια, η συνάντησή του με όλους τους χαρακτήρες του έργου έχουν ήδη γίνει. Τα βασανιστήρια έχουν ήδη συμβεί. Τον συναντάμε πλέον ως έναν άνθρωπο κλεισμένο στον χώρο του, ο οποίος εμμονικά αναπαράγει κάθε μέρα την ιστορία του.

Η χρήση της τεχνολογίας που υπάρχει στην παράσταση, που έχει να κάνει με το ηχητικό design, με το live looping ακόμα και με το κουαρτέτο που υπάρχει επί σκηνής, όλα αυτά έχουν να κάνουν με την προσπάθεια του ήρωα να αναπαραστήσει από την αρχή, κάθε μέρα, αυτή την ιστορία που τον έχει φτάσει πια να είναι ένας παροπλισμένος, λοβοτομημένος από το καθεστώς και από το σύστημα, ανθρωπάκος, κλεισμένος στο σπίτι του, ανήμπορος να πιστέψει σε μια καλύτερη ζωή. Το τρομερό είναι ότι όσο και αν έχουμε να κάνουμε με ένα τέτοιο ζόφο, το πάθος αυτού του ανθρώπου να πει την ιστορία του είναι απίστευτο.

-Πώς προέκυψε αυτή η σκηνοθετική προσέγγιση;

Όλα ξεκίνησαν από μια προσωπική μου αναφορά σε ένα πραγματικό πρόσωπο που είχα γνωρίσει, πριν από πολλά χρόνια σε μια κλινική. Ήταν μια γυναίκα η οποία νοσηλευόταν εκεί. Την είχα συναντήσει. Δεν είχα ρωτήσει πολλές λεπτομέρειες ποια ακριβώς ήταν η πάθησή της. Όμως μου είχε κάνει εντύπωση ότι αυτή η γυναίκα ήταν πάρα πολύ νορμάλ με όλο αυτό που εμείς ορίζουμε ως φυσιολογικό. Και ξαφνικά την ώρα που μιλούσε, έφερνε μια συγκεκριμένη ατάκα στην κουβέντα. Σου έλεγε πάρα πολύ απλά πράγματα, για το πώς είναι η ζωή στο ίδρυμα, πώς περνούν, τι τρώνε, τι έβλεπαν στην τηλεόραση. Και ξαφνικά έλεγε ότι μέχρι το 1992 όλα πήγαιναν καλά. Γλέντια, πάρτι, χαμός. Από το 1992, έκανε μια κίνηση για να δείξει ότι όλα τέλειωσαν, κόπηκαν. Μετά επέστρεφε στη συζήτηση, σαν να μην υπήρχε αυτή η διακοπή. Συνέχισε την κουβέντα. Μετά από πέντε λεπτά, επανερχόταν ξανά ακριβώς το ίδιο μοτίβο.

Αυτό λοιπόν εμένα με έκανε να σκεφτώ ότι σε αυτή τη γυναίκα έχει συμβεί κάτι σημαντικό, γι’ αυτό και κάθε τρεις και λίγο έκανε αυτή την επαναληπτική αναφορά. Αυτή η λούπα, το επαναλαμβανόμενο μοτίβο ήταν κάτι που με απασχόλησε πολύ στην παράσταση. Το συζητήσαμε και με τον Αλέξανδρο Κτιστάκη, που έγραψε τη μουσική. Η έννοια της λούπας ξεκινάει λοιπόν από τη δραματουργία και διαπερνά το τεχνικό κομμάτι, την ερμηνεία και τη μουσική. Κούμπωσε δηλαδή με την συνολική σκηνική απόδοση της παράστασης.

-Πώς βλέπεις εσύ τον Ουίνστον Σμιθ; Ποιος είναι ο ρόλος του βασικού ήρωα μέσα σε αυτή την δυστοπία;

Δε θα τον χαρακτήριζα ακριβώς ήρωα, γιατί ακριβώς εν τέλει δε καταφέρνει να κάνει μια ηρωική πράξη. Ο ήρωας είναι αυτός που υπερβαίνει, αυτό που μπορεί να κάνει ο καθημερινός άνθρωπος. Ο Ουίνστον θέλει να το υπερβεί, αλλά στο τέλος το σύστημα τον αναγκάζει με έναν πολύ ύπουλο και σκληρό τρόπο να έρθει αντιμέτωπος με το όριό του. Και σ’ αυτό το όριο δεν μπορεί να κάνει το άλμα. Και προδίδει, προδίδει το όνειρό του, την ιδεολογία του. Και εν τέλει το κορίτσι με το οποίο είναι μαζί σε αυτή την προσπάθεια να επαναστατήσουν. Αφού λοιπόν προδώσει, τον συναντάμε πια ως έναν πλήρως κατεστραμμένο άνθρωπο.

