Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Ο Τόνι Μπλερ στο Euronews

euronews_icons_loading
Ο Τόνι Μπλερ στο Euronews
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνι Μπλερ είναι ο καλεσμένος στην εκπομπή Global Conversation. Μας ανέλυσε πώς βλέπει τη σημερινή κατάσταση στη βρετανική πολιτική σκηνή και ποιες είναι οι επιλογές που υπάρχουν στη συμφωνία για το Brexit.

Ντάρεν ΜακΚάφρι, Euronews:

Ήταν μια δραματική εβδομάδα για την βρετανική πολιτική, για την Βρετανίδα πρωθυπουργό, η οποία καθυστέρησε μια ψηφοφορία για τη δική της συμφωνία αποχώρησης, αντιμετώπισε πρόταση μομφής και ζήτησε από τους Ευρωπαίους ηγέτες να προσφέρουν περισσότερες διαβεβαιώσεις για τον ιρλανδικό μηχανισμό ασφαλείας. Η βρετανική πολιτική παραμένει εγκλωβισμένη. Γι' αυτό αυξάνονται οι φωνές για ένα δεύτερο δημοψήφισμα. Και ένας από αυτούς που ζητούν ένα δεύτερο δημοψήφισμα είναι ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, που είναι μαζί μας τώρα.

Καταρχάς κύριε Μπλερ, ήσασταν θερμός υπέρμαχος, αν μου επιτρέπετε να το πω, της Ε.Ε. Εάν δείτε όμως σήμερα την Ευρώπη, έχουμε μια κρίση με τον προϋπολογισμό της Ιταλίας, έχουμε ένα αυξανόμενο πρόβλημα όσον αφορά στην ανησυχία του κόσμου για τη μετανάστευση κι έχουμε μια αύξηση του αυταρχισμού στην Ανατολική Ευρώπη. Πολλοί λένε ότι η Βρετανία εγκαταλείπει την Ε.Ε. την ώρα που το ευρωπαϊκό πλοίο είναι έτοιμο να ναυαγήσει.

Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός Βρετανίας:

Από τότε που είμαι στην πολιτική, υπήρχαν περιοδικές κρίσεις στην Ευρώπη. Αυτές τις κρίσεις τις εκμεταλλεύονταν οι ευρωσκεπτικιστές για να πουν ότι η Ε.Ε. είναι σε διαδικασία αποσύνθεσης. Ποτέ δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Συνεχίζει την πορεία της και θα συνεχίσει και στο μέλλον. Γιατί οι λόγοι ύπαρξης της Ε.Ε. είναι πολύ ισχυροί, σε έναν κόσμο που σταδιακά, τα επόμενα χρόνια, θα κυριαρχείται από γίγαντες: τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, πιθανώς την Ινδία. Η Ε.Ε. και όλες οι χώρες της Ευρώπης πρέπει να μείνουν ενωμένες, πρέπει να μείνουν ισχυρές για να προστατεύσουν τις αξίες και τα συμφέροντά τους. Και αυτή η μεγαλύτερη εικόνα που πρέπει να βλέπουμε για την Ευρώπη, στο τέλος, θα υπερνικήσει όλες τις περιοδικές κρίσεις, όσο σοβαρές κι αν είναι.

Ντάρεν ΜακΚάφρι, Euronews:

Αλλά όταν δούμε μερικά από τα θέματα που συζητά η Ευρώπη, για παράδειγμα τον ευρωπαϊκό στρατό που θέλουν ο Εμανουέλ Μακρόν και η Άνγκελα Μέρκελ. Υποστηρίζετε εσείς κάτι τέτοιο;

Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός Βρετανίας:

