Η επιτυχημένη σειρά του Netflix «Emily in Paris» ολοκληρώνεται με την έκτη σεζόν της: απόφαση που κρίνεται εύστοχη μετά από χρόνια δημιουργικής κόπωσης.
Βγάλτε τα χαρτομάντιλα και ετοιμαστείτε να κλάψετε… από χαρά. Μετά από έξι χρόνια δραματάκι χαμηλών τόνων, κλισέ για τους Γάλλους και αμφιλεγόμενες στιλιστικές επιλογές, το Emily in Paris ρίχνει αυλαία με την έκτη σεζόν του.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Για να δανειστούμε τα λόγια της εμβληματικής Dionne Warwick, φαίνεται πως, επιτέλους, «αυτή η άδεια εργασίας έληξε».
Η τελευταία σεζόν της σειράς, που γυρίζεται αυτή την περίοδο, αναμένεται να ταξιδέψει την Έμιλι στην Ελλάδα και στο Μονακό.
Ως αμετανόητη hate-watcher, καλωσορίζω με χαρά την αποχώρηση της αγαπημένης μας υπερ-φιλόδοξης, πάντα ευχάριστης αλλά ελαφρώς εκνευριστικής στελέχους μάρκετινγκ.
Η Έμιλι Κούπερ (την υποδύεται η Lily Collins) εμφανίστηκε στις οθόνες μας τον Οκτώβριο του 2020, στο αποκορύφωμα της πανδημίας της Covid-19. Όταν τη γνωρίσαμε, μόλις είχε αφήσει το Σικάγο, την πατρίδα της, για να πάει στο Παρίσι, όπου θα μετέφερε την αμερικανική οπτική σε μια γαλλική εταιρεία μάρκετινγκ.
Η Έμιλι ήλπιζε να βρει επαγγελματική καταξίωση στη νέα της πόλη και, ίσως, τον έρωτα.
Δημιούργημα του Darren Star, η σειρά έφτασε τα 58 εκατομμύρια νοικοκυριά μέσα στον πρώτο μήνα προβολής της.
Ωστόσο, έκανε πρεμιέρα με ανάμεικτες κριτικές, καθώς αποδείχθηκε ότι δεν διέθετε ούτε το πνεύμα ούτε το χιούμορ του αγαπημένου άλλου δημιουργήματός του, του Sex and the City.
Οι κριτικοί κατέκριναν την στερεοτυπική απεικόνιση των Γάλλων και των Παριζιάνων ως τεμπέληδων, διαρκώς ερωτύλων και αλλεργικών στη μονογαμία.
Και το γαλλικό κοινό λοιδορούσε την εξωπραγματική απεικόνιση της πρωτεύουσας και την παράξενη «ανάγνωση» του χάρτη της πόλης... Γιατί το Παρίσι φαίνεται να περιορίζεται στο 5ο διαμέρισμα, τον Σηκουάνα και τη Μονμάρτρη; Και πού είναι το μετρό;
Καθώς οι σεζόν προχωρούσαν και η γοητεία του καινούργιου χανόταν, το Emily in Paris κατέληξε να είναι αυτό που μόνο ως κενό, επιφανειακό, καπιταλιστικό φιάσκο μπορεί να περιγραφεί.
Τα σενάρια, για παράδειγμα, έπαψαν να βγάζουν νόημα. Από τη στιγμή που ξεκαθαρίστηκε ότι η Έμιλι δεν πρόκειται να επιστρέψει σύντομα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η σειρά έχασε τον προσανατολισμό της.
Η εξέλιξη της Έμιλι ως influencer, που ήταν βασικό στοιχείο του χαρακτήρα της στην πρώτη σεζόν, απλώς εγκαταλείφθηκε.
Η σχέση «θα τα φτιάξουν – δεν θα τα φτιάξουν» με τον γείτονα σεφ Γκαμπριέλ γύριζε διαρκώς γύρω από τον εαυτό της.