Για μένα σε αυτό υπάρχει κάτι πολύ συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο. Γιατί είναι ένας άνθρωπος ο Ουίνστον Σμιθ, με την έννοια ότι δεν είναι ήρωας. Και ακριβώς επειδή δεν καταφέρνει να κάνει την ηρωική πράξη που ονειρεύεται να κάνει, καταλήγει στο τέλος ένας ανήμπορος ανθρωπάκος, όπου πια το σύστημα δεν τον έχει καμία ανάγκη, γιατί πολύ απλά δεν τον φοβάται. Καταλήγει να είναι ένας μοναχικός άνθρωπος, που βρίσκει παρηγοριά στο αλκοόλ. Είναι καλά κλεισμένος σπίτι του, όπως ο ίδιος δηλώνει, γιατί πολύ απλά έχει φάει το φαγητό του, την καθαριότητά του και δεν τον χτυπάει κανένας. Είναι ήσυχος σπίτι του και δεν θέλει καμία επαφή με κανέναν. Θέλει απλά να παραμείνει, όσο πιο αόρατος γίνεται.

Για μένα υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό σε αυτό. Γιατί όσο και να θαυμάζω την ηρωική πράξη ενός επαναστάτη και ενός ήρωα, ταυτόχρονα, συμπονώ και θέλω να δώσω βήμα στον καθημερινό άνθρωπο, ο οποίος πάλεψε και παλεύει με το όνειρό του, αλλά εν τέλει καταλήγει να ματαιωθεί.

-Μπορείς να αντισταθείς, να μην χάσεις τη μάχη απέναντι στο ολοκληρωτικό καθεστώς; Μπορείς να μην γίνεις τέρας σε έναν κόσμο τεράτων;

Νομίζω ότι το να καταφέρεις να μην γίνεις τέρας σε έναν κόσμο που όλοι μεταμορφώνονται σε τέρατα, είναι κάτι ουσιαστικά δύσκολο. Χρειάζεται καθημερινή δουλειά, γιατί πλέον ο τρόπος και η πληροφορία που έρχεται και διεισδύει μέσα σου, αρχίζει να σε βάζει σε μια πολύ περίεργη θέση, να αμφισβητείς θέματα, τα οποία για σένα είναι δεδομένα. Για παράδειγμα, αμφισβητείς το ίδιο σου το παρελθόν. Αυτό είναι κάτι που ο Ουίνστον αναρωτιέται μέσα στην παράσταση: ποιο ακριβώς είναι το παρελθόν; Γιατί όλα πια έχουν διαστρεβλωθεί. Η πληροφορία, μέσω της προπαγάνδας, έχει διαστρεβλωθεί. Ιστορικά πράγματα το οποία εμείς θεωρούμε δεδομένα ακόμα και τώρα, έρχονται τώρα νέοι μελετητές και σου λένε ότι δεν έγιναν καθόλου έτσι. Οπότε μέσα από όλη αυτή τη διαρκή πληροφορία που έρχεται πια στο σύγχρονο άνθρωπο, δεν μπορείς να καταλάβεις πότε κάτι είναι κατευθυνόμενο με στόχο να μετατρέψει τον κόσμο μας σε μια τερατική κοινωνία. Μια κοινωνία που πριν από 20-30 χρόνια ήταν πιο κοντά σε αυτό που λέμε ανθρωπιά.

Ο κυνισμός έχει χτυπήσει σήμερα για μένα κόκκινο. Το βλέπω παντού γύρω μου. Μιλάω για την Αθήνα, όχι για την Αμερική ή το Λονδίνο. Μιλάω για την Αθήνα, το Παγκράτι, όπου νιώθω πια ότι οι άνθρωποι γύρω μου είναι κυνικοί. Νιώθω ότι το κυνήγι του καπιταλισμού και του χρήματος έχει περάσει σε τελείως άλλο επίπεδο, από αυτό που ο Όργουελ εννοούσε, όταν έκανε ουσιαστικά κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα. Άρα η αντίστασή μας πρέπει να είναι ακόμα μεγαλύτερη. Επίσης οι διέξοδοι είναι πλέον πολύ λιγότερες. Είναι σχεδόν προσωπική απόφαση μετά, το πώς θα αντισταθείς ακριβώς αυτό σε έναν κόσμο όπου όλοι σιγά σιγά μεταμορφώνονται σε τέρατα, να μην μεταμορφωθείς κι εσύ σε τέρας.