Όχι! Αλλά δεν εννοούν έναν ευρωπαϊκό στρατό στον οποίο θα ενώσουμε τους στρατούς όλων των χωρών. Αυτό που εννοούν είναι μια συνεργασία στον τομέα της ευρωπαϊκής άμυνας. Είχα ξεκινήσει αυτή τη διαδικασία το 2000 με τον τότε πρόεδρο της Γαλλίας. Η συνεργασία στον τομέα της άμυνας είναι κάτι λογικό. Αλλά να γιατί, μια που το συζητάμε, αν βγει η Βρετανία εκτός Ευρώπης, δεν θα υπάρχει αποτελεσματική ευρωπαϊκή άμυνα, χωρίς βρετανική συμμετοχή. Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος, ένα ακόμη μήνυμα που στέλνω στους Ευρωπαίους ηγέτες: να καταλάβουν ότι το Brexit είναι κακό για τη Βρετανία. Είναι πρώτα από όλα κακό για τη Βρετανία, αλλά και για την Ευρώπη επίσης. Εξασθενεί την Ευρώπη σε μια περίοδο που πρέπει να είναι ισχυρή.

Ντάρεν ΜακΚάφρι, Euronews:

Εσείς λοιπόν κάνετε εκστρατεία για ένα δεύτερο δημοψήφισμα. Το προωθείτε και στους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, αναδεικνύοντας τη σημασία του. Με ποιον έχετε μιλήσει και έχει αυτό το μήνυμα φτάσει στους παραλήπτες του;

Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός Βρετανίας:

Δεν μπορώ να αποκαλύψω τους ανθρώπους με τους οποίους έχω μιλήσει, γιατί ο,τι ειπώθηκε πρέπει να μείνει μυστικό μεταξύ των ηγετών και εμού. Αλλά είναι προφανές. Αυτό που μου έλεγαν οι ηγέτες, όταν ξεκίνησα αυτές τις συζητήσεις πριν ένα χρόνο, είναι ότι δεν πρόκειται να γίνει ποτέ ένα νέο δημοψήφισμα. Οι διαθέσεις έχουν αλλάξει τους τελευταίους δύο μήνες. Και τώρα ο κόσμος αναρωτιέται αν μπορεί πραγματικά να γίνει. Νομίζω ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να γυρίσουν σελίδα και να συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πραγματοποιηθεί. Και πρέπει να προετοιμαστούν για αυτό.

Γιατί ένα σημαντικό στοιχείο ενός τέτοιου δημοψηφίσματος που επαναλαμβάνεται θα είναι εάν η Ευρώπη είναι έτοιμη να διαχειριστεί ζητήματα όπως η μετανάστευση, που δεν απασχολούν μόνο τη Βρετανία, αλλά και όλη την Ευρώπη. Και νομίζω ότι μπορούμε να συνάψουμε τη σωστή συμφωνία, που δεν θα αφορά μόνο την Βρετανία, αλλά και την Ευρώπη και να αποδεχτούμε για παράδειγμα ότι η ελευθερία μετακίνησης των ανθρώπων στην Ευρώπη πρέπει να λειτουργεί με ένα τρόπο που να είναι δίκαιος. Να μην περικόπτονται οι μισθοί και να μην προκαλεί προβλήματα στις χώρες.

Ντάρεν ΜακΚάφρι, Euronews:

Αλλά αυτό δεν είναι το πρόβλημα; Ότι οι άνθρωποι στην Βρετανία εξισώσουν την ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών με κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι όλη η Ευρώπη. Ανησυχούν περισσότερο για την εξωτερική μετανάστευση στην Ευρώπη. Και δεύτερον, όσον αφορά στην στοιχειώδη ελευθερία των ατόμων να μετακινούνται στην Ευρώπη, εσείς θέλετε να την αλλάξετε. Αυτό όμως θα χρειαστεί πάρα πολλά χρόνια. Η Ευρώπη δεν κάνει τίποτε γρήγορα. Πώς θα πείσετε τον βρετανικό λαό, αν γίνει ένα νέο δημοψήφισμα, ότι η Ευρώπη είναι πρόθυμη να αλλάξει αυτό το κεφάλαιο;

Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός Βρετανίας:

