Επιστροφή Foo Fighters: κριτική στο «Your Favorite Toy» και οι κλασικοί δίσκοι τους

Οι Foo Fighters έχουν γνωρίσει πολλές κορυφώσεις και πτώσεις στα τριάντα χρόνια της πορείας τους, όμως ο τελευταίος τους δίσκος – το 2023's ‘But Here We Are’ – υπήρξε ένα από τα κορυφαία σημεία της ύστερης καριέρας τους.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Ήταν η πρώτη τους κυκλοφορία μετά τον αιφνίδιο θάνατο του επί χρόνια ντράμερ Taylor Hawkins και της μητέρας του Dave Grohl, γεγονός που οδήγησε τους εναπομείναντες Fighters να μετατρέψουν τον σπαραγμό και το πένθος τους σε έναν καθαρτικό δίσκο που εξακολουθεί να εντυπωσιάζει. Σίγουρα ήταν ένας δίσκος που διέλυσε την ταμπέλα του «εύπεπτου dad-rock του μέσου δρόμου» που πολλοί επικριτές έσπευσαν να τους κολλήσουν.

Τώρα, για τον 12ο δίσκο του συγκροτήματος, ο Grohl είχε υποσχεθεί έναν άλμπουμ που «μοιάζει καινούριος» – ένα φρέσκο κεφάλαιο μετά την απώλεια.

Αυτό που εντυπωσιάζει αμέσως ακούγοντας το ‘Your Favorite Toy’ είναι ότι ακούγεται... ε, καθόλου καινούριο. Είναι σίγουρα γεμάτο ενέργεια, με στιβαρά ριφ και τον Grohl να ξαναβρίσκει τη βραχνή κραυγή του. Ωστόσο, ο δίσκος αποπνέει μια οικειότητα που, σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, μοιάζει απογοητευτική.

Επιδιώκοντας να αναβιώσουν ό,τι πέτυχαν με το ‘Wasting Light’ του 2011 (ένα αναζωογονητικό, επιστροφή-στα-βασικά ροκ χαστούκι, ηχογραφημένο σε ταινία), το ‘Your Favorite Toy’ κερδίζει τις εντυπώσεις ως προς τη σκληροτράχηλη αίσθησή του. Το ‘Caught In The Echo’ είναι υψηλής τάσης, το ‘Of All People’ έχει υπέροχη punk απόχρωση και το highlight του άλμπουμ ‘Spit Shine’ αναδεικνύει τη συναρπαστική δουλειά του νέου ντράμερ Ilan Rubin (πρώην των Nine Inch Nails), ο οποίος λάμπει σε όλη τη διάρκεια του δίσκου.

Θέματα εξομολόγησης και αυτομαστίγωσης περισσεύουν – κάτι διόλου παράξενο, αφού η παραδοχή της απιστίας από τον Grohl και η απόλυση του αντικαταστάτη του Hawkins, Josh Freese, κρατούσαν το συγκρότημα στην επικαιρότητα πριν από την κυκλοφορία του ‘Your Favorite Toy’. Το πρόβλημα είναι ότι, ενώ όλα αυτά θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως δημιουργικό βιάγκρα, η αδέξια στιχουργία σε όλο τον δίσκο υπονομεύει τις προθέσεις. Στίχοι όπως “I move in complication / Waiting for intersection / I wanna take it back / Nobody here is truly free”, “You know you should be dead / But you’re alive instead” ή “Was it ever good enough? / Anything to be the person you want” ακούγονται επιφανειακοί, αντί για ειλικρινείς απόπειρες κατά μέτωπο αντιμετώπισης των εσωτερικών δαιμόνων.

Βέβαια, αν σκεφτεί κανείς τη μακροβιότητα του συγκροτήματος και την ικανότητά του να αντέχει σε κάθε λογής καταιγίδες, είναι δύσκολο να ζητάς πλήρη ανανέωση σε αυτό το προχωρημένο στάδιο της πορείας του. Το ‘Your Favorite Toy’ λειτουργεί ως ένα 36λεπτο ηλεκτροσόκ ενέργειας, που ικανοποιεί ακαριαία και ξεπερνά με άνεση δίσκους όπως το 'Concrete And Gold' του 2017 και το 'Medicine At Midnight' του 2021. Δεν δίνει όμως την εντύπωση ότι θα αντέξει για πολύ, και ίσως οδηγήσει ξανά τους φαν να υπερασπίζονται τους Foos απέναντι στις κατηγορίες ότι είναι πλέον απλώς αξιόπιστοι και όχι απαραίτητοι.

Και μιας και το έφερε η κουβέντα (ομαλό πέρασμα, ευχαριστώ), ακολουθεί μια επισκόπηση των απαραίτητων άλμπουμ του συγκροτήματος – ώστε οι αμύητοι να μη νιώθουν χαμένοι για πολύ ακόμη και οι φαν να θυμηθούν τα διαμάντια που έχουμε απολαύσει όλα αυτά τα χρόνια.