-Ζούμε όντως σε μια εποχή κυνισμού και ακραίας μοναχικότητας. Μπορεί να τα βάλει ένα άτομο με έναν ολοκληρωτικό μηχανισμό;

Εγώ πιστεύω ότι μπορεί ένα άτομο να τα βάλει με ένα ολοκληρωτικό σύστημα και ένα καθεστώς. Το πιστεύω γιατί η ιστορία το έχει δείξει. Αρκεί ένα μυαλό, ένα πάθος, μια πράξη για να εμπνεύσει. Κι αυτή η σπίθα να γίνει φλόγα, μετά φωτιά και στο τέλος παρανάλωμα. Να γίνει δηλαδή ουσιαστικά επανάσταση.

Πιστεύω ότι είμαστε σε μια εποχή που πολύς κόσμος, κι εγώ μέσα σε αυτούς, αναζητάμε αυτό το άτομο, το οποίο θα εμπνεύσει και θα δημιουργήσει τη συνθήκη για να πιστέψουμε σε κάτι πραγματικά διαφορετικό, το όποιο θα μας φέρει πίσω σε κάτι που κάπως θυμόμαστε, κάπως το έχουμε ζήσει. Δεν μπορεί όλο αυτό να ήταν απλά ένα placebo στο κεφάλι μας, ένα matrix, ότι η ζωή μπορεί να είναι και διαφορετική και μπορεί να είναι καλύτερη.

-Πού βλέπεις σήμερα το Ολοκληρωτικό Καθεστώς της Ωκεανίας, που αναφέρει ο Όργουελ στο βιβλίο του;

Νομίζω ότι μιλάμε σήμερα για ολοκληρωτισμό, όταν πολύ απλά καταλαβαίνουμε τον τρόπο με τον οποίο υπάρχει μια ελίτ, προφανώς σε ένα παγκόσμιο επίπεδο, η οποία με έναν απίστευτα έξυπνο τρόπο, ο οποίος ξεκινάει από τον αλγόριθμο των social media και φτάνει μέχρι και σε ένα νομικό πλαίσιο πια, έχει αποφασίσει και έχει καταφέρει να διαφυλάξει για πάντα την κυριαρχία και τη θέση ισχύος της. Και ο απλός λαός να παραμένει ουσιαστικά σε ένα κυνήγι επιβίωσης. Εγώ δεν πιστεύω ότι όλο αυτό το οποίο ζούμε τώρα, είναι απλά μια σύμπτωση, ότι είναι απλά μια κακή εκδοχή του καπιταλισμού, ότι είναι μια δύσκολη ιστορική στιγμή. Δεν το πιστεύω.

Πιστεύω ότι τα πράγματα οδηγήθηκαν έτσι, ώστε πολύ απλά οι τάξεις να γίνουν ουσιαστικά δύο. Και ναι, υπάρχει μια άρχουσα τάξη η οποία δεν την αγγίζει τίποτα. Συνεχίζει να κυβερνά, να ελέγχει, να γλεντάει όλους εμάς, οι όποιοι είμαστε σε ένα διαρκές κυνήγι επιβίωσης, με το δεδομένο ότι τίποτα πια δεν είναι δεδομένο. Σε όλους πια, έχει γράψει μέσα μας, ειδικά μετά τον Covid, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και δεν μπορείς με τίποτα να προγραμματίσεις κάτι στη ζωή σου και να ονειρευτείς. Βασικά έχει ακυρωθεί η σιγουριά σε πράγματα, τα οποία έχουμε ανάγκη ως άνθρωποι για να πατάμε στο έδαφος.

-Υπάρχει πάντως πολύς φόβος, γενικευμένη παραίτηση και αδιαφορία σήμερα γύρω μας. Τι μπορεί να παρακινήσει κάποιον να δράσει; Να σταματήσει να είναι θεατής;

Όλη αυτή η διαρκής πίεση που αισθάνεται πια ο μέσος άνθρωπος και ο μέσος Έλληνας θα σκάσει κάπου. Νιώθω ότι είναι μια κατσαρόλα που βράζει και το καπάκι, όσο και αν προσπαθούν να το κλείσουν, αναπηδά και χύνεται από μέσα το νερό. Υπάρχει σταδιακά μια έλλειψη υπομονής από τον μέσο άνθρωπο. Και αυτό έχει να κάνει με πράγματα πάρα πολύ απτά και πραγματικά, καθόλου θεωρητικά και καθόλου δογματικά. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι εγώ προσωπικά και πάρα πολύς κόσμος δεν αντέχει άλλο να να ζει σε μια χώρα με τόσα σκάνδαλα. Δεν αντέχει άλλο να ζει σε μια χώρα με τόση απαξίωση στη δικαιοσύνη, με τόση απαξίωση στις ιδεολογίες και τους θεσμούς.

