Ο Βίκτορ Κογιότε, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Βίκτορ Μαρία Απαρίθιο Αμπουνδάνσια, πέθανε την Πέμπτη στη Γαλικία σε δυστύχημα με ποδήλατο. Ήταν 67 ετών και άφησε πίσω του πορεία άνω των τεσσάρων δεκαετιών
Υπήρχαν λίγοι χαρακτηρισμοί που να ταιριάζουν στον Víctor Coyote, και αυτό ήταν πάντα η καλύτερη κάρτα παρουσίασής του. Γεννημένος στην Τούι το 1958, την Πέμπτη πέθανε σε ατύχημα με ποδήλατο, αφήνοντας πίσω του μια πορεία που ξεκίνησε από το punk στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και ολοκληρώθηκε, κοντά στα 70 του, χωρίς ποτέ να πάψει να επαναπροσδιορίζεται.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η μουσική του πορεία ξεκίνησε το 1979 με τη δημιουργία των Los Coyotes, συγκροτήματος που ηγήθηκε μαζί με τον Fernando Gilabert και από το οποίο πήρε το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο. Το γκρουπ γεννήθηκε μέσα στο «psychobilly», αλλά γρήγορα στράφηκε σε λατινικούς ρυθμούς, ανοίγοντας τον δρόμο για αυτό το ηχητικό σταυροδρόμι στην Ισπανία, πολύ πριν το κάνουν γνωστό άλλοι.
Το πρώτο τους άλμπουμ, «Mujer y sentimiento» (1985), τους έβαλε στον χάρτη της movida, του ρεύματος που κινούνταν ανάμεσα στο Βίγκο και τη Μαδρίτη, όπου ο Víctor Coyote υπήρξε από τις πιο ανήσυχες φιγούρες. Το συγκρότημα άλλαξε όνομα το 1988, σε Los Coyotes de Víctor Abundancia, και υπέγραψε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τους κομμάτια, «Esta noche me voy a bailar», προτού διαλυθεί οριστικά το 1992.
Βίντεο, κόμικς και το Xabarín Clun
Η διάλυση του συγκροτήματος δεν σήμανε παύση, αλλά αλλαγή μορφής. Ο Víctor Coyote είχε ήδη για χρόνια συνδυάσει τη μουσική με το κόμικ, με συνεργασίες στο περιοδικό «Madriz» από το 1984 έως το 1987, και αφοσιώθηκε πλήρως στη σκηνοθεσία βιντεοκλίπ και στο σχέδιο.
Υπέγραψε το βίντεο του «Milonga» των Los Rodríguez και εκείνο του «Carmiña Vacaloura», τραγούδι που αποτέλεσε μέρος του σάουντρακ του Xabarín Club και παραμένει χαραγμένο στη μνήμη μεγάλου μέρους μιας γενιάς Γαλικιανών. Παράλληλα δημοσίευσε μονογραφίες κόμικ όπως το «Come yuca» (1998) και συμμετείχε σε συλλογικές εκδόσεις που επιβεβαίωσαν τη θέση του στη σκηνή των ισπανικών κόμικς.
Μια σόλο πορεία που δεν χωρούσε σε καλούπια
Το 1995 επέστρεψε στο στούντιο μόνος του με το «Lo bueno, dentro, disco», από το οποίο προέκυψε το «Jaguarundi», η μουσική ταυτότητα της Vuelta Ciclista a España την ίδια χρονιά. Από τότε συνέχισε να κυκλοφορεί μουσική, να σχεδιάζει και να γυρίζει βίντεο, χωρίς ποτέ να δεσμευτεί σε μία μόνο γλώσσα έκφρασης.
Σε πρόσφατη συνέντευξη περιέγραφε τη δουλειά του ως εκείνη κάποιου με «περισσότερο μάτι παρά αυτί» και, το 2024, παρουσιάζοντας το κόμικ του «Si te falta calle», εξηγούσε ότι το χιούμορ ήταν αναπόφευκτο συστατικό στο έργο του, αν και ποτέ το μοναδικό· για να αποτυπώσεις τη ζωή, έλεγε, χρειάζεται πάντα λίγο από αυτό.
Ο Víctor Coyote δεν σταμάτησε να δουλεύει ούτε να εμφανίζεται δημόσια τα τελευταία χρόνια. Τον περασμένο Μάιο έκανε ο ίδιος ξενάγηση στην πορεία του σε μια συνέντευξη, και υπήρξε μάλιστα πρωταγωνιστής του Festival de Cans, όπου ανασκόπησε οκτώ από τα πιο χαρακτηριστικά του έργα. Ο θάνατός του την Πέμπτη, σε ατύχημα με ποδήλατο, κλείνει απότομα μια πορεία που μέχρι το τέλος αρνιόταν να μείνει στάσιμη σε ένα μόνο επάγγελμα.