Καταρχάς, είναι αλήθεια ότι η μεγάλη ανησυχία όσον αφορά στη μετανάστευση, στην περίπτωση της Βρετανίας, αφήστε την Ευρώπη, έχει να κάνει με τους μετανάστες εκτός Ευρώπης. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, αφορά συγκεκριμένα στη μετανάστευση από την πλειοψηφία των μουσουλμανικών χωρών, επειδή οι πολίτες ανησυχούν για πολιτιστικά ζητήματα αλλά και θέματα ασφαλείας που προέρχονται από αυτούς τους μετανάστες. Αλλά η ελευθερία μετακίνησης είναι επίσης ένα ζήτημα. Είναι ζήτημα και για την υπόλοιπη Ευρώπη. Να γιατί για παράδειγμα, μερικές ευρωπαϊκές χώρες λένε ότι αν έρθεις ως μετανάστης από μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα και δεν έχεις βρει δουλειά μέσα σε λίγους μήνες και τα μέσα για να τα βγάλεις πέρα, σε στέλνουν πίσω.

Γι' αυτό το λόγο ο Γάλλος πρόεδρος εισήγαγε και έκανε εκστρατεία για την ντιρεκτίβα για τους αποσπασμένους εργαζομένους, η οποία σε εμποδίζει να χρησιμοποιείς μετανάστες εργαζομένους από άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να περικόψεις τους εγχώριους μισθούς. Δεν είναι λοιπόν αλήθεια ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα για το σύνολο της Ευρώπης. Νομίζω ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε ένα μπουκέτο μέτρων σ' αυτόν τον τομέα. Και αυτό μπορεί να εφαρμοστεί πολύ γρήγορα, γιατί υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις, μέσα στο πλαίσιο της ελευθερίας μετακίνησης.

Ντάρεν ΜακΚάφρι, Euronews:

Όλοι γνωρίζουμε ότι η Ευρώπη καθυστερεί τρομερά για να συμφωνήσει σε οτιδήποτε. Είναι αδύνατον να φέρουμε 27 κράτη μέλη σε μια κοινή συμφωνία μπρος σε ένα νέο δημοψήφισμα. Να συμφωνήσουν δηλαδή σε κάτι που θα βελτιώσει τα πράγματα στο πλαίσιο της ελεύθερης μετακίνησης.

Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός Βρετανίας:

Δεν συμφωνώ με αυτό. Για παράδειγμα η ντιρεκτίβα για τους αποσπασμένους εργαζομένους έγινε πολύ γρήγορα τελικά. Εάν, θέλουν να το κάνουν, μπορούν να το κάνουν. Έχω μακρά εμπειρία από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ξέρω λοιπόν πώς λειτουργεί η Ευρώπη. Εάν περιμένετε καμιά μεγάλη αλλαγή της συνθήκης, αυτό θα απαιτήσει δημοψηφίσματα σε όλες τις χώρες. Αυτό είναι όμως ένα άλλο ζήτημα.

Ντάρεν ΜακΚάφρι, Euronews:

Θα ήταν αρκετό όμως αυτό για τον Βρετανικό λαό, ο οποίος το έχει ξεκαθαρίσει, και για την Τερέζα Μέι που στήριξε τη συμφωνία της πάνω σε αυτό, αλλά όπως και ο Τζέρεμι Κόρμπιν μου είπε την προηγούμενη εβδομάδα, ότι η ελευθερία μετακίνησης των πολιτών δεν μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται όπως είναι σήμερα.

Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός Βρετανίας:

Αλλά είναι πολύ σημαντικό που ξεκαθαρίσαμε το πρόβλημα που έχουμε οι Βρετανοί με την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών. Ένα από τα πράγματα που συνέβη, είναι ότι από το δημοψήφισμα έχουμε πλέον ξεκαθαρίσει στη Βρετανία ποιοι είναι αυτοί οι Ευρωπαίοι μετανάστες. Και όταν αρχίσεις να κοιτάς τις διαφορετικές κατηγορίες, αντιλαμβάνεσαι ότι έχουμε ανάγκη, για παράδειγμα, εργαζόμενους με υψηλή εξειδίκευση. Αυτό είναι αποδεκτό. Χρειαζόμαστε και τους εποχιακούς υπαλλήλους χαμηλής ειδίκευσης. Αυτό είναι αποδεκτό πλέον από την πλειοψηφία των Βρετανών.

