Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

50 χρόνια παρέα με την οικογένεια Φον Τραπ και τα τραγούδια της

50 χρόνια παρέα με την οικογένεια Φον Τραπ και τα τραγούδια της
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Μισός αιώνας πέρασε ήδη από την πρώτη προβολή της «Μελωδίας της Ευτυχίας», που κατέκτησε όχι μόνο την αγάπη του κόσμου, αλλά και 5 συνολικά Όσκαρ. Μάλιστα έσπασε το ρεκόρ εισιτηρίων που είχε από το 1939, το «Όσα παίρνει ο άνεμος».

Η ταινία, σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Γουάιζ, είναι βασισμένη στο ομώνυμο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, του οποίου τα τραγούδια έγραψαν οι Ρίτσαρντ Ρότζερς και Όσκαρ Χάμερσταϊν. Πρωταγωνιστές ήταν η Τζούλι Άντριους και ο Κρίστοφερ Πλάμερ.

Η Άντριους δεν μπορεί ακόμη να πιστέψει ότι πέρασαν 50 χρόνια:«Εάν κάποιος μου έλεγε την περίοδο που κάναμε τα γυρίσματα, ότι 50 χρόνια μετά θα κάναμε αυτή τη συζήτηση, δεν θα τον πίστευα. Ποτέ».

Η ιστορία είναι γνωστή. Η Μαρία γίνεται η γκουβερνάντα της οικογένειας Φον Τραπ. Αναλαμβάνει την διαπαιδαγώγηση των παιδιών, αλλά ερωτεύεται τον εργοδότη της, τον πλοίαρχο Γκέοργκ Φον Τραπ, που είναι χήρος, λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ταινία γυρίστηκε στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, στην Βαυαρία, καθώς και στα στούντιο της 20th Century Fox στην Καλιφόρνια.

Η Μελωδία της Ευτυχίας εξακολουθεί να συγκινεί τον κόσμο, ενώ η μουσική της συνεχίζει να σιγοτραγουδιέται από πολλούς. Η 79χρονη πλέον Τζούλι Άντριους πιστεύει ότι η μακροημέρευση και η διάρκεια της ταινίας έχει εξήγηση:

«Η ταινία έμεινε, γιατί ήταν πολύ καλοφτιαγμένη, με υπέροχη μουσική και πολλά εντυπωσιακά ατού, όπως το πανέμορφο τοπίο, τα βουνά, τα παιδιά. Ήταν μια περιπέτεια και μια ιστορία αγάπης. Τα μιούζικαλ γενικά είναι πολύ ιδιαίτερα και ξεχωρίζουν γιατί η ιστορία συνδυάζεται με την μουσική».

Με αφορμή αυτή την επέτειο, η 20th Century Fox, κυκλοφορεί μια συλλεκτική έκδοση της ταινίας σε 5 δίσκους Blu-ray, ενώ θα επανακυκλοφορήσει και το σάουντρακ του φιλμ.

Η Μελωδία της Ευτυχίας θα βγει και πάλι αυτή την χρονιά σε περιορισμένο κύκλωμα αμερικανικών κινηματογράφων. Ούτε όμως και το Σάλτσμπουργκ θα μπορούσε να μείνει πίσω. Η αυστριακή πόλη, όπου έγινε μέρος των γυρισμάτων, οργανώνει μια σειρά εκδηλώσεις με αφορμή την 50η επέτειο της ταινίας.

Βερολίνο: Μια αναδρομική για το πρωτοποριακό κίνημα Zero

Βερολίνο: Μια αναδρομική για το πρωτοποριακό κίνημα Zero
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Το Zero ήταν ένα από τα σημαντικότερα εικαστικά κινήματα της μεταπολεμικής Γερμανίας. Μια μεγάλη αναδρομική έκθεση που φιλοξενείται στο Μάρτιν Γκρόπιους Μπάου του Βερολίνου έρχεται τώρα να μας θυμίσει γνωστές, αλλά και άγνωστες πτυχές αυτού του πρωτοποριακού ρεύματος που έδινε μεγάλη σημασία στην έννοια του φωτός, της δύναμης, της κίνησης, αλλά και της αισιοδοξίας.

Η πορεία του ξεκίνησε το 1957 από το Ντίσελντορφ, διήρκεσε μια δεκαετία και απέκτησε σύντομα διεθνή φήμη. Πολλοί το συνδέουν με το ρεύμα του Νέου Ρεαλισμού. Στόχος του ήταν να κάνει μια νέα αρχή στη μοντέρνα τέχνη, μακριά από τα παραδοσιακά πρότυπα.

Ο διευθυντής του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Στοκχόλμης και αντιπρόσωπος του Ιδρύματος Zero, Ντάνιελ Μπίρνμπαουμ επισημαίνει: «Όταν δημιουργήθηκε το κίνημα, ήθελαν να ξεκινήσουν από το μηδέν. Ήταν μια περίοδος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η γερμανική κουλτούρα είχε κατά κάποιο τρόπο χρεοκοπήσει, όπου κανείς δεν ήξερε από που να ξεκινήσει και πώς να κάνει τέχνη. Αυτοί λοιπόν ήθελαν να ξεκινήσουν από το μηδέν. Ήταν μία από τις πιο σημαντικές στιγμές. Άφησαν πίσω τους όλες τις παραδοσιακές μορφές ζωγραφικής. Δεν ήθελαν να φτιάχνουν ζωγραφικά έργα με φως, έδειχναν το φως μόνο του».

Οι ιδρυτές του κινήματος ήταν ο Χάιντς Μακ και ο Ότο Πίνε και αργότερα ο Γκίντερ Έκερ. Το Zero προέκυψε ως αντίδραση στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και υποστήριξε ότι η τέχνη πρέπει να είναι κενή χρώματος, αισθήματος και προσωπικής έκφρασης. Η λέξη zero αντανακλούσε σύμφωνα με τον Ότο Πίνε, μια ζώνη σιωπής και καθαρών δυνατοτήτων που προαναγγέλλει ένα νέο ξεκίνημα.

Ανάμεσα στους καλλιτέχνες του κινήματος ήταν και ο ολλανδικής καταγωγής Χέρμαν ντε Βρις, που ακόμη και σήμερα δηλώνει επηρεασμένος από τις ιδέες εκείνης της εποχής:

«Το Zero σημαίνει ελευθερία, ειλικρίνεια. Είναι ένα σημείο αναφοράς στο οποίο πάντα επιστρέφεις. Το Zero είναι η πύλη. Η πύλη είναι ανοικτή, είναι εδώ, είναι παντού. Το παντού είναι το πουθενά. Το πουθενά είναι αυτό ακριβώς».

Η αναδρομική στο Βερολίνο διαρκεί μέχρι τις 8 Ιουνίου και είναι η πρώτη φορά που συγκεντρώνονται σε έναν χώρο τόσα πολλά έργα αυτού του κινήματος. Τον Ιούλιο, η έκθεση θα μετακομίσει στο μουσείο Στέντελικ του Άμστερνταμ.

Διαβάστε περισσότερα για το κίνημα Zero

Βερολίνο: Μια αναδρομική για το πρωτοποριακό κίνημα Zero