Το reboot του σύμπαντος DC συνεχίζεται: μετά τον «Superman» έρχεται νέα διαστημική περιπέτεια με την ατίθαση ξαδέλφη του και το υπερδύναμο σκυλί της
Την πρώτη φορά που το κοινό γνώρισε τη Supergirl ήταν πέρσι, στο Superman – την ταινία με την οποία έκανε ντεμπούτο το ανανεωμένο Σύμπαν της DC του Τζέιμς Γαν.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η ξαδέρφη που λατρεύει τα πάρτι του Τελευταίου Γιου του Κρύπτον έκανε μια σύντομη εμφάνιση προς το τέλος του επιτυχημένου reboot προσγειώνοντας ανώμαλα στο Φρούριο της Μοναξιάς για να παραλάβει τον υπερ-σκύλο της, τον Krypto. Μετά από έναν παιχνιδιάρικο καβγά με τον απείθαρχο τετράποδο φίλο της, σωριάζεται στην έξοδο με ένα «Thanks for watching him, bitch!» – πάνω στο «Punkrocker» των Teddybears & Iggy Pop.
Το τραγούδι παραπέμπει στην ατάκα του Σούπερμαν ότι «kindness is punk rock», αλλά λειτουργεί και ως πονηρό προμήνυμα για την επόμενη περιπέτεια του DCU, που επικεντρώνεται στην Κάρα Ζορ-Ελ / Supergirl της Μίλι Άλκοκ – το πιο χαοτικό, σαρκαστικό μέλος της οικογένειας, που κυκλοφορεί με μπλουζάκια Blondie.
Φέτος τη συναντάμε μετά από ένα διαστρικό μεθύσι. Έγινε 23 και έχει γίνει αυθεντία στο να πνίγει τον πόνο της στο ποτό.
Το δικό μας υπερηρωικό χάλι συναντά τη Ρούθι (Eve Ridley), μια νεαρή κοπέλα της οποίας η οικογένεια σφαγιάστηκε από έναν σαδιστή διακινητή ανθρώπων που λέγεται Krem of the Yellow Hills (Ματίας Σόενερτς). Η Ρούθι θέλει εκδίκηση, αλλά δεν μπορεί να τα καταφέρει χωρίς βοήθεια. Η απρόθυμη Κάρα συμφωνεί, μόνο και μόνο επειδή ο σατανικός διαστημικός πειρατής είναι και καθίκι που δηλητηριάζει σκυλιά, καθώς θεώρησε καλή ιδέα να ρίξει δηλητήριο στον Krypto, να κρατήσει το αντίδοτο και να την κοπανήσει με το διαστημόπιό της.
Κάπου εδώ: η Κάρα μπαίνει σε λειτουργία πλήρους John Wick, με 72 ώρες μέχρι να επέλθει το μοιραίο για τον σκύλο.
Ας το ξεκαθαρίσουμε από νωρίς: Όσοι απόλαυσαν το περσινό Superman μπορεί να νιώσουν ριγμένοι από το Supergirl.
Στην καλύτερη περίπτωση, πρόκειται για μια χαοτική αλλά διασκεδαστική περιπέτεια, στην οποία ο σκηνοθέτης Κρεγκ Γκιλέσπι μένει πιστός στη συνταγή και το χιούμορ που έχει καθιερώσει ο Τζέιμς Γαν, δημιουργώντας ένα ατελές συνονθύλευμα των Guardians of the Galaxy και Mad Max: Fury Road. Δεν φτάνει ποτέ τα ύψη κανενός από τα δύο, αλλά είναι αναζωογονητικό το ότι βλέπουμε μια ιστορία πιο χαμηλών διακυβεύσεων, χωρίς απειλή τέλους του κόσμου, που αισθητικά απέχει παρασάγγας από τα ζωντανά χρώματα με τα οποία έχουμε συνηθίσει να φανταζόμαστε μια υπερηρωική ταινία του DCU.
Παρόλα αυτά, είναι όντως ένα μπάχαλο.
