Ταινία της εβδομάδας στο Euronews Culture: «Backrooms»

Σας έχει τύχει ποτέ να σταθείτε σε έναν άδειο διάδρομο που μοιάζει να απλώνεται στο άπειρο ή να βρεθείτε σε ένα έρημο δωμάτιο που σας δίνει την αίσθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά»;

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Το πιθανότερο είναι ότι έχετε βρεθεί σε τέτοιους μεταβατικούς χώρους, όπως ένας διάδρομος ξενοδοχείου, μια πύλη αεροδρομίου ή ένας διάδρομος γραφείων βγαλμένος από το «Severance», που φαίνεται ταυτόχρονα οικείος και ανατριχιαστικός. Είναι σαν ο χρόνος να έχει παγώσει σε ένα μέρος που δεν είναι αρκετά αποξενωτικό ώστε να το πεις τρομακτικό, αλλά ούτε τόσο συνηθισμένο ώστε να σε καθησυχάζει.

Αλλά έχετε ποτέ κάνει αυτό που στα βιντεοπαιχνίδια λέγεται «noclip» και να βγείτε έξω από την πραγματικότητα, βρίσκοντας τον εαυτό σας σε ένα ατελείωτο, μουντό εσωτερικό, όπου το κακό μπορεί να παραμονεύει πίσω από κάθε γωνία; Ας ελπίσουμε πως όχι.

Αυτή είναι η μοίρα που περιμένει τον αποτυχημένο αρχιτέκτονα και καταθλιπτικό ιδιοκτήτη καταστήματος επίπλων Κλαρκ (Chiwetel Ejiofor), τον κεντρικό ήρωα στο Backrooms του 20χρονου YouTuber και πλέον πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Κέιν Πάρσονς. Ο Κλαρκ βρίσκει μια αόρατη πύλη μέσα στο Cap’n Clark’s Ottoman Empire, η οποία τον οδηγεί σε έναν εξωδιαστατικό χώρο με κιτρινισμένους τοίχους, βουητά από τα φώτα και ατελείωτα επίπεδα.

Όταν ο Κλαρκ εξαφανίζεται μέσα σε αυτόν τον ταυτόχρονα καθημερινό και αλλόκοτο λαβύρινθο από ενδιάμεσους χώρους, η θεραπεύτριά του Μαίρη (Renate Reinsve) ξεκινά να τον αναζητήσει και καταλήγει κι εκείνη να περνά στην άλλη πλευρά του καθρέφτη... Θα ανακαλύψει κι αυτή ότι δεν πρόκειται ακριβώς για τη Χώρα των Θαυμάτων.

Αν και οι εισπράξεις στο box office δεν είναι πάντα ένδειξη της ποιότητας μιας ταινίας, υπάρχουν όλοι οι λόγοι για να σημειώσουμε και να γιορτάσουμε την απρόσμενη επιτυχία του Backrooms. Το ντεμπούτο του Πάρσονς άνοιξε στις ΗΠΑ με 81 εκατ. δολάρια (με προϋπολογισμό 10 εκατ.), σημειώνοντας το μεγαλύτερο άνοιγμα στην ιστορία της A24. Παράλληλα έκανε τον Πάρσονς τον νεότερο σκηνοθέτη που βρέθηκε ποτέ στην κορυφή του αμερικανικού box office.

Ίσως σε αυτό να συμβάλλει το γεγονός ότι υπήρχε ήδη ένα κοινό, καθώς το Backrooms ξεκίνησε ως δημοφιλής διαδικτυακός μύθος, που προέκυψε από ανάρτηση creepypasta στο 4chan – γεγονός που στη συνέχεια οδήγησε τον Πάρσονς να σκηνοθετήσει μια διαδικτυακή σειρά πάνω στον αστικό θρύλο, η οποία μετρά 200 εκατ. προβολές από το 2022. Ωστόσο, ο λόγος πίσω από το μεγάλο χιτ του 2026 πιθανότατα είναι η εξαιρετικά θετική φήμη από στόμα σε στόμα.

Βλέπετε, το Backrooms τα έχει όλα. Μια απτή αίσθηση ανησυχίας. Ονειρική, σχεδόν σουρεαλιστική λογική εφιάλτη. Στέρεες ερμηνείες από τον Ejiofor και την αγαπημένη νορβηγική μας «θησαυρό». Ανατριχιαστική σκηνογραφία, ενισχυμένη από εξίσου ανησυχητική μουσική. Πινελιές λαβκραφτιανού τρόμου και σκηνές body horror που σε κάνουν να ανακατεύεσαι. Τρομάρες που ξεπροβάλλουν από την άκρη του ματιού. Αναφορές στο The Blair Witch Project και το Cube, τις οποίες ενισχύουν σεκάνς τύπου found footage σε κασέτες VHS και το σκηνικό των 90s. Και μια κατανόηση της μοναδικά ανησυχητικής, μεταφορικής σχέσης ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και τα νευρωνικά μονοπάτια, κάτι που το The Shining είχε αποδώσει εξαιρετικά. Όλα.

