Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

#EUroadtrip, 47η ημέρα:Το Βερολίνο των υπέρογκων ενοικίων

euronews_icons_loading
#EUroadtrip, 47η ημέρα:Το Βερολίνο των υπέρογκων ενοικίων
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Βίνσεντ Μακ Άβινι- Τζέσικα Σαλτς euronews

Τελευταία στάση στον δρόμο προς τις ευρωεκλογές μετά το Πόζναν στην Πολωνία το Βερολίνο. Πάνω από την πόλη δεκάδες γερανούς και κατασκευαστικά έργα. Μια πόλη στην οποία τα ενοίκια έχουν διπλασιαστεί την τελευταία δεκαετία.Η κρίση είναι τόσο μεγάλη ώστε οι τοπικοί πολιτικοί σκέφτονται μια ριζοσπαστική προσέγγιση, την επιβολή μια διάταξης που θα παγώνει το νοίκι για πέντε χρόνια και θα βάζει πλαφόν στον αριθμό των ακινήτων που μπορεί να έχει ένας ιδιοκτήτης.

Τοποθετήσαμε τον κόκκινο καναπέ του Euronews στην Αλεξάντερπλατς στο κέντρο του Βερολίνου για να ακούσουμε τι σκέφτονται οι Βερολινέζοι.

«Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρώ σπίτι να μείνω.Είναι πολύ ακριβά τα ενοίκια. Αν βρεις ένα διαμέρισμα ή ένα σπίτι υπάρχουν εκατοντάδες άλλοι που θέλουν να μεινουν κι αυτοί εκεί. Έχω κολλήσει στο διαμέρισμά μου» .

«Τα διαμερίσματα έχουν γίνει πάρα πολύ ακριβά ειδικά αν έχουν ανακαινισθεί. Το δικό μας διαμέρισμα ήταν φτηνό για τεσσάρι αλλά ανακαινίσθηκε πριν από λίγα χρόνια και τώρα κοστίζει 200 ευρώ περισσότερα το μήνα. Πολλοί δεν μπορούν να το αντέξουν αυτό».

«Ψάχνω για διαμέρισμα τα τελευταία τρία χρόνια στο Βερολίνο, τρία ολόκληρα χρόνια! Και δεν μπορώ να βρω κάποιο.Εχω δύο δουλειές ημιαπασχόλησης και δεν μπορώ να βρω ένα διαμέρισμα που να το πληρώνω μόνη μου. Ζω σε ένα σπίτι μαζί με άλλο και το μοιράζομαι για να έχω ένα χώρο ώστε να μην κοιμάμαι στους δρόμους και αυτό δεν είναι καθόλου εντάξει».

Βίνσεντ Νακ Αβινι, Euronews: Τζέσικα , εδώ είναι η γκαλερί της ανατολικής πλευράς , τα απομεινάρια του διάσημου τείχους του Βερολίνου. Έχει συμβεί κάτι πρόσφατα εδώ που έχει εξοργίσει τους κατοίκους;

Τζέσικα Σαλτς,Euronews: Τμήμα του τείχους γκρεμίστηκε με σκοπό να χτιστούν πολυτελή διαμερίσματα σε αυτό που ονομάζουν «λωρίδα θανάτου» καθώς ήταν το σημείο του τείχους που πολλοί πέθαναν προσπαθώντας να περάσουν στην άλλη πλευρά. Προς το τέλος του περασμένου έτους η κυβέρνηση στο Βερολίνο αποφάσισε να βάλει ένα τέλος σε όλο αυτό.Τώρα λένε πως αυτό αποτελεί επίσημο μνημείο και δεν θα κοπούν άλλα τμήματα του τείχους .

Βίνσεντ Μακ Αβινι: Αυτός ήταν ο λόγος που το γκρέμιζαν ώστε να γίνουν πολυτελείς κατοικίες και νέα κτήρια τα οποία διαφημιζονται σε όλη αυτή την περιοχή. Πως το πήραν οι ντόπιοι και ποια ζητήματα εγείρονται ?

Τζέσικα Σαλτς: Το πήραν πολύ άσχημα, αντιπροσωπεύει ένα πρόβλημα που συμβαίνει παντού σε όλη την πόλη. Το Βερολίνο άλλαξε πολύ μετά την επανένωση ωστόσο η διαδικασία αυτή επιταχύνθηκε τα τελευταία χρονια.Η πολη εγινε πολος ελξης για ανθρωπους από όλο τον κόσμο που θέλουν να έρθουν και να ζήσουν εδώ και να εργαστούν και οι επενδυτες ακινητων οπως ειναι φυσικο ακολουθούν. Ωστόσο για ανθρώπους που ζουν εδω και πολλά χρονια αισθανονται οτι οι μισθοί τους δεν συμβαδίζουν με το κόστος ζωής στην πόλη και δεν τους φτάνουν πλέον τα χρήματα για το ενοίκιο .

