Οι δασοφύλακες απελευθέρωσαν 158 νεαρές υβριδικές χελώνες στη Φλορεάνα, στο πλαίσιο προσπάθειας αποκατάστασης του οικοσυστήματος του νησιού.
Σχεδόν 150 χρόνια μετά την απομάκρυνση των τελευταίων γιγάντιων χελωνών από το νησί Φλορεάνα στο αρχιπέλαγος Γκαλάπαγκος του Ισημερινού, το είδος έκανε την επανεμφάνισή του την Παρασκευή (20 Φεβρουαρίου), όταν δεκάδες νεαρά υβρίδια αφέθηκαν ελεύθερα για να αρχίσουν να αποκαθιστούν το εξαντλημένο οικοσύστημα του νησιού.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Οι 158 νεοεισερχόμενες χελώνες, ηλικίας 8 έως 13 ετών, έχουν ήδη αρχίσει να εξερευνούν το ενδιαιτήμα στο οποίο προορίζονται να δώσουν νέα μορφή τα επόμενα χρόνια. Η απελευθέρωσή τους συνέπεσε ιδανικά με τις πρώτες χειμερινές βροχές της σεζόν.
«Είναι αρκετά μεγάλες ώστε να μπορούν να απελευθερωθούν και να αμυνθούν απέναντι σε εισαγόμενα ζώα, όπως οι αρουραίοι και οι γάτες», λέει ο Φρέντι Βιγιάλμπα, διευθυντής του εκτροφικού κέντρου του Εθνικού Πάρκου Γκαλάπαγκος στο νησί Σάντα Κρουζ, σημειώνοντας ότι επιλέχθηκαν ειδικά για τη Φλορεάνα τα καλύτερα δείγματα με την ισχυρότερη γενεαλογία.
Γιατί εξαφανίστηκαν οι γιγάντιες χελώνες της Φλορεάνα;
Τα νεαρά αυτά άτομα που απελευθερώθηκαν, από ένα σύνολο 700 που προβλέπεται να μεταφερθούν στη Φλορεάνα, θα εισαχθούν σταδιακά. Σύμφωνα με τον Κρίστιαν Σεβίγια, διευθυντή οικοσυστημάτων του Εθνικού Πάρκου Γκαλάπαγκος, φέρουν μεταξύ 40% και 80% του γενετικού υλικού της Chelonoidis niger – ενός είδους που έχει εξαφανιστεί εδώ και 150 χρόνια.
Η γενεαλογία αυτών των υβριδίων εντοπίζεται μέχρι το ηφαίστειο Γουλφ στο νησί Ισαβέλα, μια ανακάλυψη που εξακολουθεί να προβληματίζει τους επιστήμονες σήμερα. Επιλέγοντας ενήλικες με το ισχυρότερο γενετικό υλικό, εξηγεί ο Σεβίγια, το εκτροφικό πρόγραμμα στοχεύει να επαναφέρει σταδιακά το εξαφανισμένο είδος της Φλορεάνα στην αρχική του καθαρότητα.
Πριν από δύο αιώνες, στη Φλορεάνα ζούσαν περίπου 20.000 γιγάντιες χελώνες. Όμως η φαλαινοθηρία, μια καταστροφική πυρκαγιά και η αδιάκοπη ανθρώπινη εκμετάλλευση οδήγησαν τελικά στην πλήρη εξαφάνισή τους από το νησί.
«Σε γενετικούς όρους, είναι ζωτικής σημασίας η επανεισαγωγή στο νησί ενός πληθυσμού με σημαντικό γενετικό υπόβαθρο από το αρχικό είδος», λέει ο βιολόγος Ουάσινγκτον Ταπία.
Ο Ταπία, ερευνητής και διευθυντής της Biodiversa-Consultores – μιας εταιρείας με ειδίκευση στα νησιά Γκαλάπαγκος – τόνισε ότι η διαδικασία αυτή δεν αφορά απλώς τους αριθμούς, αλλά την αποκατάσταση μιας χαμένης γενεαλογικής γραμμής.
Η Φλορεάνα είναι ένας απομονωμένος αλλά ζωτικής σημασίας οικολογικός τόπος
Η Φλορεάνα, ένα νησί περίπου 173 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είναι μια ηφαιστειακή ξηρά και το νοτιότερο άκρο του αρχιπελάγους Γκαλάπαγκος. Βρίσκεται στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού – περίπου 1.000 χιλιόμετρα από τις ηπειρωτικές ακτές – και παραμένει ένας απομονωμένος αλλά ζωτικής σημασίας οικολογικός τόπος.
Οι χελώνες που επανεισάγονται στη Φλορεάνα θα μοιραστούν την επικράτειά τους με έναν ετερόκλητο ανθρώπινο πληθυσμό σχεδόν 200 κατοίκων, αλλά και με φλαμίνγκο, ιγκουάνα, πιγκουίνους, γλάρους και γεράκια. Θα πρέπει όμως να αντιμετωπίσουν και εισαγόμενα φυτικά είδη, όπως η βατομουριά και η γκουάβα, καθώς και ζώα όπως αρουραίους, γάτες, γουρούνια και γαϊδούρια. Αυτά τα ξενικά είδη, που εισήχθησαν από τον άνθρωπο, αποτελούν δυνητικές απειλές για τους νεότερους κατοίκους του νησιού.
Η Βερόνικα Μόρα, κάτοικος της Φλορεάνα, περιγράφει την απελευθέρωση των χελωνών ως ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. «Βλέπουμε να γίνεται πράξη ένα σχέδιο που ξεκίνησε πριν από αρκετά χρόνια», λέει, προσθέτοντας ότι η κοινότητα αισθάνεται τεράστια περηφάνια για την επιστροφή των γιγάντιων χελωνών.
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ανακήρυξε τα Νησιά Γκαλάπαγκος Μνημείο Παγκόσμιας Φυσικής Κληρονομιάς το 1978. Η διάκριση αυτή αναγνωρίζει τη μοναδική αφθονία χερσαίων και θαλάσσιων ειδών στα νησιά, που δεν συναντώνται πουθενά αλλού στον πλανήτη.