Η πρώτη έκθεση του Jack White διχάζει, αλλά πώς τα πήγαν άλλες μουσικές μορφές στη γνώμη του κοινού και στην κρίση των κριτικών;
Δεν είναι εύκολο να είσαι σήμερα ένας ροκ σταρ παγκόσμιας φήμης και απίστευτα πλούσιος. Ρωτήστε τον Jack White.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Ο πρώην frontman των The White Stripes και πρόσφατο μέλος του Rock and Roll Hall of Fame παρουσίασε την πρώτη του έκθεση, «These Thoughts May Disappear», στην Newport Street Gallery του Damien Hirst την περασμένη εβδομάδα.
Η ανταπόκριση μόνο ευνοϊκή δεν ήταν. Καμιά φορά υπήρξε σκληρή.
Σε μια δηλητηριώδη κριτική του με ένα αστέρι, ο Jonathon Jones της Guardian παρομοίασε τη δουλειά του με «ένα δωδεκάχρονο που επισκέπτεται για πρώτη φορά την Tate Modern».
Και πάντως η έκθεση μόνο μικρή ή δευτερεύουσα δεν είναι.
Πατά στη, σχεδόν θρυλική πλέον, προϋπηρεσία του White στην ταπετσαρία και περιλαμβάνει εγκαταστάσεις, έπιπλα και γλυπτά, κάποια από αυτά αρκετά ογκώδη. Ο πολυτελής κατάλογος σε σκληρόδετη έκδοση περιλαμβάνει επίσης μια συνέντευξη που πήρε ο σταρ επιμελητής Hans Ulrich Obrist.
Φτάνει για να αναρωτηθεί κανείς αν τα έργα θα κατέληγαν σε μια τόσο προβεβλημένη γκαλερί του Λονδίνου αν ο καλλιτέχνης δεν ήταν, ξέρετε, ο Jack White.
Κι όμως, δεν συμμερίζονται όλοι την αγανάκτηση. Αν ρίξετε μια ματιά στα φόρουμ του Reddit και σε λιγότερο δηκτικές κριτικές, θα βρείτε αρκετούς που επαινούν την παιχνιδιάρικη διάθεση και το DIY πνεύμα της έκθεσης ή υποστηρίζουν ότι η δημιουργική περιέργεια του White πρέπει να ενθαρρύνεται.
Είτε τη λατρέψετε είτε την αποδοκιμάσετε, η έκθεση του White αναζωπύρωσε μια συζήτηση που επανέρχεται κάθε φορά που διάσημοι μουσικοί δοκιμάζονται σε άλλα μέσα: πού τελειώνει το ταλέντο και πού αρχίζει το προνόμιο;
Ακολουθεί μια ματιά σε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής που, όπως ο White, πέρασαν στον χώρο των εικαστικών και στο πώς κρίθηκαν από τους επαγγελματίες της κριτικής.
Η πετυχημένη μετάβαση: Patti Smith
Λίγοι μουσικοί έχουν γεφυρώσει τόσο επιτυχημένα αυτούς τους διαφορετικούς κόσμους όσο η Patti Smith.
Μία από τις πιο επιδραστικές μορφές του ροκ εν ρολ, η Smith έχει περάσει δεκαετίες χτίζοντας μια παράλληλη καριέρα ως φωτογράφος. Τα έργα της έχουν παρουσιαστεί ευρέως, με μεγάλες ατομικές εκθέσεις στο Fondation Cartier στο Παρίσι και στο MoMA της Νέας Υόρκης.
Όπως και η μουσική, τα απομνημονεύματα και η ποίησή της, έτσι και η φωτογραφία της Smith ασχολείται συχνά με τη μνήμη, τις καλλιτεχνικές επιρροές και τόπους φορτισμένους με προσωπικό νόημα, με θέματα που ξεκινούν από τα προσωπικά αντικείμενα του Arthur Rimbaud και του Robert Mapplethorpe και φτάνουν μέχρι τοπία και ενθύμια που συνέλεξε στα ταξίδια της.