Πρόκειται για μια αργόσυρτη, μεθοδικά χτισμένη συνέχεια της διαδικτυακής του σειράς, η οποία όχι μόνο σέβεται το ήδη καθιερωμένο σύμπαν, αλλά επιτρέπει και σε όσους δεν γνωρίζουν τον viral μύθο να μπουν στον ανησυχητικό του κόσμο χωρίς να χρειάζεται να κάνουν καμία «προεργασία». Ο θεατής βυθίζεται σε έναν ταυτόχρονα αχανή και κλειστοφοβικό κόσμο, που αξιοποιεί στο έπακρο τη ρίγη που προκαλεί ένα παράξενα τοποθετημένο αντικείμενο και το πόσο τρομακτικό είναι να συναντάς κάτι γνώριμο εκεί όπου δεν ανήκει.

Πέρα από τον άμεσο παράγοντα τρόμου, ο Πάρσονς έχει μεθοδικά κάνει το Backrooms μια ιστορία για δύο μοναχικές ψυχές: έναν απογοητευμένο διαζευγμένο με άλυτα ζητήματα θυμού και μια ψυχολόγο που παλεύει με τα παιδικά της τραύματα, ενώ προσπαθεί να βοηθήσει τους άλλους. Ο ανοίκειος κόσμος των Backrooms καθρεφτίζει τους εσωτερικούς τους αγώνες και γίνεται η υλική απεικόνιση του τρόπου με τον οποίο όλοι μας παγιδευόμαστε σε ψυχολογικούς βρόχους που δημιουργούμε μόνοι μας. Αυτοί μας παγιδεύουν και μας οδηγούν να αναζητούμε ξανά και ξανά τις ίδιες, ελαττωματικές λύσεις.

Με αυτή τη σκέψη, ο Πάρσονς κάνει το ντεμπούτο του λιγότερο μια ιστορία επιβίωσης σε έναν κόσμο με κίνητρα που θυμίζουν το Annihilation και περισσότερο μια αναζήτηση για το πώς θα σπάσουμε συμπεριφορικούς κύκλους. Πώς; Κατανοώντας ότι η πιο ισχυρή απειλή θα προέρχεται πάντα από μέσα μας.

Όσο καθηλωτικό και ψυχρά αποσταθεροποιητικό κι αν είναι το Backrooms, και όσο ενθαρρυντικό κι αν παραμένει το κύμα ενθουσιασμού γύρω του, δεν είναι αψεγάδιαστο. Κάποιοι πιο έμπειροι φίλοι του τρόμου ίσως να μην εντυπωσιαστούν όσο η νεότερη γενιά θεατών που αναζητά το δικό της Blair Witch, ενώ η τελική πράξη σίγουρα θα διχάσει το κοινό. Εκεί φαίνεται ότι το σενάριο έχει τα αδύνατα σημεία του, με ορισμένους διαλόγους να τρίζουν περισσότερο. Προσθέστε και τη «κολλημένη από πάνω» μυθολογία γύρω από το πρόγραμμα MKUltra, μέσω του μυστηριώδους Async Research Institute, που απειλεί να υπονομεύσει την απλότητα τύπου Twilight Zone ενός λιτού αλλά γόνιμου concept.

Κι όμως, το τελευταίο πλάνο θα δώσει τροφή για πολλές θεωρίες γύρω από τη φύση του ομώνυμου εφιαλτικού τοπίου. Είναι ζωντανό σύμπαν που γεννά τερατώδεις υπάρξεις ή προβολή του υποσυνείδητου; Υπάρχει αξία στην απόφαση του Πάρσονς να υπαινίσσεται και να αφήνει υπονοούμενα αντί να εξηγεί τα πάντα ευθέως.

Όλα αυτά από έναν 20χρονο «θαυματουργό» δημιουργό, που είδε μια εικόνα αναρτημένη στο διαδίκτυο, έχτισε έναν ολόκληρο κόσμο πάνω της, ανέπτυξε με αυτοπεποίθηση το όραμά του σε μια επιτυχημένη μετάβαση από το YouTube στο Χόλιγουντ και παρέδωσε την ταινία τρόμου που πρέπει να ξεπεραστεί όταν το 2026 ρίξει την αυλαία...

Τι κάνατε εσείς στην ηλικία του;

Καλύτερα να μην το σκεφτείτε πολύ... μπορεί να κρύβονται κι εκεί μερικοί τρόμοι.

Το Backrooms προβάλλεται ήδη σε ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο και συνεχίζει την πορεία του στις ευρωπαϊκές αίθουσες μέσα στον μήνα.