Χρειαζόμαστε εργαζόμενους στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Χρειαζόμαστε φοιτητές. Μιλάμε λοιπόν για έναν μικρό αριθμό ατόμων. Και η ειρωνία από το δημοψήφισμα του 2016 είναι ότι οι Ευρωπαίοι μετανάστες έχουν μειωθεί, η μετανάστευση εκτός Ευρώπης έχει αυξηθεί. Είναι λιγότερο σύνθετο λοιπόν από ο,τι πιστεύουν οι άνθρωποι. Και είναι πιο εύκολο να διαχειριστείς κάτι τέτοιο από ότι πιστεύει ο κόσμος.

Ντάρεν ΜακΚάφρι, Euronews:

Στη Βρετανία, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου η πολιτική είναι εγκλωβισμένη. Αισθάνεστε ότι έχουμε φτάσει στο σημείο που μπορεί να είναι αναγκαία μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, όπως αυτή που είδαμε στη διάρκεια του πολέμου;

Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός Βρετανίας:

Είναι πολύ δύσκολο να έχουμε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας με την ηγεσία που υπάρχει και στα δύο πολιτικά κόμματα αυτή την στιγμή. Υπάρχει όμως ανάγκη. Ειλικρινά πιστεύω ότι δεν είναι κάτι τόσο περίπλοκο, όσο πιστεύει ο κόσμος. Και μιλώ επειδή έχω υπάρξει 25 χρόνια βουλευτής και 10 χρόνια πρωθυπουργός. Είναι πολύ απλό. Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος στο κοινοβούλιο που να είναι εύκολος, εάν η κυβέρνηση δεν είναι προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο. Όπου θα μπορούμε να ψηφίσουμε μέσα από μια επαναληπτική διαδικασία τις επιλογές που έχουμε. Τη συμφωνία της Τερέζα Μέι. Μια συμφωνία τύπου Νορβηγίας. Ή μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου τύπου Καναδά. Θα πρέπει να ψηφίσουμε αυτές τις τρεις επιλογές. Εάν δεν μπορέσουμε να συμφωνήσουμε σε καμιά από αυτές, θα πρέπει να αποφασίσουμε να πάμε σε δημοψήφισμα. Εάν δεν πάμε σε δημοψήφισμα, τότε πρέπει να επιστρέψουμε σε κάποια από τις τρεις επιλογές. Δεν είναι καθόλου περίπλοκο. Νομίζω ότι τα πράγματα φαίνονται περίεργα και υπάρχει παραπληροφόρηση τόσο από την πλευρά της Ευρώπης αλλά και Βρετανών, οι οποίοι ανησυχούν όλη την ώρα ότι δεν θα υπάρξει συμφωνία.

Δεν υπάρχει περίπτωση μη συμφωνίας, εκτός κι αν υπάρξει συνδυασμός ατυχημάτων σε κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, τον οποίο δεν μπορεί να προβλέψω σήμερα. Δεν λέω ότι είναι κάτι απίθανο. Αλλά γιατί να κάνει κάτι τέτοιο το Κοινοβούλιο; Υπάρχει μια ισχυρή πλειοψηφία στη Βουλή που είναι ενάντια στην μη συμφωνία. Σίγουρα θα προτιμήσουν δημοψήφισμα. παρά μη συμφωνία. Δεν πιστεύω λοιπόν ότι πρέπει να ανησυχούμε για μη συμφωνία. Η ανησυχία μου είναι μην καταλήξουμε σε ένα είδος πρόχειρου Brexit, όπως είναι ειλικρινά αυτή η συμφωνία που είναι στο τραπέζι αυτή την στιγμή.