Ο μέσος Έλληνας δεν αντέχει άλλο να ζει σε μια ακρίβεια, η οποία είναι σαν μια ελίτ που γελά στη μούρη του. Δεν αντέχω άλλο να βλέπω αγγελίες για ημιυπόγεια τα οποία βαφτίζουν ημιισόγεια και τα χρεώνουν 400 ευρώ για τα 22 τετραγωνικά μέτρα. Την είδα σήμερα στην αγγελία. Δεν αντέχει πια η ψυχή μου αυτό το ζόφο. Και αν μιλάμε για μία τωρινή δυστοπία, αυτή είναι η δυστοπία. Αυτή η μέγγενη στην οποία νιώθουμε ότι έχουμε μπει και δεν έχει τέλος. Γίνεται όλο και πιο προσβλητική για την αξιοπρέπειά μας. Και για μένα κάτι το οποίο δεν πρέπει με τίποτα να χάσουμε, είναι η αξιοπρέπειά μας.

-Βλέποντας πόσο αλλάζει ο κόσμος τους τελευταίους μήνες, τι αισθάνεσαι ότι έρχεται το προσεχές διάστημα;

Θέλω να είμαι ρεαλιστής. Δεν πιστεύω αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει χώρος για χαρές και αισιοδοξία. Όποιος το πιστεύει, νομίζω ότι ζει σε μια μεγάλη φούσκα. Νομίζω ότι είμαστε καθ’ οδόν σε ένα ζόφο. Δηλαδή οδεύουμε προς τα εκεί. Αν δεν ζήσουμε τον Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο, θα είμαστε πάρα πολύ τυχεροί. Πιστεύω ότι πολιτικά τα πράγματα δεν ήταν ποτέ πιο επίφοβα από ότι είναι τώρα σε παγκόσμιο επίπεδο. Όλο αυτό που γίνεται στην Αμερική, με έχει προφανώς προβληματίσει τρομερά.

Επίσης είναι ο λόγος, που με αφορά πλέον να κάνω αυτή τη δουλειά κι αυτό το θέατρο και αυτό το έργο. Δεν μπορώ να σκεφτώ μεγαλύτερη για μένα απάντηση σε αυτό που εγώ νιώθω να συμβαίνει, από το 1984. Δεν υπάρχει πλέον χώρος για γέλια και χαρές. Δηλαδή τα πράγματα έχουν φτάσει εκεί που πρέπει να βρούμε απαντήσεις. Πρέπει να συνδιαλλαγούμε, να συνομιλήσουμε με κείμενα, όπως αυτό του Όργουελ και όχι μόνο, αλλά και πολλά άλλα. Πρέπει να βρεθούμε λίγο μεταξύ μας, να κοιταχτούμε και να οργανωθούμε. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι απλά αρχίζουμε να προβληματιζόμαστε και όχι να αποχαυνωνόμαστε.

-Σε μια εποχή γρήγορης κατανάλωσης και εύπεπτων θεαμάτων, ποια είναι η θέση ενός δύσκολου πολιτικού μανιφέστου, όπως είναι το 1984; Είναι ένα επίφοβο θεατρικό εγχείρημα;

Δεν φοβήθηκα ποτέ για την απόφασή μου. Ήμουν διστακτικός κατά πόσο το κοινό θα θελήσει να υποστηρίξει και να αγκαλιάσει μια πρόταση όπως η συγκεκριμένη, γιατί πρόκειται ουσιαστικά για ένα πείραμα. Η παράσταση είναι ένα υβρίδιο, μεταξύ θεάτρου και συναυλίας. Παράλληλα είχα έναν προβληματισμό σε σχέση με το γεγονός ότι υπάρχει μια τάση στο θέατρο να γίνονται τα πράγματα λίγο πιο εύκολα, μοδάτα και trendy και εν τέλει να καταλήγουν σε ένα φαστφουντ καλοπέρασης και σε μερικά stories στο τέλος της παράστασης με χεράκια που χειροκροτούν στο instagram. Ευτυχώς αυτή η αγωνία μου έσβησε εντελώς ήδη από την προπώληση που είχε παράσταση στη Θεσσαλονίκη. Κάνω πολλά χρόνια αυτή τη δουλειά και εντυπωσιάστηκα από τη συγκινητική ανταπόκριση.

