Το εξώφυλλο του άλμπουμ δεν εντυπωσιάζει. Πέρα όμως από την εικόνα, οι Rolling Stones εκπλήσσουν διευρύνοντας την όψιμη δημιουργική τους έξαρση και δείχνουν ότι δεν έχουν χάσει καθόλου τον ρυθμό τους.
Το καλοκαίρι της νοσταλγίας συνεχίζεται. Ή μήπως όχι;
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Μετά τη συναισθηματική αναδρομή του Πολ ΜακΚάρτνεϊ στα πρώτα του χρόνια με το «The Boys of Dungeon Lane» και την Μαντόνα να επιστρέφει στην πίστα 20 χρόνια μετά με το «Confessions II», άλλη μια βετεράνα μπάντα κάνει comeback. Όμως αντί να κοιτάζουν προς τα πίσω, οι Rolling Stones κάνουν το νέο τους άλμπουμ «Foreign Tongues» να ακούγεται άμεσο, στραμμένο στο μέλλον και κάθε άλλο παρά νοσταλγική επιστροφή.
Πρόκειται για αξιοθαύμαστο επίτευγμα για έναν δίσκο που έχει ηχογραφηθεί από καλλιτέχνες που έχουν περάσει τα 80, με τον Ρόνι Γουντ να είναι ο «νεαρός» του γκρουπ στα 79. Για να είμαστε δίκαιοι, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το 25ο στούντιο άλμπουμ τους ως αφορμή για να κοιτάξουν πίσω στην επταετή πορεία τους, να κάνουν απολογισμό και να συλλογιστούν την κληρονομιά τους. Το «Foreign Tongues» όμως μοιάζει να λέει: «Ξεχάστε τα αυτά, θέλει κανείς μερικά ακαταμάχητα hooks που θα έκαναν οποιονδήποτε 50 χρόνια νεότερο να σκάσει από τη ζήλια;»
Όσο εντυπωσιακό κι αν είναι αυτό το πνεύμα, ακόμη πιο εκπληκτικό είναι το πώς ο Μικ Τζάγκερ έχει καταφέρει να προστατεύσει τις φωνητικές του χορδές από τις φθορές της ηλικίας. Κοντά στα 83 του, ο frontman δεν έχει χάσει τίποτα από το τσαγανό του ούτε από τις χαρακτηριστικές κραυγές του.
Πώς το καταφέρνει, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ· αλλά αφού ακούσετε το «Foreign Tongues», θα ορκίζεστε ότι εκείνος και η παρέα του θα ζήσουν περισσότερο από όλους μας.
Με το διπλό χτύπημα της έναρξης, με τα «Rough And Twisted» και «In The Stars», η μπάντα αποδεικνύει από την πρώτη στιγμή ότι αυτή η συνέχεια του «Hackney Diamonds» του 2023 είναι πιο πλούσια, πιο ατίθαση και αισθητά πιο αξέχαστη από το άλμπουμ που έβαλε τέλος στη δισκογραφική τους σιωπή και ήταν η πρώτη τους κυκλοφορία με πρωτότυπο υλικό από το 2005.
Χωρίς να μειώνουμε το «Hackney Diamonds», που ήταν μια ευπρόσδεκτη δημιουργική επανεκκίνηση, όταν το ξανακούς τα τραγούδια ακούγονται κάπως άτονα σε σύγκριση. Οι κιθάρες των Κιθ Ρίτσαρντς και Ρόνι Γουντ έρχονται στο προσκήνιο, τα μπλουζ σόλο χτυπούν κατευθείαν στο στόχο, οι μελωδίες είναι μεγαλύτερες και η ζωντάνια της μπάντας ακούγεται πραγματικά ανανεωμένη.
Ακολουθεί ένα σφιχτό και γεμάτο ενέργεια σύνολο από rock διαμάντια («Divine Intervention»), funky pop («Never Wanna Lose You»), ύμνους για στάδια («Hit Me in the Head») και ένα εξομολογητικό solo του Ρίτσαρντς («Some Of Us»). Η μπάντα ρίχνει ακόμη και μερικές σκληρές μπηχτές.
Πέρα από το καρφί στον «τρελό μεγιστάνα Mr. Musk» στο «Mr. Charm» και τα παράπονα ότι οι αυταρχικοί ηγέτες «μοιάζουν να πολλαπλασιάζονται σαν σμήνος βρώμικων αρουραίων με τους πυραύλους τους σε παρέλαση» στο «Covered In You», οι βετεράνοι ρόκερ παραδίδουν ένα εντυπωσιακό honky tonk τραγούδι χωρισμού με τίτλο «Ringing Hollow», στο οποίο ο Τζάγκερ τραγουδά για το πώς σταματά να είναι ερωτευμένος με τις ΗΠΑ.