Οι «ημέρες της Οργής» στη Γαλλία

euronews_icons_loading
Οι «ημέρες της Οργής» στη Γαλλία
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Για 7 μέρες τοn Δεκέμβριο, το euronews «ενώθηκε» με το αποκαλούμενο κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» στους δρόμους σε όλη τη Γαλλία. Επιχειρώντας να αποκωδικοποιήσει μέχρι που είναι έτοιμοι να πάνε. Να προσπαθήσει να κατανοήσει τι προκάλεσε την έκρηξη οργής.

Και το ερώτημα είναι τελικά τι συμβαίνει στη Γαλλία; Γιατί το έθνος που χτίστηκε μέσα από λαϊκές εξεγέρσεις- για άλλη μια φορά - κατακλύζεται από την οργή του λαού του, ενάντια στην εξουσία.

«Όταν βλέπουμε ότι οι πολιτικοί μας έχουν το προνόμιο να φοράνε κοστούμια που κοστίζουν 45.000 ευρώ που ισοδυναμεί με τους ετήσιους μισθούς 3 ανθρώπων ... τότε έχουμε δικαίωμα να επαναστατούμε. Παίρνουν τα πάντα από εμάς. Στο τέλος δεν έχουμε τίποτα και εξακολουθούν να θέλουν από εμάς. Είναι θλιβερό», λέει ένας διαδηλωτής ο Λεόν Κοκού.

Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» συγκλόνισε συθέμελα τη Γαλλία. Και αναζωπύρωσε το επαναστατικό προφίλ της χώρας. Για αυτούς είναι μια καταγγελία των κυβερνητικών πολιτικών που όπως λένε κάνουν τη ζωή των ανθρώπων αδύνατη.

«Πρόκειται για το κόστος ζωής ... μας έχουν στραγγαλίσει στους φόρους. Και είμαστε μπερδεμένοι με την κοινωνική αδικία: συνεχώς δίνουν στους πλουσιότερους και τα παίρνουν από τη μεσαία και λαϊκή τάξη. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί», λέει ο Νταβίντ Ολιβιέρ.

Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» γεννήθηκε από την αύξηση των φόρων στα καύσιμα που προέκυψε από την ενθάρρυνση της γαλλικής κυβέρνησης στη μετάβαση σε πιο πράσινες μορφές ενέργειας.

Αλλά η κοινωνική εξέγερση διευρύνθηκε και μετατράπηκε σε μια από τις πιο σκληρές διαμαρτυρίες στη Γαλλία, με τη δυσαρέσκεια ενός ολόκληρου μέρους του πληθυσμού που αισθάνεται εδώ και πολύ καιρό κοινωνικά αποκλεισμένο.

Το Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου, για τρίτη φορά μέσα σε λίγες εβδομάδες, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους της Γαλλίας για να πουν ... «ήρθε η ώρα».

Μια κοινωνική πάλη, ακριβώς αυτό που ήθελε να αποφύγει η κυβέρνηση, ξέσπασε για άλλη μια φορά και το Παρίσι βυθίστηκε στο χάος κάτι για το οποίο οι διαδηλωτές κατηγόρησαν την κυβέρνηση.

Η αποπνικτική ατμόσφαιρα του δακρυγόνου είναι κάτι οικείο τις τελευταίες ημέρες στους γαλλικούς δρόμους. Και ενώ ολόκληρες πόλεις εκρήγνυνται. Η κυβέρνηση δεν φάνηκε ικανή να ανακτήσει τον έλεγχο. Αλλά από την άλλη πώς να διαπραγματευτεί με ένα κίνημα που δεν έχει ηγέτη; Ένα κίνημα που δεν επιδιώκει πολιτική ή συνδικαλιστική συνένωση;

Τελικά η κυβέρνηση κατάλαβε ότι... έπρεπε να μιλήσει απευθείας με το λαό.

«Για περισσότερο από τρεις εβδομάδες, δεκάδες χιλιάδες Γάλλοι εκφράζουν την οργή τους σε πλατείες, σε πύλες διοδίων, κοντά σε εμπορικές περιοχές ή στους δρόμους πολλών γαλλικών πόλεων. Κάποιος πρέπει να είναι κουφός ή τυφλός να μην το δει ή να μην το ακούσει», είπε ο Γάλλος πρωθυπουργός Εντουάρντ Φιλίπ.

