Δημοσκόπηση στις πέντε μεγαλύτερες χώρες της ΕΕ δίνει την εικόνα μιας ηπείρου διχασμένης και πολωμένης με τους νέους να στρέφονται ολοένα και περισσότερο στα άκρα του πολιτικού φάσματος
Αναρωτηθήκατε ποτέ αν οι νέοι στην Ευρώπη τείνουν να ψηφίζουν περισσότερο αριστερά ή δεξιά πολιτικά κόμματα;
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η απάντηση είναι ασαφής.
Στα πέντε μεγαλύτερα κράτη μέλη της ΕΕ, η πλειοψηφία των ατόμων ηλικίας 16 έως 39 ετών κλίνει προς το πολιτικό κέντρο, ιδίως στην Ιταλία και τη Γερμανία.
Αυτό προκύπτει από τη μελέτη (πηγή στα Αγγλικά) για το 2026 Next Generation Study (πηγή στα Αγγλικά) του Ιδρύματος Allianz.
Η Ισπανία ξεχωρίζει ως η πιο αριστερόστροφη χώρα μεταξύ των νέων, με το 28% να ταυτίζεται είτε με την αριστερά είτε με την άκρα αριστερά.
Στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, οι νέοι στην Πολωνία, όπου καταγράφεται το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων που κλίνουν προς την δεξιά ή την άκρα δεξιά . Από κοντά ακολουθεί η Γαλλία με 33%.
Γαλλία και Πολωνία οι πιο πολωμένες κοινωνίες
Τόσο η Πολωνία όσο και η Γαλλία έχουν επίσης τα μεγαλύτερα ποσοστά νέων που ταυτίζονται ειδικά με την ακροδεξιά (17%) και όπου καταγράφονται συχνότερα αντιπαραθέσεις για τα πολιτικά.
Στη Γαλλία, το 59% δηλώνει ότι συγκρούσεις για τα πολιτικά συμβαίνουν μεταξύ συνομηλίκων, ενώ στην Πολωνία, πολιτικές τριβές καταγράφονται μεταξύ διαφορετικών ηλικιακών ομάδων (68%).
Ωστόσο, και τόσο στις δύο αυτές χώρες, όσο και σε Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία, αναδύεται ένα κοινό στοιχείο: η ισχυρή αίσθηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Περίπου το 85% των νέων δηλώνουν ότι αισθάνονται Ευρωπαίοι - είτε απερίφραστα είτε σε κάποιο βαθμό.
Ιταλία και Γαλλία: Οι χώρες με τους περισσότερους ευρωσκεπτικιστές νέους
Η Ιταλία και η Γαλλία, ωστόσο, εμφανίζουν συγκριτικά υψηλότερα επίπεδα ευρωσκεπτικισμού, με σχεδόν έναν στους πέντε (18%) να δηλώνει ότι συνδέεται ελάχιστα ή καθόλου με την Ευρώπη.
Ένα άλλο στοιχείο που φαίνεται να ενώνει τους νέους Ευρωπαίους είναι το όραμα για ένα διαφορετικό μέλλον.
Η έκθεση αναφέρει ότι κατά μέσο όρο το 65% των νέων και των νεαρών ενηλίκων "επιθυμούν να ζήσουν σε μια κοινωνία που θα προχωρήσει πέρα από τη σημερινή κυρίαρχη εστίαση στην οικονομική ανάπτυξη".
"Οραματίζονται ένα μέλλον όπου η βιωσιμότητα, το καθαρό περιβάλλον και πιο ουσιαστικές μορφές πολιτικής συμμετοχής έχουν προτεραιότητα - ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχτούμε συμβιβασμούς όπως η βραδύτερη πρόοδος ή οι λιγότερες επιλογές των καταναλωτών".
Τις απόψεις αυτές μοιράζονται σχεδόν εξίσου από το αριστερό, το κεντρώο και το δεξιό κομμάτι του πολιτικού φάσματος, αναφέρει η έκθεση.
Το 11% υποστηρίζει ριζοσπαστικές πολιτικές συμπεριλαμβανομένης της βίας
Ωστόσο, η διάθεση για μετασχηματισμό κρύβει μεγάλη απογοήτευση - ιδίως μεταξύ των ατόμων ηλικίας έως 30 ετών, πολλοί από τους οποίους αναφέρουν ότι αισθάνονται "κουρασμένοι" και "απογοητευμένοι" από τη δημοκρατία.
Σχεδόν οι μισοί από τους νέους Ευρωπαίους (47%) δηλώνουν ότι έχουν ένα αίσθημα πολιτικής στέρησης.
Το 28% από αυτούς υποστηρίζει ανοιχτά αυτό που η μελέτη αποκαλεί "οπισθοδρομικά οράματα για την κοινωνία", όπως "αποκατάσταση των παραδοσιακών ρόλων των φύλων και περιθωριοποίηση των μειονοτήτων".
Η υποστήριξη αυτών των απόψεων είναι υψηλότερη στην Πολωνία (33%) και τη Γαλλία (34%).
Τέλος, μια σημαντική μειοψηφία (11%) δηλώνει ότι υποστηρίζει ακραία μέτρα για την αντιμετώπιση της πολιτικής διαφωνίας, όπως η κακοποίηση των αντιπάλων ή η νομιμοποίηση της βίας ως εργαλείο για την επιβολή αλλαγών. Η υποστήριξη εδώ κορυφώνεται στη Γαλλία στο 17%.
Σε κάθε περίπτωση, η πλειονότητα των νέων Ευρωπαίων (57%) δηλώνει ότι δεν ασχολείται ιδιαίτερα με την πολιτική, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμη και αν έχουν πολιτικές απόψεις και πεποιθήσεις, διστάζουν να αναλάβουν συγκεκριμένη δράση πέραν των εκλογών.
Σπάνια εντάσσονται σε πολιτικά κόμματα, λαμβάνουν μέρος σε διαδηλώσεις, υποστηρίζουν πρωτοβουλίες πολιτών ή δημοσιεύουν τις δικές τους σκέψεις στο διαδίκτυο και προτιμούν να "παίζουν εκ του ασφαλούς" εστιάζοντας σε δραστηριότητες με χαμηλό κοινωνικό ρίσκο, όπως δωρεές.
Είναι ενδιαφέρον ότι για όσους δραστηριοποιούνται σταπολιτικά, ο χώρος εργασίας έχει γίνει ένας από τους πιο συνηθισμένους χώρους υπεράσπισης των αιτημάτων και έκφρασης πολιτικών ιδεών.