«Ήμουν τρελά ερωτευμένος μαζί σου πριν καν γνωριστούμε / Έβλεπα όλες τις ταινίες σου, κάπνιζα τα τσιγάρα σου...» λέει, προτού παρατηρήσει ότι «πάντα βρίσκεται ένας αχρείος που προσπαθεί να ξεσηκώσει το πλήθος».
«Η Κυρία Ελευθερία δεν δείχνει και τόσο καλά όταν έχει σκιστεί το φόρεμά της», συνεχίζει.
Κανείς δεν κατονομάζεται, αλλά όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο αχρείος.
Κάπως απογοητευτικές είναι οι πολυσυζητημένες συμμετοχές στο άλμπουμ, με τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ στο μπάσο στο «Covered in You», τον Μπρούνο Μαρς να αναλαμβάνει το cowbell στο «Never Wanna Lose You» και τον Ρόμπερτ Σμιθ των The Cure να συμβάλλει με κιθάρα και δεύτερες φωνές στα «Divine Intervention» και «Never Wanna Lose You».
Τα τραγούδια είναι εξαιρετικά, αλλά οι guest εμφανίσεις δεν ακούγονται ιδιαίτερα απαραίτητες. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τις δύο διασκευές του άλμπουμ. Οι εκδοχές των Stones στα «You Know I’m No Good» της Έιμι Γουάινχαουζ και «Beautiful Delilah» του Τσακ Μπέρι σε καμία περίπτωση δεν είναι αποτυχίες· μένει όμως η ενοχλητική αίσθηση ότι αν είχαν κοπεί, ο δίσκος δεν θα ήταν φτωχότερος.
Παρά αυτές τις μικρές παραφωνίες, το άλμπουμ εντυπωσιάζει με τη συνοχή, την κινητικότητα και την στιλπνή του παραγωγή. Τα εύσημα σε αυτόν τον τομέα ανήκουν στον 35χρονο παραγωγό-φαινόμενο Άντριου Γουατ, που επιστρέφει στο πλευρό τους.
Το μόνο ξεκάθαρα αδύναμο κομμάτι είναι το γλυκανάλατο «Jealous Lover», που προσπαθεί υπερβολικά να γίνει το «Emotional Rescue» αυτού του δίσκου – και δεν τα καταφέρνει. Δύσκολα όμως μπορείς να του το καταλογίσεις σοβαρά, ειδικά όταν έχεις την πιο δυνατή φωνητική ερμηνεία του Τζάγκερ εδώ και χρόνια στο «Back In Your Life» και το κορυφαίο κομμάτι «In The Stars». Είναι το πιο απίστευτα κολλητικό τραγούδι των Stones από το «You Got Me Rocking» του 1994.
«Θες να χορέψεις μέχρι να πέσει η στέγη; / Ναι, και οι κιθάρες ουρλιάζουν κι η χορωδία συνεχίζει να τραγουδά», ουρλιάζει ο Τζάγκερ.
Οι κιθάρες εξακολουθούν να ουρλιάζουν, οι χορωδίες τραγουδούν, και είναι απίστευτο, αλλά οι Stones μπορούν ακόμη να σε κάνουν να θέλεις να ρίξεις μια στέγη.
Το «Foreign Tongues» όχι μόνο είναι ένα βήμα πάνω από το «Hackney Diamonds» του 2023, αλλά λειτουργεί και ως ισχυρή υπενθύμιση ότι, στην περίπτωση των Τζάγκερ, Ρίτσαρντς και Γουντ, ίσως να μην είναι τα χρόνια ούτε τα χιλιόμετρα που μετράνε. Είναι η επιθυμία να κρατούν τον ενθουσιασμό τους ζωντανό.
Υπάρχει μια ανησυχητική φράση στο «Some Of Us», όπου ο Ρίτσαρντς αποκαλύπτει ότι «κάποιοι από εμάς είναι στα γόνατα»... Αλλά δεν χρειάζεται να ανησυχούμε. Αν λάβουμε υπόψη ότι το «Foreign Tongues» μπορεί να είναι ο καλύτερος δίσκος τους από το «Tattoo You» του 1981, είναι σαφές ότι στέκονται ακόμη όρθιοι με το κεφάλι ψηλά.
Το «Foreign Tongues» των Rolling Stones κυκλοφορεί ήδη.