«Αφού άκουσα το αίτημα, το οποίο εξέφρασαν σχεδόν όλοι οι εκπρόσωποι που συνάντησα κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεών μου τις τελευταίες ημέρες, αναστέλλω τα φορολογικά μέτρα για περίοδο έξι μηνών», συμπλήρωσε ο Φιλίπ.

Ήταν μια κυβερνητική παραχώρηση. Οτιδήποτε για να σβήσει η φωτιά. Ωστόσο ... η «χειρονομία» αυτή φάνηκε τελικά να τροφοδοτεί τις φλόγες του κινήματος.

«Δεν θα σταματήσουμε γιατί διαφωνούμε με όσα είπε προηγουμένως ο πρωθυπουργός Φιλιπ σχετικά με το πάγωμα των αυξήσεων στα καύσιμα. Επειδή μέσα σε έξι μήνες θα γίνει το ίδιο πράγμα. Θα είμαστε εδώ αύριο, μεθαύριο, τα Χριστούγεννα, τα νέα χρόνια, τον Ιανουάριο, τον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο, τον Απρίλιο» λέει μια γυναίκα που έχει ενωθεί με τα «κίτρινα γιλέκα».

Στις πλατείες στο βόρειο τμήμα της χώρας, και στους δρόμους όλης της Γαλλίας, οι διαδηλωτές κρατούν ζωντανό το κίνημα. Αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες λένε ότι είναι το αληθινό πρόσωπο της Γαλλίας. Το πρόσωπο της κοινωνικής αδικίας, του θυμού, αλλά και της ταπείνωσης, του φόβου

«Είμαι άνεργος και έπρεπε να επιστρέψω στο πατρικό μου σε ηλικία 33 ετών. Είναι δύσκολο. Εχω δύο παιδιά. Είμαι χωρισμένος και πληρώνω διατροφή... Έπρεπε να πουλήσω το σπίτι μου ... Τώρα ψάχνω για κατάλυμα, αλλά επειδή έχασα τη δουλειά μου και τώρα παίρνω κάτω από 1200 ευρώ το μήνα ως επίδομα ανεργίας, είναι δύσκολο να βρεις κάτι» λέει ο Τζόναθαν, ένα μέλος του κινήματος των «κίτρινων γιλέκων».

Τα μέλη του κινήματος δεν ήξεραν ο ένας τον άλλο πριν από τα κίτρινα γιλέκα. Είναι νοσηλευτές, οδηγοί φορτηγών, δάσκαλοι, οδοκαθαριστές ... που μοιράζονται ελάχιστα κοινά εκτός από τις κακουχίες που συναντούν στην καθημερινή τους ζωή.

Ο Γάλλος Πρόεδρος είναι ο βασικός στόχος της απογοήτευσης των κίτρινων γιλέκων που ζητούν από την κυβέρνηση να μειώσει τους φόρους, να αυξήσει τον ελάχιστο μισθό και να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής. Έχουν επίσης το φιλόδοξο αίτημα της παραίτησης του Εμμανουέλ Μακρόν. Για κάποιους, το κίνημα έχει τη δυνατότητα να αντικαταστήσει εκείνους που βρίσκονται στην εξουσία.

«Τα κίτρινα γιλέκα αντιπροσωπεύουν το λαό και θα γίνουν κόμμα είμαι βέβαιος. Πρέπει να ακούσουμε το λαό. Είμαστε κουρασμένοι από τους τεχνοκράτες που δεν γνωρίζουν τι αισθάνονται οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που ξυπνούν νωρίς, που εργάζονται σκληρά ... ή που είναι ανάπηροι και δεν λαμβάνουν βοήθεια. Έχουμε αρκετά. Τώρα αυτό που χρειαζόμαστε είναι εκπροσώπους που να αποτελούν μέρος του κινήματος μας» λέει ο Νταβίντ Ολιβιέ.

