Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Η ιστορία και η εξέλιξη της μπατσάτα

Η ιστορία και η εξέλιξη της μπατσάτα
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Η μπατσάτα είναι για την Δομινικανή Δημοκρατία ότι είναι η τζαζ για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι πάνω από όλα μουσική, αλλά και χορός, που ξετρελαίνει όχι μόνο τους ντόπιους, αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι ένας τρόπος να εκφράσουν οι Δομινικανοί τη χαρά τους, τον πόνο τους, τα βάσανά τους.

«Υπάρχουν πολλοί Δομινικανοί στους οποίους ακόμη και τώρα δεν αρέσει η μπατσάτα, επειδή ήταν παράνομη στο παρελθόν στη Δομινικανή Δημοκρατία. Τη θεωρούσαν έναν χυδαίο, αισθησιακό χορό και οι άνθρωποι της ανώτερης τάξης δεν έπρεπε να την χορεύουν. Ήταν κάτι πολύ ποταπό. Υπάρχει λοιπόν αυτό το κοινωνικό στίγμα όσον αφορά την μπατσάτα. Δεν είναι τόσο δημοφιλής όσο ο εθνικός χορός που είναι το μερένγκε. Αλλά αρέσει πλέον σε περισσότερο κόσμο, χάρις στον Ρομέο Σάντος και τον Χουάν Λουίς Γκέρα, που έχουν διαδώσει την μπατσάτα σε όλο τον κόσμο» αναφέρει ο Ρούντι Ελ Τιγκουέρε, διευθυντής της Ακαδημίας Χορού Island Touch,

Η μπατσάτα έχει εξελιχθεί στο πέρασμα των ετών, αλλά δεν έχει χάσει την αυθεντικότητά της. Αυτό οφείλεται κυρίως στα όργανα που χρησιμοποιεί.

«Ξεκινήσαμε με τρία όργανα, την τάμπολα, την κιθάρα και το γκουόρε, που αντικαταστάθηκε από τις μαράκες. Η εξέλιξη έχει οδηγήσει στη χρήση διαφορετικών οργάνων σήμερα, συνολικά πέντε. Υπάρχει η κιθάρα, η ρυθμική κιθάρα, το ηλεκτρικό μπάσο, το μπόνγκο και η γκουίρα. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ότι η μουσική έχει αλλάξει και αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη είναι ότι δίνεται περισσότερη έμφαση στη φωνή και όχι στα όργανα» επισημαίνει ο δάσκαλος χορού μπατσάτα, Σάμι Ελ Μάτζικο.

Μαζί με τη μουσική όμως εξελίχθηκαν και οι στίχοι της μπατσάτα.

«Στο παρελθόν τα τραγούδια μιλούσαν για την πίκρα και την απογοήτευση. Αυτός έμπαινε στο μπαρ και έβρισκε τη γυναίκα του με κάποιον άλλο. Από ξεκινούσαν τα προβλήματα και γι’ αυτά μιλούσε το τραγούδι. Πλέον τα τραγούδια δεν αφηγούνται τέτοιες ιστορίες. Σήμερα όλα τα τραγούδια έχουν να κάνουν με την αγάπη. Όλα είναι πιο ρομαντικά» ομολογεί ο Χοάν Σοριάνο, τραγουδιστής μπατσάτα.

Με αυτόν τον τρόπο, σταδιακά, η μπατσάτα σήμερα έχει γίνει πιο εμπορική. Έχει πλέον διαφορετικές εκδοχές, που ποικίλουν από χώρα σε χώρα.

«Εάν δείτε για παράδειγμα τους Ισπανούς και τους Ιταλούς, θα καταλάβετε ότι είναι πιο αισθησιακοί, ο χορός τους είναι πιο σέξι. Στην Γαλλία, αναμιγνύουμε τα πάντα και όλα στηρίζονται σ’ αυτό που αποκαλούμε fusion ή μοντέρνο χορό, αλλά ο αισθησιασμός παίζει κι εδώ κάποιο ρόλο. Εάν επισκεφτείτε σήμερα την Δομινικανή Δημοκρατία, θα δείτε μια μπατσάτα, που είναι πιο αυθεντική, απλούστερη τεχνικά και έχει να κάνει περισσότερο με το συναίσθημα» αναφέρει ο Ντέιβιντ Ρικέλμε, Διευθυντής της σχολής χορού Scene Attitude.

Παρά τα διαφορετικά στυλ υπάρχει μια κοινή κίνηση στο χορό. Ποια είναι αυτή;

«Το «Tangeo de Cintura», το κούνημα της λεκάνης δηλαδή. Εάν δεν κουνήσεις την λεκάνη σου, αν δεν έχεις καθόλου αισθησιασμό, ότι είδους Μπατσάτα και να κάνεις, δεν χορεύεις μπατσάτα.» εξηγεί ο Πίπο, δάσκαλος χορού.