Ακολουθούν τα καλύτερα άλμπουμ των Foo Fighters που αξίζει να υπάρχουν σε κάθε συλλογή – με σειρά κατάταξης:

The Colour And The Shape (1997)

Αν είναι να έχετε μόνο έναν δίσκο των Foo Fighters, ας είναι αυτός. Το 'The Colour And The Shape' είναι η δεύτερη δουλειά του συγκροτήματος και τα έχει όλα: riffs ('Monkey Wrench'), ύμνους ('Everlong'), μπαλάντες ('Walking After You'), κολλητικά τραγούδια ('See You'), πάθος ('Hey, Johnny Park'), εκρηκτικά τύμπανα ('Up In Arms') και ένα ιδανικό κλείσιμο άλμπουμ ('New Way Home')... Είναι ένας δίσκος χωρίς κομμάτι για προσπέραση και ένα από τα άλμπουμ που όρισαν το ροκ των 90s. Σχεδόν 30 χρόνια μετά, παραμένει ο πιο συνεκτικός και δυνατός δίσκος τους μέχρι σήμερα. Και αν ποτέ οι φωνητικές σας χορδές δεν έχουν απειλήσει να καταθέσουν παραίτηση όταν δοκιμάσατε να ουρλιάξετε “One last thing before I quit / I never wanted any more / Than I could fit into my head / I still remember every single word you said / And all the shit that somehow came along with it / Still there’s one thing that comforts me / Since I was always caged and now I’m freeeeeeeeeee...” στο 'Monkey Wrench', τότε δεν είστε αληθινός, με κάρτα μέλους, φαν των Foo.

There Is Nothing Left To Lose (1999)

Σε σύγκριση με το 'The Colour And The Shape', ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος έμοιαζε λίγο πιο ραδιοφωνικός, κάτι που τον έκανε διχαστικό για τους πρώτους φαν. Παρ’ όλα αυτά, άξια καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση στο βάθρο, καθώς τα πιο ποπ κομμάτια (‘Learn To Fly’, ‘Next Year’) εξισορροπούνται ιδανικά από πιο σκληρά διαμάντια, ειδικά το ‘Stacked Actors’, που στοχοποιεί την Courtney Love, και το δυναμικό ‘Breakout’. Και, βέβαια, υπάρχει η μπαλάντα ‘Aurora’, ένα νοσταλγικό και αψεγάδιαστο κομμάτι που συμπυκνώνει την ειλικρίνεια και την τελειότητα του 'There Is Nothing Left To Lose'. Οπότε, ναι, εδώ ακούμε σφιχτοδεμένο ποπ-ροκ και μια απομάκρυνση από τον καθιερωμένο ήχο των ‘Foo Fighters’ και ‘The Colour And The Shape’. Αλλά το πείραμα πέτυχε.

Wasting Light (2011)

Στη δεύτερη φάση της πορείας των Foos, το 'Wasting Light' παραμένει ο πιο δυνατός τους δίσκος. Όταν κυκλοφόρησε, έμοιαζε με επιστροφή στη φόρμα – μια επιστροφή στα πιο σκληρά, βασικά ροκ στοιχεία, με μερικές από τις πιο βαριές ηχογραφήσεις του συγκροτήματος εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Από τα επιθετικά ‘Rope’ και ‘White Limo’ μέχρι το υμνικό ‘Arlandria’ και την φτιαγμένη για στάδια κορυφή ‘Walk’, αυτή η επανεκκίνηση βρήκε τον Dave Grohl και την παρέα του να ηχογραφούν στο γκαράζ του frontman, χρησιμοποιώντας αναλογικό εξοπλισμό για τα βασικά μέρη. Το αποτέλεσμα; Άγρια ριφ, πιασάρικα ρεφρέν και πέντε υποψηφιότητες για Grammy – μεταξύ των οποίων και η νίκη για Άλμπουμ της Χρονιάς.

Foo Fighters (1995)

Ντεμπούτο τόσο χαμηλά; Ναι, είναι κλασικό, αλλά έπρεπε να γίνουν επιλογές. Ουσιαστικά πρόκειται για σόλο πρότζεκτ, με τον Dave Grohl να παίζει ο ίδιος κάθε νότα μέσα σε έξι μέρες. Το 'Foo Fighters' ήταν ο τρόπος του να συνέλθει από τον θάνατο του frontman των Nirvana, Kurt Cobain το 1994. Ήταν μια δυνατή δήλωση προθέσεων – μια καθαρτική άσκηση, μέσα από την οποία ένας από τους κορυφαίους ροκ ντράμερ πέρασε και επίσημα στον ρόλο του frontman. Ενεργητικά κομμάτια όπως τα ‘This Is A Call’, ‘Big Me’ και ‘I’ll Stick Around’ έδειξαν ότι υπήρχε ζωή μετά τους Nirvana, και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να χτυπούν δυνατά.

But Here We Are (2023)

Όπως και το πρώτο άλμπουμ των Foo Fighters, έτσι και το 'But Here We Are' γεννήθηκε μέσα από τον πόνο. Μετά από μια σειρά απογοητευτικών άλμπουμ, το ενδέκατο LP του συγκροτήματος κυκλοφόρησε λίγο μετά τον αιφνίδιο θάνατο του ντράμερ Taylor Hawkins, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 50 ετών τον Μάρτιο του 2022. Ο πόνος της απώλειας μεγάλωσε όταν, λίγους μήνες αργότερα, πέθανε και η μητέρα του Grohl. 'But Here We Are' είναι ο ήχος των Foo Fighters που κοιτούν τον θάνατο και το πένθος κατάματα. Δεν είναι ένα τέλειο άλμπουμ, είναι όμως αναμφίβολα μία από τις πιο σημαντικές και φορτισμένες συναισθηματικά κυκλοφορίες του συγκροτήματος – καθώς και ο ψηλός πήχης που πρέπει να ξεπεράσουν οι επόμενες δουλειές. Το 'Your Favorite Toy' δεν φτάνει αυτόν τον πήχη, αλλά τουλάχιστον το εξώφυλλό του δεν είναι τόσο μονόχρωμο.

Το ‘Your Favorite Toy’ των Foo Fighters κυκλοφορεί ήδη.