Η εκκεντρικότητα και η χοντροκομμένη κωμωδία δεν δένουν καλά με το ζοφερό σκηνικό ούτε με τα θέματα της εγκατάλειψης και του να ορίζεσαι από το τραύμα σου. Σε όλη τη διάρκεια, ο βιαστικός ρυθμός δεν επιτρέπει σε κανένα συναισθηματικό χτύπημα να «πιάσει», ενώ το ανολοκλήρωτο σενάριο της Άνα Νογκουέρια δεν βρίσκει ποτέ την ισορροπία ανάμεσα στο να φτάσει στις ρίζες του πόνου που προσπαθεί να πνίξει στο αλκοόλ η Κάρα και στη δράση με τα συνεχή πήγαινε-έλα από πλανήτη σε πλανήτη.
Πραγματικά κρίμα, γιατί το Supergirl εμπνεύστηκε από την εξαιρετική σειρά κόμικ «Supergirl: Woman of Tomorrow», η οποία το είχε πετύχει ιδανικά. Το πρωτότυπο υλικό εξερευνούσε το κόστος της εκδίκησης, το νόημα της ηρωικής στάσης και της έννοιας του σπιτιού και το πώς οι ουλές του παρελθόντος δεν χρειάζεται να καθορίζουν το μέλλον.
Αντί γι’ αυτό, παίρνουμε έναν γενικόλογο κακό με μπίλιες στο πρόσωπο (συγγνώμη, Σόενερτς, άξιζες περισσότερα), μια αρχικά τονωτική αλλά ολοένα και πιο κουραστική, υπερμεγεθυμένη cameo εμφάνιση του Τζέισον Μομόα ως αντικοινωνικού αντι-ήρωα Lobo που μασάει πούρα, και ένα γνώριμο φινάλε που δεν καταφέρνει να «προσγειωθεί», αφού αποτυγχάνει παταγωδώς να κάνει δικαιοσύνη σε οποιοδήποτε θεματικό ή συναισθηματικό υπόβαθρο.
Παίρνουμε όμως ένα εκλεκτικό σάουντρακ, το οποίο, όταν δεν μοιάζει υπερβολικά επιτηδευμένο σε riot grrl ύφος, περιλαμβάνει δυνατές επιλογές από Wet Leg, Wolf Alice, Halsey, Sleigh Bells και ακόμη και τη Φρανσουάζ Αρντί.
Δύσκολα διαφωνεί κανείς με αυτό το line-up – ακόμη κι αν η απουσία οποιουδήποτε κομματιού των Blondie είναι ακατανόητη, αν σκεφτεί κανείς την προτίμηση της Κάρα στα μπλουζάκια του συγκροτήματος...
Μετά το δυνατό ξεκίνημα με το εξαιρετικά γοητευτικό, φτιαγμένο για να κερδίσει το κοινό Superman, είναι αποκαρδιωτικό ότι αυτή η δεύτερη, δήθεν πανκ προσθήκη στο ανανεωμένο σύμπαν της DC των Πίτερ Σάφραν και Τζέιμς Γαν υστερεί εμφανώς σε ψυχή. Ακόμη πιο αποθαρρυντικό είναι ότι η Άλκοκ είναι καταπληκτική. Απλώς έχει επιλεγεί ιδανικά για έναν ρόλο σε μια ταινία που δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος του ταλέντου της, και άξιζε πολύ καλύτερο σενάριο για την πρώτη της σόλο ταινία.
Μένει να ελπίζουμε ότι στη συνέχεια θα βρει ένα πολύ πιο δυνατό όχημα. Και ότι θα κρατήσουν στο πλάι της τον Krypto, που κλέβει την παράσταση. Μπορεί να είναι ένα ζωηρό, μικρό μπελάδικο πλάσμα, αλλά είναι ο καλύτερος σκύλος εκεί έξω, ναι είναι. #KryptoBro.
Supergirl προβάλλεται ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες.