Το νέο από του στόματος χάπι της Eli Lilly, η ορφογλιπρόνη, πέτυχε έως και 8% απώλεια βάρους σε κλινικές δοκιμές, ξεπερνώντας τα υπάρχοντα από του στόματος σκευάσματα σεμαγλουτίδης
Καθώς η ζήτηση για θεραπείες απώλειας βάρους αυξάνεται, οι φαρμακευτικές εταιρείες δίνουν αγώνα δρόμου για να αναπτύξουν πιο αποτελεσματικά και προσιτά σκευάσματα.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Πέρα από τα γνωστά ενέσιμα φάρμακα GLP-1, όπως τα Ozempic, Wegovy και Mounjaro, στην αγορά κάνουν την εμφάνισή τους και νέα σκευάσματα σε μορφή χαπιού.
Το νέο χάπι, με την ονομασία orforglipron, αποδείχθηκε πιο αποτελεσματικό από την εναλλακτική από του στόματος σεμαγλουτίδη σε πρόσφατη κλινική δοκιμή.
Οι συμμετέχοντες στη δοκιμή έχασαν κατά μέσο όρο 6 έως 8% του σωματικού τους βάρους, έναντι 4 έως 5% που πέτυχαν όσοι έλαβαν τα υπάρχοντα από του στόματος σκευάσματα σεμαγλουτίδης, σύμφωνα με τα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν στο The Lancet.
Οι ενέσιμες εκδοχές παραμένουν πάντως οι πιο διαδεδομένες θεραπείες απώλειας βάρους. Κυκλοφορούν από το 2014 και η δημοτικότητά τους έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια.
Με στόχο να αυξηθεί η πρόσβαση και η ευκολία για τους ασθενείς, οι εταιρείες αναπτύσσουν θεραπείες σε μορφή χαπιού.
Η orforglipron, ένα καθημερινό χάπι που μπορεί να λαμβάνεται χωρίς περιορισμούς σε τροφή ή υγρά, είναι το «στοίχημα» της Eli Lilly για να ανταγωνιστεί τη Novo Nordisk, η οποία διαθέτει σήμερα την άδεια κυκλοφορίας για το μοναδικό από του στόματος χάπι GLP-1 στην αγορά.
Η εταιρεία έχει επίσης αναπτύξει τα Zepbound και Mounjaro, ενέσιμες θεραπείες για τη χρόνια διαχείριση βάρους και τον διαβήτη τύπου 2, αντίστοιχα.
Η orforglipron δεν έχει λάβει ακόμη άδεια κυκλοφορίας και βρίσκεται υπό ρυθμιστική αξιολόγηση από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Eli Lilly ανακοίνωσε ότι, εφόσον εγκριθεί, οι ασθενείς με παχυσαρκία στις ΗΠΑ θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στην orforglipron από 149 δολάρια (125,92 ευρώ) για τη χαμηλότερη δόση, με υψηλότερες δόσεις να φθάνουν έως τα 399 δολάρια (337 ευρώ), εφόσον δεν καλύπτονται από ασφάλιση.
Πώς διεξήχθη η κλινική δοκιμή;
Η δοκιμή περιέλαβε περισσότερα από 1.600 άτομα από πάνω από 130 ερευνητικά κέντρα σε πέντε χώρες.
Όλοι οι συμμετέχοντες είχαν διαβήτη τύπου 2 και κατανεμήθηκαν τυχαία σε διαφορετικές δόσεις orforglipron, 12 mg ή 36 mg, ή σε αντίστοιχες δόσεις σεμαγλουτίδης, για διάστημα ενός έτους.
Περίπου 60% των συμμετεχόντων που λάμβαναν orforglipron έχασαν τουλάχιστον 5% του σωματικού τους βάρους, σε σύγκριση με περίπου 40% όσων λάμβαναν σεμαγλουτίδη.
Περίπου 28 έως 44% των συμμετεχόντων στην ομάδα της orforglipron έχασαν 10% ή περισσότερο του σωματικού τους βάρους, έναντι 13 έως 21% στην ομάδα της σεμαγλουτίδης.
Για τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, μια απώλεια βάρους 5-10% μπορεί να βελτιώσει τον μεταβολισμό του σακχάρου στο αίμα. Μεγαλύτερες μειώσεις μπορούν να συμβάλουν στη μείωση του κινδύνου επιπλοκών του διαβήτη, σημειώνει η μελέτη.
Η orforglipron μείωσε επίσης τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα πιο αποτελεσματικά από τη σεμαγλουτίδη.
«Όσο περισσότερα αποτελεσματικά φάρμακα από το στόμα διαθέτουμε για να βοηθήσουμε άτομα με διαβήτη τύπου 2 να χάσουν βάρος και να το διατηρήσουν, τόσο το καλύτερο», δήλωσε ο Naveed Sattar, καθηγητής καρδιομεταβολικής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη.
«Το υπερβολικό βάρος είναι ο βασικός παράγοντας εμφάνισης του διαβήτη τύπου 2 και συμβάλλει επίσης στην αύξηση της αρτηριακής πίεσης και σε παθολογικά επίπεδα λιπιδίων στο αίμα», πρόσθεσε ο Sattar.
Περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες
Παρότι η orforglipron ενίσχυσε τα οφέλη στην απώλεια βάρους, οι συμμετέχοντες ανέφεραν και περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες.
Περίπου 9-10% των συμμετεχόντων αναγκάστηκαν να διακόψουν τη θεραπεία λόγω γαστρεντερικών προβλημάτων, έναντι περίπου 5% σε εκείνους που λάμβαναν σεμαγλουτίδη.
Η Marie Spreckley, ερευνήτρια στη διαχείριση βάρους και γιατρός στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη, επεσήμανε ότι οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να αποτελέσουν εμπόδιο στην ανεκτικότητα του χαπιού σε πραγματικές συνθήκες, εκτός των κλινικών δοκιμών.
«Η διάρκεια της δοκιμής ήταν ένα έτος και επικεντρώθηκε στους γλυκαιμικούς δείκτες και στο σωματικό βάρος, επομένως η μακροχρόνια ασφάλεια, τα καρδιαγγειακά αποτελέσματα και η διατηρούμενη αποτελεσματικότητα παραμένουν σημαντικά αναπάντητα ερωτήματα», πρόσθεσε η Spreckley.