Η Ιρανή εικαστικός Άινα Μοαζέν ζει ανάμεσα σε Ιταλία, Αζερμπαϊτζάν και τον Κόλπο και επιδιώκει να μετατρέψει τη διεθνική της εμπειρία σε πολιτιστικό διάλογο και αντίσταση στη φονική καταστολή αντικυβερνητικών διαδηλώσεων από το καθεστώς της Τεχεράνης.
Ζώντας και δουλεύοντας ανάμεσα στην Ιταλία, το Αζερμπαϊτζάν και τις χώρες του Κόλπου, η Ιρανή σύγχρονη καλλιτέχνιδα Ayna Moazzen βλέπει την τέχνη ως πολιτιστική γέφυρα αλλά και ως μορφή αντίστασης μέσα στις πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις της πατρίδας της.
Η Moazzen, κάτοχος μεταπτυχιακού στην ιστορία της τέχνης, μετουσιώνει τη βιωμένη εμπειρία της κίνησης και της μνήμης σε εικαστικό έργο. Το έργο της γεφυρώνει εικαστικές παραδόσεις από την ύστερη αρχαιότητα έως τις μέρες μας.
Παρότι η πορεία της είναι υπερεθνική, λέει ότι η καλλιτεχνική της γλώσσα παραμένει βαθιά ριζωμένη στο Ιράν. «Όπου κι αν βρίσκομαι, το Ιράν είναι μαζί μου. Διαμορφώνει τα ένστικτά μου, τα σύμβολά μου και την ευαισθησία μου· είναι η συναισθηματική γλώσσα στην οποία σκέφτομαι.»
Αυτή η σύνδεση έχει γίνει ακόμη πιο ισχυρή όσο η αναταραχή και η βία συνεχίζονται στο Ιράν. Για τη Moazzen, η τέχνη δεν είναι πια μόνο προσωπική ή αισθητική αναζήτηση, αλλά ηθική αναγκαιότητα. «Η τέχνη γίνεται τρόπος άρνησης της σιωπής», λέει. «Ό,τι συμβαίνει στο Ιράν είναι γενοκτονία και, ως Ιρανή, κουβαλώ αυτόν τον πόνο κάθε μέρα. Η τέχνη μου γεννιέται από το πένθος, την οργή και την ευθύνη· από την ανάγκη να καταθέσω μαρτυρία, να θρηνήσω δημόσια και να σταθώ δίπλα σε όσους οι ζωές τους καταστρέφονται.»
Η Moazzen περιγράφει την τέχνη της ως τρόπο έκφρασης της διαμαρτυρίας όσο οι κινητοποιήσεις κλιμακώνονται. «Η δημιουργία δεν είναι επιλογή για μένα αυτή τη στιγμή· είναι μορφή διαμαρτυρίας, επιβίωσης και πίστης ότι η χώρα μου σύντομα θα είναι ελεύθερη.»
Η καλλιτεχνική της πρακτική εξερευνά την ταυτότητα, την πολιτισμική μνήμη και την ενδυνάμωση των γυναικών, όπως έχουν διαμορφωθεί από χρόνια μακριά από την πατρίδα της, ζώντας στην Ευρώπη, τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή. «Το να ζεις ανάμεσα σε διαφορετικούς τόπους σε κρατά σε εγρήγορση», λέει η Moazzen. «Κάθε χώρα αλλάζει τον τρόπο που βλέπω, αισθάνομαι και ακούω, και αυτή η διαρκής μετακίνηση βρίσκει φυσικά τον δρόμο της μέσα στο έργο μου.»
Η Moazzen ανήκει σε μια ολοένα διευρυνόμενη γενιά Ιρανών καλλιτεχνών που ζουν ανάμεσα σε περιοχές και πολιτισμούς, χρησιμοποιώντας την τέχνη για να κρατούν ζωντανό τον διάλογο σε μια περίοδο που οι γεωπολιτικές αστάθειες εντείνονται. Το έργο της αντικατοπτρίζει κοινές συναισθηματικές και πολιτισμικές εμπειρίες πέρα από σύνορα, ιδίως τις εμπειρίες των γυναικών και των μεταναστών.
Στις περιόδους αναταραχής, βλέπει την τέχνη ως μια ήσυχη αλλά ανθεκτική δύναμη. «Η τέχνη γίνεται μια ισχυρή μορφή αντίστασης», λέει. «Κρατά τη μνήμη, γεννά ενσυναίσθηση και θυμίζει στους ανθρώπους ότι οι ζωές δεν είναι απλοί αριθμοί.»
Το έργο της έχει γνωρίσει διεθνή αναγνώριση, με πρώτα βραβεία στη γραφιστική και τη φωτογραφία στους Εθνικούς Διαγωνισμούς Τέχνης και Επιστήμης του Ιράν, και έχει συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα του φωτογραφικού διαγωνισμού της UNESCO Δρόμοι του Μεταξιού στην Κίνα.
Η Moazzen λέει πως ο στόχος της είναι απλός, αλλά επιτακτικός. «Ελπίζω να νιώσουν εγγύτητα. Να καταλάβουν ότι αυτές οι ιστορίες είναι αληθινές, ανθρώπινες και εξελίσσονται τώρα· όχι κάπου μακριά, όχι θεωρητικά.»
«Δημιουργώ έναν χώρο απώλειας και αγάπης, κρατώντας τη μνήμη ως πράξη αντίστασης», καταλήγει.