Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει στο πάθος του για διαστημικούς επισκέπτες, ενώ μια κυβερνητική συνωμοσία περιμένει να αποκαλυφθεί. Κριτική χωρίς spoilers.
Δώστε στη δημοσιότητα τους φακέλους!
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Αυτό κρατάει αρκετά πια και έχει φτάσει η ώρα οι ισχυροί να λογοδοτήσουν για τα ψέματά τους. Η συνωμοσία πρέπει να αποκαλυφθεί και η αλήθεια να δοθεί στον κόσμο.
Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να αποχαρακτήρισε πριν από τρεις εβδομάδες περισσότερους από 160 φακέλους στρατιωτικών αρχείων που σχετίζονται με UFO (ή UAP - «Ανεξήγητα Ανώμαλα Φαινόμενα»), αλλά το να δίνεις στη δημοσιότητα μερικά θολά βίντεο παρακολούθησης ως αντιπερισπασμό δεν είναι αυτό που ζητά το κοινό. Όσο κι αν προσπαθείς να τη θάψεις, η αλήθεια είναι εκεί έξω, και η αποστολή του Φοξ Μάλντερ παραμένει προφητική μέχρι σήμερα.
Συγγνώμη, για ποιους φακέλους λέγαμε;
Όσο απογοητευτική κι αν ήταν η πρόσφατη αμερικανική «διαρροή» φακέλων, συνέπεσε βολικά με τον διαφημιστικό θόρυβο γύρω από τη νέα ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, στην οποία ο Beard ξαναπιάνει το πάθος του για τους διαστρικούς επισκέπτες. Ο θόρυβος γύρω από την Ημέρα Αποκάλυψης οδήγησε μάλιστα ορισμένους ενθουσιώδεις θαυμαστές να εικάσουν ότι μπορεί να πρόκειται για κρυφό σίκουελ της κλασικής ταινίας του 1977 του σκηνοθέτη, Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου.
Spoiler: δεν είναι, αλλά υπάρχει πολύ κοινό DNA.
Γνωρίζουμε τον Ντάνιελ Κέλνερ (Josh O’Connor), έναν αντισυμβατικό ειδικό στην κυβερνοασφάλεια της εξαιρετικά σκοτεινής εταιρείας Wardex. Έχει στην κατοχή του ευαίσθητο υλικό: 107 δίσκους που περιέχουν το πλήρες αρχείο των αμερικανικών βιντεοσκοπήσεων επαφών με εξωγήινους. Όλα, από το περιστατικό του Ρόσγουελ το 1947 και μετά. Έχει επίσης κλέψει ένα κομμάτι εξωγήινης τεχνολογίας, το οποίο ο αδίστακτος αφεντικός του, ο Νόα Σκάνλον (Colin Firth), θέλει πίσω με κάθε κόστος.
Ο Σκάνλον κρατά όμηρο τη σύντροφο του επίδοξου πληροφοριοδότη, την Τζέιν (Eve Hewson), και θέλει να μάθει ποιος άλλος από τη Wardex τον έχει προδώσει. Ένας από αυτούς είναι ο συνάδελφος του Ντάνιελ, ο Χιούγκο Γουέικφιλντ (Coleman Domingo), καθώς κι εκείνος πιστεύει ότι έχει έρθει η ώρα ο κόσμος να μάθει την αλήθεια.
Την ίδια στιγμή, η κεφάτη τηλεοπτική μετεωρολόγος Μάργκαρετ Φέρτσαϊλντ (Emily Blunt) βιώνει μια ιδιότυπη μεταμόρφωση. Όλα ξεκινούν όταν ένας κόκκινος καρδινάλιος μπαίνει πετώντας στην κουζίνα της και, ξαφνικά, εκείνη μπορεί να επικοινωνεί σε όλες τις γλώσσες. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να πειραματίζεται με την τηλεπάθεια. Όταν βγαίνει στον αέρα, παθαίνει κρίση και αρχίζει να μιλά σε μια σειρά από παράξενους ήχους και κλικ, λες και την έχει καταλάβει μια ξένη οντότητα.
Οι μοίρες του Ντάνιελ και της Μάργκαρετ είναι προορισμένες να συγκρουστούν, όλα σε φόντο επικείμενου πολέμου, καθώς οι ΗΠΑ και η Ρωσία βρίσκονται ένα βήμα πριν αλληλοεξοντωθούν με πυρηνικά.
Μπορούν αδιάσειστες αποδείξεις για την ύπαρξη εξωγήινων μορφών ζωής να ενώσουν τον κόσμο και να θυμίσουν στην ανθρωπότητα τη συμπόνια της; Ή θα διαψεύσουν τον Θεό και θα αποσταθεροποιήσουν ακόμη περισσότερο τις κυβερνήσεις – ώστε να είναι μάλλον η στιγμή να αρχίσουμε να παίζουμε το «We’ll Meet Again» της Βέρα Λιν;
Υπάρχουν πολλά να θαυμάσει κανείς στο ότι ο Σπίλμπεργκ, το 2026, το ρίχνει ολοκληρωτικά στα X Files. Μια κυβερνητική συνωμοσία έτοιμη να τιναχτεί στον αέρα από μια ομάδα ατίθασων κυνηγών της αλήθειας που ακόμη πιστεύουν ότι ο κόσμος θα πάρει στα σοβαρά ένα ρεπορτάζ σε ένα τοπικό τηλεοπτικό κανάλι και δεν θα το απορρίψει ως ακόμη μια ξεπέτα της τεχνητής νοημοσύνης ή «fake news»; Μακάρι.
Το πρόβλημα είναι ότι το δυσκίνητο σενάριο του Ντέιβιντ Κεπ εδώ απογοητεύει.