Οι επενδυτές ακινήτων αγοράζουν υπάρχοντα κτήρια και αναγκάζουν τους ενοίκους να φύγουν με σκοπό να τα ανακαινίσουν. Η Κάθριν Ανχολντ και οι γείτονές της στην οδο Κρόσενερ 36 στο γειτονικό Φριντριχσάιν προσπαθούν να σταματήσουν το κύμα φυγής.

Βίνσεντ Μακ Αβινι: Πόσο καιρό μένεις εδώ και τι συμβαίνει τώρα;

Κάθριν Ανχολντ,κάτοικος Βερολίνου: Μετακόμισα εδώ με το φίλο μου πριν από δύο χρόνια ,αυτός νομίζω έμενε εδώ ήδη οκτώ χρονια.Οι περισσότεροι σε αυτό το σπίτι μένουν εδώ και 15 χρόνια. Ο κήπος φτιάχθηκε από τις οικογένειες που ζουν εδώ πριν δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα.

Βίνσεντ Μακ Αβινι: Κάνοντας μια βόλτα στη γειτονιά, υπάρχουν πολλοί γερανοί, πολλά νέα κτήρια ανεγείρονται, υπάρχει ενα τμήμα του τείχους που γκρεμίστηκε για να γίνει ένα κτήριο κατοικιών .Τι σκέφτεσαι για αυτό που συμβαίνει στην πόλη σου;

Κάθριν Άνχολντ: Θεωρώ πως τα περισσότερα έργα είναι φυσικό να γίνουν και μερικά είναι καλά και η αλλαγή ειναι κατι καλο .Ωστόσο πιστεύω πως πως πρέπει να υπάρχει μια σκέψη ότι μερικές από τις αλλαγές είναι τοσο ακραιες που οδηγουν τους άνθρωπους εκτος πολης και μας αφήνει με μια έρημη άδεια περιοχή η οποία μπορεί να είναι καλή για τους τουρίστες το σαββατοκυριακο αλλά οι άνθρωποι δεν αντεχουν να ζουν αλλο εδώ.

Βίνσεντ Μακ Αβινι: Τι νομίζεις πως πρέπει να κάνουν οι κυβερνήσεις και η Ε.Ε. για να βοηθήσουν τους ανθρώπους να έχουν ένα σπίτι;

Κάθριν Ανχολντ: Πιστεύω πως πρέπει να υπάρξει κάποιου είδους δράση καθως τα σπίτια αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα κερδοσκοπίας, και όχι ως μέρη που ζουν οι άνθρωποι και χρειαζόμαστε μέρη για να μείνουμε .

Η Ίντιρα Μονρόυ και η οικογένειά της ζουν στο κτήριο εδώ και μια δεκαετία. Ήταν στενοχωρημένοι όταν ανακάλυψαν ότι μπορεί να χρειαστεί να φύγουν από το σπίτι τους.

Πιστεύεις ότι η κυβέρνηση και η Ε.Ε. θα πρέπει να κάνουν περισσότερα για να βοηθήσουν τους ανθρώπους να παραμείνουν στα σπίτια τους;

«Φυσικά, δεν είναι υγιές, δε νομίζω πως είναι σωστό και θεωρώ πως εμείς και οι υπόλοιποι έχουμε κάνει το Βερολίνο αυτό που είναι σήμερα .Για παράδειγμα εγώ έχω ένα μαγαζί, άλλοι έχουν καφετέριες, εστιατόρια και ζωντανεύουν την πόλη. Αλλά θα πρέπει να φύγουν. Δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο εδώ.Μερικές φορές τα ενοίκια αυξάνονται τόσο γρήγορα που οι μισθοί μας δεν φτάνουν για να τα καλύψουν.

Οι ένοικοι του «Κρόσενερ 36» είναι ενωμένοι και σχεδιάζουν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Έχουν έρθει σε επαφή και με άλλα κτήρια σε όλη την πόλη που αντιμετωπίζουν την ίδια απειλή. Είναι μια κατάσταση που πλέον εντοπίζεται και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Λιβύη: Η σκληρή ζωή των μεταναστών και των προσφύγων

euronews_icons_loading
Λιβύη: Η σκληρή ζωή των μεταναστών και των προσφύγων
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Όταν ο πόλεμος πλησιάζει φεύγεις. Εκτός και αν δεν σου επιτρέπεται. Αυτό το ερασιτεχνικό βίντεο δείχνει μετανάστες και πρόσφυγες την ώρα που μέλη πολιτοφυλακών της Λιβύης πραγματοποιούν επίθεση σε κέντρο κράτησης στην Τρίπολη.