Ο ηθοποιός Lucas Bravo, που υποδύεται τον Γκαμπριέλ, έχει πει ότι ο χαρακτήρας του έχει «σιγά σιγά μετατραπεί σε γουακαμόλε» και περιέγραψε τις αφηγηματικές επιλογές της σειράς ως «ένα σωρό σουφλέ».
«Οτιδήποτε θα μπορούσε να ξεφύγει, προσεκτικά το επαναφέρουν», είπε το 2024 στο IndieWire. «Υπάρχει έλλειψη ρίσκου.»
Το Netflix έκανε μεγάλο θόρυβο γύρω από την αναχώρηση της Έμιλι για τη Ρώμη στην 4η σεζόν. Ακόμη και ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, του οποίου η σύζυγος Μπριζίτ έκανε ένα πέρασμα από τη σειρά, την παρότρυνε να μείνει στη Γαλλία.
Αλλά δεν υπήρχε λόγος για αντιδράσεις. Η Έμιλι πήγε στη Ρώμη και γύρισε στο Παρίσι μισή σεζόν αργότερα, πρακτικά αμετάβλητη.
Ίσως το πιο απογοητευτικό στοιχείο όλης της σειράς είναι ότι, σε πέντε σεζόν, η πρωταγωνίστρια έχει γνωρίσει μια εντυπωσιακή έλλειψη προσωπικής εξέλιξης.
Το μπερδεμένο χρονολόγιο της σειράς το κάνει ακόμη πιο εμφανές. Δεν είναι σαφές πόσο καιρό βρίσκεται στην πραγματικότητα η Έμιλι στο Παρίσι. Έξι μήνες; Ένας χρόνος; Οι χαρακτήρες εξελίσσονται σε μια διαρκή καλοκαιρινή ατμόσφαιρα που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν βλέπουμε κατά κάποιον τρόπο ένα ριμέικ του Groundhog Day.
Μια χούφτα δευτερεύοντες ρόλοι έχουν καταφέρει να σώσουν κάπως την εμπειρία. Υπάρχει η Μίντι (Ashley Park), η εύστροφη συγκάτοικος της Έμιλι, μια επίδοξη τραγουδίστρια από τη Σαγκάη που έχει αποξενωθεί από τον πλούσιο πατέρα της. Οι συνάδελφοι στο μάρκετινγκ Λικ και Ζυλιέν (Bruno Gouery και Samuel Arnold) αποτελούν ένα εκκεντρικό κωμικό δίδυμο. Και, φυσικά, υπάρχει η αφοπλιστικά ειλικρινής προϊσταμένη της Έμιλι, Σιλβί (Philippine Leroy-Beaulieu), την οποία πολλοί αναγνωρίζουν ως την πραγματική σταρ της σειράς.
Στις καλύτερες στιγμές της, η χαοτική μίξη βαριών γαλλικών προφορών και αμφισβητήσιμων ενδυματολογικών επιλογών αγγίζει σχεδόν το camp. Τις περισσότερες φορές όμως, το Emily in Paris μοιάζει απλώς με μια απόπειρα εύκολου κέρδους. McDonald’s, Ami Paris, Fendi, Intimissimi… Φανταστικές και πραγματικές μάρκες κυριαρχούν στις ιστορίες χωρίς να παράγουν ούτε ίχνος στοχαστικού λόγου.
Αδυνατώντας να μας συγκινήσει – ή έστω να μας διασκεδάσει – με ουσιαστικό τρόπο, η σειρά διαπρέπει στο να προσπαθεί συνεχώς να μας πουλήσει προϊόντα.
Υπάρχει κάτι αρκετά σκοτεινό και κυνικό στην προοπτική να κάθεσαι να δεις μια αθώα ρομαντική κωμικοδραματική σειρά και να καταλήγεις μπροστά σε μια «γιγάντια διαφημιστική πινακίδα», όπως το έθεσε το GQ France.
Καθώς η Έμιλι ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει, ίσως μου λείψει το να τσακώνομαι με φίλους για τις εξωφρενικές της πλοκές. Θα το ξεπεράσω όμως. Ο κόσμος θα είναι καλύτερος χωρίς αυτήν.