Βρήκα δηλαδή μια τέτοια αγκαλιά πάνω στη Θεσσαλονίκη και στο κοινό της παράστασης που δεν μπορούσα να έχω πιο ιδανικές συνθήκες για να κατεβάσουμε την παράσταση στην Αθήνα. Πολλές φορές λέω στον εαυτό μου: «Δεν υπάρχει συνταγή. Απλά κάνε αυτό που θέλεις. Πίστεψε σε αυτό που θες να πεις. Πες το με όλη σου τη λύσσα και τη μανία, εφόσον σε αφορά προσωπικά, γιατί δεν μπορούν όλα να σε αφορούν το ίδιο. Αν λοιπόν υπάρχει κάτι για το οποίο καίγεσαι μέσα σου να πεις, πες το και μη σκέφτεσαι τίποτα άλλο. Μην σκέφτεσαι τι θα γίνει, πώς θα γίνει με συνταγές». Γιατί αν σου μπει ο διάολος με τις έτοιμες συνταγές, τότε αρχίζει αυτή η ορμή σου να γίνεται μάρκετινγκ. Σε μένα δεν αρέσει αυτό το θέατρο.

-Η παράστασή σου μπορεί να λειτουργήσει ως μια εμπειρία αφύπνισης του θεατή;

Ο στόχος της παράστασης είναι να λειτουργήσει για το θεατή ως μία μεταθεατρική εμπειρία. Η σκηνοθεσία έχει ως πρόθεση να εμπλέξει τον θεατή σε μια διαφορετική λειτουργία από αυτήν που συνήθως έχει στο θέατρο, όταν απλά παρακολουθεί μια ιστορία. Και αυτή η εμπλοκή συμβαίνει με θεατρικούς, ηχητικούς και με υποκριτικούς τρόπους. Η δραματουργία έχει βοηθήσει πάρα πολύ σε αυτό, καθώς με έναν τρόπο παίρνει το θεατή από το χέρι, από τον πρόλογο της παράστασης μέχρι το φινάλε και τον οδηγεί σταδιακά και με τρυφερό τρόπο στο πιο σκοτεινό του ταξίδι.

Χωρίς αυτό να έχει μέσα του βία από την πλευρά της παράστασης, καταλήγεις να είσαι αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη βία. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται πολύ πιο διεισδυτικό, καθώς μυείσαι σε κάτι. Ένα από τα πιο ωραία πράγματα που συμβαίνουν σε αυτή την παράσταση, είναι ότι από ένα σημείο και μετά, οι θεατές δεν αναπνέουν. Ότι υπάρχει μια αίσθηση σχεδόν άπνοιας στον χώρο.Αν μπορώ να μιλήσω για επιτυχία, επιτυχία για μένα είναι ακριβώς αυτό. Δηλαδή όταν καταφέρνεις με τον θεατή σου να γίνεσαι ένα. Είναι σχεδόν ερωτική πράξη. Είναι μια συνάντηση, μια συνεύρεση όπου άνθρωποι που δεν γνωρίζονται, μέσα από μια διαδικασία που μπορεί να πάρει χρόνο, αρχίζουν και φεύγουν οι αντιστάσεις και ερχόμαστε και κουμπώνουμε. Και αυτό έχει να κάνει με την εμπιστοσύνη, με το πόσο ουσιαστικά οδηγείς το θεατή να σε εμπιστευτεί σε αυτό το σκοτεινό ταξίδι. Του λες ότι δεν θα κάνουμε κάτι εύκολο, ούτε θα δούμε κάτι εύκολο. Αλλά εμπιστεύσου με και πάμε.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Συγγραφέας: George Orwell

Απόδοση – Θεατρική διασκευή: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παπαγεωργίου

Μουσική: Αλέξανδρος-Δράκος Κτιστάκης

Σκηνικά / Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης

Creative Agency: Μαύρα Γίδια

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Ματζιάρης

Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου: Μαρία Τσολάκη

Ερμηνεία: Γιώργος Παπαγεωργίου

INFO

ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΠΥΛΟΝ – Μαύρη Αίθουσα Σαμουήλ Καλογήρου 2, Αθήνα 105 53

Πρεμιέρα: Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου

Διάρκεια: 90 λεπτά

Μέρες & Ώρες Παραστάσεων: Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18:00 & 21:00, Κυριακή 19:00

Προπώληση