Μέρος της τακτικής των κίτρινων γιλέκων είναι η οργάνωση «παρεμβάσεων» που έχουν σκοπό να κάνουν ορατή την παρουσία τους. Μια από αυτές ήταν να πάρουν τον έλεγχο των διοδίων και να δείξουν ότι ο κόσμος είναι στο πλευρό τους.

«Περπατάμε εδώ και 10 λεπτά. Από την πλευρά του δρόμου όπως μπορείτε να δείτε. Προχωρούμε προς αυτήν την κατεύθυνση τώρα. Καταλαβαίνουμε τι πρόκειται να κάνουν, κάτι που δεν είναι ακριβώς νόμιμο. Θα μπορούσε να υπάρξει αστυνομική παρέμβαση. Και σε κάθε περίπτωση οι τελευταίες ημέρες ήταν τόσο έντονες εδώ στη Γαλλία, και φυσικά αυτό το είδος των επιχειρήσεων μπορεί να πάρει μια εντελώς διαφορετική τροπή αρκετά γρήγορα, και μένει να δούμε πώς θα καταλήξει» λέει η ανταποκρίτρια του euronews Αναλίζ Μπόργκες.

Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων ονομάστηκε έτσι από τα ρούχα που πρέπει να φορούν οι οδηγοί για να γίνονται ορατοί σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Ο συμβολισμός είναι αδιαμφισβήτητος για εκείνους που απολύθηκαν και νιώθουν αόρατοι. Τώρα τραβήξανε την προσοχή πάνω τους

Τα κίτρινα γιλέκα λέγεται ότι έχουν την υποστήριξη πάνω από το 70% των Γάλλων

Για το Ντανιέλ γνωστό και ως παππούς, που είναι μεταξύ εκείνων που μετέχουν στο κίνημα η ένταξη του είναι η έσχατη λύση και απαντά στο ερώτημα ποιες είναι οι δυσκολίες που συναντούν.

«Το φαγητό ... για παράδειγμα. Η παροχή βοήθειας... μερικές φορές για ένα ευρώ παραπάνω χάνουμε όλη την παροχή βοήθειας ... Θα είμαι ειλικρινής δεν μου αρέσει να ικετεύω και να προσποιούμαι ότι όλα είναι εντάξει. Αλλά τα πράγματα δεν είναι καλά. Προσωπικά, λυπάμαι που είμαι Γάλλος. Το μετανιώνω» λέει ο... παππούς .

Η ζωή λένε τα κίτρινα γιλέκα έχει γίνει πολύ δύσκολη για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Τη στιγμή που μια ισχυρή μειοψηφία ευδοκιμεί. Για αυτούς, η επανάσταση έχει περάσει εδώ και πολύ καιρό.

«Περίμενα την έκρηξη. Την αλλαγή. Επειδή αυτό δεν ξεκίνησε σήμερα. Αυτό δεν έχει σχέση μόνο με τον Μακρόν που είναι απλά ο τελευταίος στη σειρά. Η κατάσταση ήταν κακή από τον Μιτεράν Δεν πηγαίνουμε διακοπές, δεν αγοράζουμε παπούτσια, δεν φοράμε κάλτσες επειδή δεν μπορούμε. Δεν είναι φυσιολογικό. Δεν είναι φυσιολογικό» λέει μια γυναίκα που μετέχει στο κίνημα των «κίτρινων γιλέκων».

Οι διαδηλωτές των «κίτρινων γιλέκων» κατηγορούν την αστυνομία ότι προκαλεί την αναταραχή. Κάνει χρήση δακρυγόνων και σφαιρών από καουτσούκ, εναντίον του πλήθους που θέλει να διαδηλώσει ειρηνικά. Από την πλευρά της η αστυνομία λέει ότι προσπαθεί απλώς να περιορίσει το κίνημα.