Ο Μουνίρ και ο μόλις 7 ετών γιος του είδαν τα πάντα.

«Άνθρωποι οπλισμένοι ήρθαν κατά πάνω μου και ήθελαν να πάρουν τα κινητά μας τηλέφωνα και τα χρήματά μας. Μας χώρισαν σε 3 ομάδες. Στο πρώτο δωμάτιο πήγαν τα κινητά και τα χρήματα. Στο δεύτερο δωμάτιο ήταν μια ομάδα Χριστιανών, που προσεύχονταν με τον ιερέα τους οι ένοπλοι εισέβαλαν μέσα και τους είπαν να σταματήσουν. Είπαν ότι αρνούνται και τότε άρχισαν να πυροβολούν. 18 με 20 άνθρωποι τραυματίστηκαν από τις σφαίρες. Άρχισαν να φωνάζουν. Τότε πήραν τα αυτόματα όπλα και γέμισαν όλο το δωμάτιο με σφαίρες».

Τουλάχιστον 7 άνθρωποι σκοτώθηκαν και δεκάδες τραυματίστηκαν. Στη Λιβύη υπολογίζεται ότι βρίσκονται περισσότερα από 20 κέντρα κράτησης, από όπου μετανάστες και πρόσφυγες που επιχειρούν να περάσουν παράνομα στην Ευρώπη, βρίσκονται εκεί περιμένοντας τον εθελοντικό επαναπατρισμό ή την απέλαση. Τουλάχιστον 5 από αυτά τα κέντρα βρίσκονται μέσα και γύρω από την Τρίπολη και από τις 4 Απριλίου είναι εκτεθειμένα στις μάχες που γίνονται. Το Euronews ζήτησε από τις Λιβυκές αρχές να του εξασφαλίσουν πρόσβαση σε αυτά τα κέντρα ώστε να διαπιστώσουμε με τα ίδια μας τα μάτια τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν αυτοί οι άντρες, οι γυναίκες και τα παιδιά.

«Τα κέντρα κράτησης δεν δημιουργήθηκαν για να φιλοξενήσουν ανθρώπους. Συνήθως είναι αποθήκες και τώρα χρησιμοποιούνται για την αποθήκευση ανθρώπων και όχι πραγμάτων. Πολλές φορές μπορούμε να αποκαλέσουμε τα κελιά υπόστεγα αεροσκαφών, καθώς πρόκειται για μεγάλα ανοιχτά δωμάτια, στα οποία βρίσκονται συγκεντρωμένοι και κλειδωμένοι πολλοί άνθρωποι. Οι άνθρωποι κοιμούνται πάνω στο τσιμέντο, πολλές φορές πάνω σε πολύ λεπτά στρώματα και έχουν ελάχιστη πρόσβαση στον έξω κόσμο» δήλωσε ο επικεφαλής της ομάδας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Λιβύη, Σαμ Τέρνερ.

Έχοντας επιβιώσει από την επίθεση ο Μουνίρ και η οικογένειά του δραπέτευσαν από το κέντρο κράτησης και βρήκαν ασφάλεια σε αυτό το σχολείο που έχει μετατραπεί σε καταφύγιο στο κέντρο της Τρίπολης. Δεν έχουν όμως ιδέα για το τι τους περιμένει στο μέλλον.

«Δεν μπορώ να επιλέξω χώρα. Θα πήγαινα σε οποιαδήποτε χώρα με δεχόταν. Σε μια ασφαλή χώρα που τα παιδιά μου θα μπορέσουν να μορφωθούν. Η μόνη μου φιλοδοξία είναι να φτάσω σε μια ασφαλή χώρα όπου θα μπορώ να μιλάω και εκφράζομαι ελεύθερα. Αν όμως μπορούσα να επιλέξω θα πήγαινα στις ΗΠΑ, τον Καναδά ή την Αγγλία. Αν ήταν μόνο δική μου απόφαση θα πήγαινα στον Καναδά».

Προς το παρόν ο Καναδάς είναι ένα μακρινό όνειρο. Αν και όταν τελειώσει η μάχη για την Τρίπολη και αυτό το σχολείο ανοίξει ξανά για τους μαθητές, το πιθανότερο είναι ότι ο Μουνίρ και η οικογένειά του θα μεταφερθούν σε κάποιο άλλο κέντρο κράτησης ξανά και θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες μιας πραγματικότητας που εύχονταν να μην είναι δική τους.

Λιβύη: Η σκληρή ζωή των μεταναστών και των προσφύγων