Στη Μπιενάλε Βενετίας του 2024, η Smith συμμετείχε επίσης στο περίπτερο της Αγίας Έδρας με μια σειρά αναγνώσεων που διερευνούσαν την πνευματικότητα, τη φύση και την ανθρώπινη σύνδεση.
Αντί να προκαλεί ερωτήματα για το προνομιακό «διαβατήριο» της διασημότητας, όπως συμβαίνει με τον White, το έργο της Smith αντιμετωπίζεται ως φυσική συνέχεια των ιδεών που διαπερνούν τη μουσική και τα κείμενά της.
Ανοιχτό σε συζήτηση: Bob Dylan
Ο Bob Dylan έχει γνωρίσει ένα επίπεδο επιτυχίας που οι περισσότεροι μόνο να ονειρευτούν μπορούν, και όχι μόνο στη μουσική.
Ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της σύγχρονης ιστορίας, ο Dylan εκθέτει εδώ και δεκαετίες πίνακες, σχέδια και γλυπτά από σίδερο σε μεγάλα ιδρύματα σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και η Halcyon Gallery στο Λονδίνο, που έχει φιλοξενήσει πολλές από τις ατομικές του εκθέσεις (πηγή στα Αγγλικά).
Δεν έχουν όμως όλοι πειστεί για το πανταχού παρόν μεγαλείο του.
Το 2011, ο Dylan βρέθηκε αντιμέτωπος με κατηγορίες ότι οι πίνακες της έκθεσής του «Asia Series» έμοιαζαν λίγο υπερβολικά με τις φωτογραφίες που τους ενέπνευσαν. Δεν ανέφεραν καν την πηγή, γεγονός που προκάλεσε κατηγορίες για λογοκλοπή.
Αργότερα δέχθηκε σφοδρή κριτική όταν κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2016, με τους επικριτές να επαναφέρουν το γνώριμο ερώτημα: θα το είχε κερδίσει αν δεν ήταν ο Bob Dylan;
Παρόλα αυτά, οι εκθέσεις του συνεχίζουν να προσελκύουν κόσμο, κάνοντάς τον έναν από τους λίγους μουσικούς των οποίων τα εικαστικά έργα αποτελούν θέμα συζήτησης από μόνα τους.
Δύσκολη υπόθεση: Ed Sheeran
Η είσοδος του Ed Sheeran στον χώρο της τέχνης συνάντησε μια υποδοχή που ίσως να κάνει τον Jack White να αισθάνεται ανακουφισμένος.
Ο Βρετανός τραγουδοποιός παρουσίασε πέρυσι μια σειρά από πίνακες εμπνευσμένους από τον Jackson Pollock, τους οποίους περιέγραψε ως μια δημιουργική διέξοδο που ακολουθούσε ανάμεσα στις περιοδείες και τις ηχογραφήσεις.
Ο ανεξάρτητος κριτικός Nigel Ip έγραψε ότι οι «Cosmic Carpark Paintings» «δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο νόμιζα ότι θα ήταν», ένα από τα ελάχιστα κομπλιμέντα που έλαβε ο Sheeran.
Σε κριτική του για την Guardian, ο Jonathan Jones απέρριψε τα έργα ως «ένα καλοστημένο κόλπο», υποστηρίζοντας ότι η διασημότητα του Sheeran μετέτρεψε μια κατά τα άλλα ερασιτεχνική δοκιμή σε γεγονός γκαλερί. Άλλοι ήταν πιο ωμοί, λέγοντας ότι ο Sheeran απλώς αντέγραψε τον Jackson Pollock.
Στα θετικά, οι πωλήσεις των έργων του συγκέντρωσαν τελικά χρήματα για τοπικούς μουσικούς οργανισμούς στη βάση.
Ίσως οι επικριτές του White να ήταν λίγο πιο επιεικείς αν η έκθεσή του είχε καταλήξει με τον ίδιο τρόπο.