Ισπανία: το 2025 καταγράφει 83.683 διαλύσεις γάμου, η κοινή επιμέλεια ανηλίκων ξεπερνά την αποκλειστική στη μητέρα
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής επιβεβαιώνει ότι το 2025 ήταν, για άλλη μια χρονιά, έτος μείωσης των διαλύσεων γάμου. Καταγράφηκαν 83.683 διαδικασίες διαζυγίων, χωρισμών και ακυρώσεων, με τα διαζύγια να αντιπροσωπεύουν το 96,5% του συνόλου (80.785 περιπτώσεις), τους χωρισμούς το 3,4% (2.872) και τις ακυρώσεις μόλις ένα υπολειμματικό 0,1% (27). Τanto τα διαζύγια όσο και οι χωρισμοί μειώθηκαν σε σχέση με το 2024, κατά 2,7% και 20,3% αντίστοιχα.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η πλειονότητα των διαλύσεων γάμου διευθετήθηκε χωρίς τριβές: το 80,5% των διαζυγίων ήταν συναινετικά, έναντι 19,5% που έφτασαν στα δικαστήρια λόγω διαφωνίας μεταξύ των πλευρών. Ως προς τον τρόπο επίσημης ολοκλήρωσής τους, το 59,3% διεκπεραιώθηκε με δικαστική απόφαση, το 24,8% με διάταγμα και το 15,9% με συμβολαιογραφική πράξη, μια επιλογή που συνεχίζει να κερδίζει έδαφος σε σχέση με το προηγούμενο έτος.
Από τα διαζύγια του 2025, 2.221 αφορούσαν ζευγάρια του ίδιου φύλου, δηλαδή το 2,7% του συνόλου, με περισσότερα διαζύγια μεταξύ γυναικών (1.226) απ’ ό,τι μεταξύ ανδρών (995). Στους χωρισμούς, 80 αφορούσαν επίσης ζευγάρια του ίδιου φύλου.
Οι γάμοι που κατέληξαν σε διαζύγιο το 2025 είχαν διάρκεια, κατά μέσο όρο, 16,2 χρόνια, μια τιμή σχεδόν ίδια με την προηγούμενη χρονιά. Σχεδόν το ένα τρίτο των διαλύσεων (31,2%) έφτασε μετά από 20 χρόνια ή και περισσότερα χρόνια γάμου, ενώ μόλις το 3,4% εκδόθηκε πριν συμπληρωθούν δύο χρόνια κοινής ζωής.
Ποιοι χωρίζουν και σε ποια ηλικία
Η μέση ηλικία όσων παίρνουν διαζύγιο συνεχίζει να αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο: 49,1 έτη για τους άνδρες και 46,6 για τις γυναίκες το 2025, έναντι 46,7 και 44,2 αντίστοιχα το 2016. Η ηλικιακή ομάδα με τα περισσότερα διαζύγια, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, ήταν αυτή των 40 έως 49 ετών.
Στο 80,4% των διαζυγίων μεταξύ ατόμων διαφορετικού φύλου, και οι δύο σύζυγοι ήταν Ισπανοί· στο 12,1% μόνο ο ένας είχε ξένη υπηκοότητα και στο 7,5% και οι δύο ήταν αλλοδαποί. Πριν από τον γάμο, η συντριπτική πλειονότητα έμπαινε στο γάμο ως ανύπαντρη: μόλις το 9,3% των ανδρών και το 10,1% των γυναικών είχαν ήδη πάρει διαζύγιο στο παρελθόν.
Παιδιά, επιμέλεια και διατροφές: το στοιχείο που αλλάζει περισσότερο
Σχεδόν οι μισοί γάμοι που λύθηκαν (47,1%) δεν είχαν ανήλικα παιδιά ούτε ενήλικα οικονομικά εξαρτώμενα. Εκεί όπου υπήρχαν, η κατανομή της επιμέλειας δίνει το πιο χαρακτηριστικό εύρημα της έκθεσης: στο 50,8% των περιπτώσεων με ανήλικα παιδιά επιλέχθηκε η κοινή επιμέλεια, πλέον μπροστά από το 45,3% όπου η επιμέλεια ανατέθηκε αποκλειστικά στη μητέρα και ένα υπολειμματικό 3,4% που δόθηκε στον πατέρα. Πρόκειται για επιβεβαίωση μιας τάσης που ενισχύεται εδώ και χρόνια, ανατρέποντας τον παραδοσιακό κανόνα.
Όσον αφορά τις διατροφές, καθορίστηκε διατροφή για τα παιδιά στο 53,7% των διαζυγίων με παιδιά, με την πληρωμή να βαρύνει τον πατέρα στο 52,1% των περιπτώσεων και να επιμερίζεται μεταξύ των δύο γονέων στο 44,1%. Η αντισταθμιστική διατροφή, πολύ πιο σπάνια, επιβλήθηκε στο 6,4% των διαζυγίων και στο 91,4% αυτών των περιπτώσεων την κατέβαλε ο σύζυγος.
Ο χάρτης: η Θέουτα στην κορυφή, ισοπαλία στην ουρά
Ανά περιοχή, η Θέουτα κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό διαλύσεων γάμου, με 2,5 ανά 1.000 κατοίκους, πολύ πάνω από τον εθνικό μέσο όρο (1,7). Στον αντίποδα, η Εστρεμαδούρα και η Καστίλη και Λεόν μοιράζονται το χαμηλότερο ποσοστό, με 1,4 η καθεμία.
Σε συγκριτικό επίπεδο, σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο η Ισπανία βρίσκεται σε αρκετά υγιή θέση. Το ακόλουθο γράφημα συσχετίζει τον αριθμό των διαζυγίων με τον αριθμό των γάμων σε ένα συγκεκριμένο έτος (την αναλογία μεταξύ του ακαθάριστου δείκτη διαζυγίων και του ακαθάριστου δείκτη γάμων). Δηλαδή, αν σε ένα συγκεκριμένο έτος καταγράφονται 500 διαζύγια και 1.000 γάμοι σε μια δεδομένη περιοχή, η αναλογία είναι ένα διαζύγιο ανά δύο γάμους, 50%.
Τα στοιχεία αντιστοιχούν στο τελευταίο διαθέσιμο έτος για κάθε χώρα. Για παράδειγμα, τα στοιχεία της Πορτογαλίας είναι του 2020 και της Γερμανίας του 2017.