Γκαλερί «Ευριπίδης»: Εγκαίνια με Γιάννη Σπυρόπουλο

Γκαλερί «Ευριπίδης»: Εγκαίνια με Γιάννη Σπυρόπουλο
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Μια νέα, πανέμορφη αίθουσα τέχνης προστέθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στο αθηναϊκό εικαστικό γίγνεσθαι. Μπορεί να φαίνεται παράδοξο, αλλά παρά την κρίση, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που επενδύουν στη σύγχρονη ελληνική τέχνη και στη δημιουργία μοντέρνων χώρων που θα τη φιλοξενούν και θα την προβάλλουν.

Ο Κωνσταντίνος και η Νάσια Ευριπίδη ανέλαβαν το Σπίτι της Κύπρου, τον γνωστό χώρο στο Κολωνάκι, που είχε κλείσει εδώ και χρόνια και τον μεταμόρφωσαν σε μια σύγχρονη, εξαιρετικής αισθητικής γκαλερί, που εκτείνεται σε τρεις ορόφους, σε περισσότερα από 600 τετραγωνικά μέτρα. Στόχος της νέας αίθουσας τέχνης «Ευριπίδη» είναι να γίνει χώρος αναφοράς για τα εικαστικά δρώμενα και οι νέοι αλλά και οι καταξιωμένοι έλληνες δημιουργοί να βρουν εδώ το καταφύγιο που ψάχνουν.

Οι ιδιοκτήτες της γκαλερί είναι παθιασμένοι συλλέκτες και αποφάσισαν να εγκαινιάσουν το χώρο που ανακαινίσθηκε εκ βάθρων από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Ρίζο, με τον πιο αγαπημένο τους καλλιτέχνη, τον Γιάννη Σπυρόπουλο. Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζονται πάνω από 50 έργα του από μια ιδιωτική γκαλερί και τυγχάνει να γίνεται τώρα, που κλείνουν 25 χρόνια από το θάνατό του.

Ο Κωνσταντίνος Ευριπίδης γνώρισε το έργο του κλασικού της αφαίρεσης, μέσα από την ατομική του έκθεση στην γκαλερί Ζυγός, το 1982. Ενθουσιάστηκε. Στη δεύτερη έκθεσή του στις Νέες Μορφές το 1986, αγόρασε μια μεταξοτυπία του και σήμερα έχουν με τη σύζυγό του στη συλλογή τους, 52 αντιπροσωπευτικά έργα, που φωτίζουν όλες τις φάσεις δημιουργίας του. Πολλά έργα παρουσιάζονται τώρα για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αφού προέρχονται από ξένους συλλέκτες και αγοράστηκαν από δημοπρασίες σε Ευρώπη, Αυστραλία και ΗΠΑ.

Η οικογένεια Ευριπίδη συνέχισε να επενδύει τα τελευταία χρόνια στη σύγχρονη ελληνική τέχνη. Η συλλογή τους περιλαμβάνει, έργα γνωστών καλλιτεχνών, όπως των Γιάννη Αδαμάκου, Χρύσας Βέργη, Χρήστου Παλλαντζά, Βαγγέλη Ρήνα και πολλών άλλων. Κάποιοι από αυτούς θα δείξουν τις νέες ενότητες δουλειάς τους από τον Σεπτέμβριο στο συγκεκριμένο χώρο.

«Πάντα υπάρχει τόπος για νέες και φιλότιμες προσπάθειες, αρκεί να διακρίνονται από ήθος, σεβασμό και αγάπη σε αυτό που επιλέγει να κάνει ο καθένας» υπογραμμίζει η Νάσια Ευριπίδου, η οποία μαζί με τον σύζυγό της Κωνσταντίνο Ευριπίδη, έχουν κάνει την Τέχνη μέρος τη ζωής τους μέσα από τη συλλογή έργων Τέχνης, που εμπλουτίζουν εδώ και χρόνια. Η νεότερη εκπρόσωπος της οικογένειας, η Ειρήνη Ευριπίδου, τονίζει ότι «Σκοπός μας είναι να αποδείξουμε ότι υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα της δημιουργίας. Η Ελλάδα της Τέχνης».

Η έκθεση «Γιάννης Σπυρόπουλος 1943-1984» διαρκεί έως τις 31 Ιουλίου και συνοδεύεται από την έκδοση καταλόγου βασισμένου στα έργα της αναδρομικής έκθεσης του καλλιτέχνη. Τον κατάλογο προλογίζει η ιστορικός τέχνης και διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης κ. Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα.

Γκαλερί Ευριπίδης
«Γιάννης Σπυρόπουλος 1943-1984»
Διάρκεια: Μέχρι 31 Ιουλίου
Ηρακλείτου 10, Κολωνάκι, τηλ. 210 36 15 909

Γκαλερί «Ευριπίδης»: Εγκαίνια με Γιάννη Σπυρόπουλο