Στο σενάριό του υπάρχουν πράγματι στιγμές που, συναρπαστικά, γέρνουν προς κάτι που χρωστά πολλά στο Fringe, τον ίδιο του τον απόγονο της καλτ σειράς του Κρις Κάρτερ. Ωστόσο, και χωρίς να μπούμε σε επικράτεια σπόιλερ, περιλαμβάνει επίσης αδέξιους διαλόγους, περισσότερα εκτός πραγματικότητας του σήμερα σεναριακά κενά απ’ όσα χωρά ο νους, και υπερβολικά κυριολεκτικές στιγμές που θα κάνουν κάθε στοιχειωδώς συνειδητό θεατή να θέλει να ουρλιάξει: «Το καταλάβαμε, τώρα, για όνομα της σκεπτικίστριας Ντάνα Σκάλι, προχώρα!!».
Όσο για την απογοητευτικά στερεοτυπική εξωγήινη αισθητική (που δεν ανατρέπει καμία προσδοκία), καθώς και κάποια πραγματικά απαίσια ψηφιακά ζώα, όσο λιγότερα ειπωθούν τόσο το καλύτερο.
Η εξαιρετική δουλειά των Josh O’Connor, Colin Firth (που παίζει μια γκρίζα, γοητευτική εκδοχή του Καπνιστή από τα X Files) και της Emily Blunt, που κλέβει την παράσταση, κρατά τα πράγματα στην επιφάνεια, και η παιδική ειλικρίνεια του Σπίλμπεργκ καταφέρνει να λάμψει. Θέλοντας να εξετάσει αν η ανθρωπότητα έχει την ικανότητα να αποδεχθεί μια αποκάλυψη που θα αμφισβητούσε τα πάντα, από την πίστη μέχρι την επιστήμη και τον ίδιο τον σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης, ο σκηνοθέτης διατυπώνει μια ισχυρή και επίκαιρη έκκληση υπέρ της επικοινωνίας και της ενσυναίσθησης - που, όπως μαθαίνουμε, θεωρείται από τους εξωγήινους το «εξελικτικό πλεονέκτημα» του ανθρώπινου είδους.
Προσθέστε μερικές συζητήσεις για την ηθική της μυστικότητας, μια ειρωνικά χαμογελαστή καλόγρια (Elizabeth Marvel) και μια εντυπωσιακή σκηνή δράσης με σύγκρουση τρένων, και έχετε ένα διασκεδαστικό και σε γενικές γραμμές σκεπτόμενο μπλοκμπάστερ.
Αν και η καρδιά του Σπίλμπεργκ βρίσκεται αναμφίβολα στο σωστό μέρος (δηλαδή στο μανίκι του), ο 79χρονος σκηνοθέτης πράγματι υπονομεύει την ταινία του με γενναίες δόσεις γλυκερού μελό. Δεν είναι και ιδιαίτερα μεγάλη έκπληξη, αν σκεφτεί κανείς ορισμένες από τις προηγούμενες δουλειές του, αλλά όταν η συναισθηματικότητα εκτροχιάζεται σε κοινοτοπία, δοκιμάζονται και η συναισθηματική επένδυση και η υπομονή του θεατή.
Όσοι είναι ολοκληρωτικά μέσα στο κλίμα της Ημέρας Αποκάλυψης θα χειροκροτήσουν την ανενδοίαστα αισιόδοξη στάση της και θα τη βρουν αναζωογονητική σε ταραγμένους και κυνικούς καιρούς.
Για άλλους, που παραμένουν πιο επιφυλακτικοί και δεν μπορούν να συγχωρήσουν ορισμένα από τα στραβοπατήματα του σεναρίου, οι αποκαλύψεις της ταινίας δεν θα προκαλέσουν δέος. Θα τους κάνουν όμως να ξεκαρδιστούν.
Το παρατεταμένο φινάλε ιδίως – που θα έπρεπε να έχει τελειώσει 15 λεπτά νωρίτερα – θα φανεί διαγαλαξιακά φτηνό. Όχι επειδή η ταινία επικεντρώνεται στην ύπαρξη εξωγήινων· αλλά επειδή ο Σπίλμπεργκ και ο Κεπ δεν έχουν μάθει τίποτα από το πολυσυζητημένο – και χλευασμένο – φινάλε του Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull, επιλέγοντας αντί να κάνουν πίσω, να διπλασιάσουν το στοίχημα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Παρά όλα της τα ελαττώματα, η Ημέρα Αποκάλυψης επιχειρεί μερικά μεγάλα χτυπήματα. Τελικά δεν καταφέρνει να γεννήσει το ίδιο συναίσθημα θαυμασμού με ορισμένες από τις προηγούμενες εξορμήσεις του Σπίλμπεργκ στην επιστημονική φαντασία, αλλά η ορμητική της κίνηση την κρατά όρθια. Και, στο τέλος της ημέρας, ακόμη και τα δύο γερά τρίτα μιας περιπέτειας του Σπίλμπεργκ εξακολουθούν να εξασφαλίζουν μια ικανοποιητική έξοδο στο σινεμά. Το μόνο που θα θέλατε είναι τα μυστήρια της Ημέρας Αποκάλυψης να είχαν καλύτερη ανταμοιβή και το μήνυμα ελπίδας της ένα λιγότερο άδοξο φινάλε.
Η αλήθεια είναι ακόμη εκεί έξω. Δώστε στη δημοσιότητα τους φακέλους.
Όλους. Τους. Φακέλους.
Ημέρα Αποκάλυψης προβάλλεται ήδη στις ευρωπαϊκές αίθουσες και κάνει πρεμιέρα στις αμερικανικές την Παρασκευή.