«Αυτό είναι για το οποίο οι διαδηλωτές καταγγέλλουν την αστυνομία Είναι κάτι που αναπτύχθηκε εδώ στη Γαλλία... είναι ένα γαλλικό δημιούργημα. Το αποκαλούν flashball. Σε συνδυασμό με τα δακρυγόνα είναι η αιτία που οι άνθρωποι πηγαίνουν πάνω κάτω στα Ηλύσια Πεδία. Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που συνέβη την περασμένη εβδομάδα. Όμως ένα πράγμα παραμένει το ίδιο Η απαίτηση για απομάκρυνση του Μακρόν», λέει η ανταποκρίτρια του euronews Αναλίζ Μπόργκες.

Και ενώ κάποιοι απαιτούν κοινωνική δικαιοσύνη, κάποιοι άλλοι λεηλατούν δεκάδες καταστήματα στο Παρίσι. Ένας «λεκές» που δυσφημεί το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» στη Γαλλία.

Τα «κίτρινα γιλέκα» πάντως επιμένουν ότι αυτοί που προκαλούν επεισόδια δεν είναι κομμάτι του κινήματος. Άλλοι θεωρούν ότι μόνο με την παραβίαση των κανόνων θα είναι σε θέση να δείξουν πραγματικά τον θυμό τους. Και θέλουν η κυβέρνηση να υποκύψει σε αυτό.

«Θα έλεγα ότι αυτό δεν συνέβη μια φορά αλλά δυο φορές στη σειρά Πιστεύω ότι είναι πολύ πιο σοβαρό από αυτό που έγινε την περασμένη εβδομάδα Η πίεση είναι μεγάλη. Πιστεύω ότι για όσο διάστημα ο Μακρόν και η κυβέρνησή του δεν μας ακούν, τα πράγματα θα επιδεινώνονται. Δεν μου αρέσει που το λέω αλλά δεν είμαστε μακριά από έναν εμφύλιο πόλεμο. Αυτό συμβαίνει. Δεν είμαστε μακριά από ένα νέο Μάιο του 1968» λέει οΝταβίντ Ολιβιέρ

Για να αποφύγει μια γενικευμένη επανάσταση μετά από σχεδόν ένα μήνα κρίσης ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουήλ Μακρόν αναγκάστηκε να σπάσει τη σιωπή του και να παραδεχτεί...

«Δεν αμφιβάλλω ότι κατά τον τελευταίο ενάμισι χρόνο δεν έχουμε δώσει πειστικές και άμεσες λύσεις. Αναλαμβάνω την ευθύνη γι αυτό», είπε στο διάγγελμά του είπε ο Γάλλος Πρόεδρος.

«Θέλουμε μια Γαλλία που να μπορεί κανείς να ζήσει με αξιοπρέπεια μέσα από τη δουλειά του Σε αυτό πήγαμε πολύ αργά, θέλω να παρέμβω άμεσα και συγκεκριμένα σε αυτό το ζήτημα και ζητώ από την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο να πράξουν ό, τι είναι απαραίτητο, για να μπορεί να ζήσει κάποιος καλύτερα με το μισθό του, από τις αρχές του επόμενου χρόνου. Ο κατώτατος μισθός θα αυξηθεί κατά 100 ευρώ το μήνα από το 2019, χωρίς επιπλέον κόστος για τους εργοδότες» συμπλήρωσε στο διάγγελμά του μεταξύ άλλων ο Γάλλος Πρόεδρος.

Για όσους είδαν τι είπε ο Μακρόν μάλον ο Γάλλος πρόεδρος δεν πήγε αρκετά μακριά. Όμως αυτόθα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους για τα κίτρινα γιλέκα; Μετά από ένα μήνα στους δρόμους μπορούν τα κίτρινα γιλέκα να συνεχίσουν; Και τι θα προκύψει στη η Γαλλία αν πάρουν αυτά που θέλουν;

Δεν είναι σαφές τι θα ακολουθήσει για το κίνημα τους. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ένιωθαν πως η εξουσία τους αγνοεί. Τώρα κατάφεραν να ακουστούν να μην είναι αόρατοι

Βυθίζοντας τη χώρα σε μερικές από τις πιο σκοτεινές μέρες της.

Οι «ημέρες της Οργής» στη Γαλλία