Ο Ντόναλντ Τραμπ ανάρτησε πρόσφατα ένα βίντεο με τον Φρανκ Σινάτρα να τραγουδά τη θρυλική επιτυχία του «My Way». Χωρίς κανένα σχόλιο. Και τώρα η κόρη του, η Νάνσι, παίρνει θέση…
Ο Ντόναλντ Τραμπ λατρεύει τις μεταμεσονύκτιες αναρτήσεις στο Truth Social και με τον καιρό αυτές γίνονται ολοένα και πιο παράξενες.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Είτε πρόκειται για απειλές πλήρους αφανισμού του Ιράν είτε για την ανάρτηση μιας εξαιρετικά αμφιλεγόμενης εικόνας του ως Ιησού, υπάρχει ένας κανόνας που θα έπρεπε να ισχύει για όλους: μετά τα μεσάνυχτα, το καλύτερο είναι να κλείνεις την οθόνη και να κάνεις έναν γερό ύπνο.
Σε μία από τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις του, ο Τραμπ δημοσίευσε ένα απόσπασμα με τον Φρανκ Σινάτρα να ερμηνεύει την εμβληματική επιτυχία του «My Way».
Χωρίς κανένα πλαίσιο. Χωρίς ξέσπασμα. Μόνο ο «Ol’ Blue Eyes» να κάνει αυτό που ξέρει.
Η ανάρτηση ανησύχησε αρκετούς, ιδίως με δεδομένη την τρέχουσα γεωπολιτική αναταραχή. Ήταν απλώς ο Τραμπ που απολάμβανε τις γλυκές μελωδίες του «Swoonatra» ή προσπαθούσε να μας πει κάτι;
Ο σχολιαστής Χάρι Σίσον απάντησε στην ανάρτηση γράφοντας: «Γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ ανεβάζει τον Φρανκ Σινάτρα να τραγουδά το “My Way” μέσα στη νύχτα; Υποθέτω ότι τα πράγματα με το Ιράν έχουν γίνει ΠΟΛΥ άσχημα…»
Κάποιοι ανησύχησαν που ο σχεδόν 80άρης πρώην πρόεδρος έκανε αναρτήσεις όταν θα έπρεπε να ξεκουράζεται, ενώ άλλοι στάθηκαν στους στίχους του «My Way», γράφοντας: «Ο πρόεδρος Τραμπ μοιράστηκε ένα κλιπ με τον Φρανκ Σινάτρα να ερμηνεύει το “My Way”. “And now, the end is near / And so I face the final curtain… I did it my way.” Υπονοεί κάτι;»
Όπως κι αν έχει, η κόρη του «Sultan of Swoon», Νάνσι Σινάτρα, επέκρινε δριμύτατα τον Τραμπ επειδή μοιράστηκε πλάνα με τον πατέρα της.
Σε ανάρτησή της στο X, η Νάνσι έγραψε: «Πρόκειται για ιεροσυλία.»
Η τραγουδίστρια, ηθοποιός και συγγραφέας απάντησε στη συνέχεια σε έναν χρήστη που ρώτησε αν μπορεί να γίνει κάτι για την ανάρτηση του Τραμπ, γράφοντας: «Δυστυχώς, όχι. Οι μόνοι που μπορούν να κάνουν κάτι είναι οι εκδότες.»
Η Νάνσι Σινάτρα έκανε επίσης αναδημοσιεύσεις σχολίων θαυμαστών που επεσήμαιναν ότι ο Φρανκ, ο οποίος πέθανε το 1998 σε ηλικία 82 ετών, δεν θα συμφωνούσε με τις πράξεις του Τραμπ όταν ήταν στην εξουσία.
«@NancySinatra θα επιβεβαιώσει ξανά ότι ο πατέρας της απεχθανόταν τον Ντόναλντ Τραμπ», έγραφε μία ανάρτηση, ενώ άλλη πρόσθετε: «Ο Τραμπ μπορεί να αγαπά τον Σινάτρα, αλλά ο Σινάτρα δεν αγαπούσε τον Τραμπ.»
Η χρήση της μουσικής από τον Τραμπ συνεχίζει να προκαλεί αντιδράσεις.
Από τους Creedence Clearwater Revival μέχρι τον Τομ Πέτι, μέσω του Νιλ Γιανγκ, των Rolling Stones, της Αντέλ, των Foo Fighters, της Σελίν Ντιόν, των White Stripes, των ABBA και πολλών ακόμη, πολλοί καλλιτέχνες έχουν καταγγείλει τον Τραμπ ότι χρησιμοποιεί τα τραγούδια τους χωρίς άδεια.
Άλλες περιπτώσεις περιλαμβάνουν τον Μπρους Σπρίνγκστιν, ο οποίος το 2016 αντέδρασε επειδή ο Τραμπ παρουσίαζε το «Born in the U.S.A.» ως πατριωτικό ύμνο, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για δριμεία καταδίκη της μεταχείρισης των βετεράνων του Βιετνάμ· τη Ριάνα, που απαίτησε από τον Τραμπ να σταματήσει να παίζει το «Don’t Stop the Music» μετά την αναπαραγωγή του σε προεκλογική συγκέντρωση το 2018· και τους R.E.M., που εξοργίστηκαν επειδή τα τραγούδια τους «Losing My Religion», «Everybody Hurts» και «It’s the End of the World as We Know It (And I Feel Fine)» χρησιμοποιήθηκαν σε συγκεντρώσεις.
Το 2020, η οικογένεια του Λέοναρντ Κοέν εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταδίκαζε τη μη εξουσιοδοτημένη χρήση από τον Τραμπ του «Hallelujah» του Κοέν στο Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών, έχοντας προηγουμένως απορρίψει ρητά την άδεια χρήσης του τραγουδιού. Η οικογένεια πρόσθεσε, με αρκετή δόση ειρωνείας, ότι ρεαλιστικά θα εξέταζε μόνο την έγκριση του τραγουδιού του Κοέν «You Want It Darker».
Από νομικής πλευράς, οι Αμερικανοί πολιτικοί έχουν κάποια περιθώρια ελιγμών όσον αφορά αυτή την πρακτική της χρήσης τραγουδιών κατά βούληση, γεγονός που οδηγεί πολλούς καλλιτέχνες σε απόγνωση.
Πράγματι, οι πολιτικοί στις ΗΠΑ δεν χρειάζεται πάντα να ζητούν άδεια από τους καλλιτέχνες, καθώς οι προεκλογικές εκστρατείες μπορούν να αγοράζουν πακέτα αδειοδότησης από οργανισμούς διαχείρισης δικαιωμάτων, τα οποία τους δίνουν νόμιμη πρόσβαση σε εκατομμύρια τραγούδια για πολιτικές συγκεντρώσεις.
Οι καλλιτέχνες, ωστόσο, έχουν το δικαίωμα να αποσύρουν τη μουσική τους από αυτή τη λίστα.