Ο ευρωβουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος εξήγησε γιατί θεωρεί επιτυχημένη την Κυπριακή Προεδρία, ενώ μίλησε και για την καταδίκη της σεξουαλικής βίας κατά των Κυπρίων γυναικών που συνετελέσθη κατά την τουρκική εισβολή το 1974
«Η Κυπριακή Προεδρία είχε μια ατυχία. Αναφέρομαι στον πόλεμο στο Ιράν. Αυτό δημιούργησε μια οικονομική και ενεργειακή κρίση. Όμως υπήρξε και κάτι θετικό. Αναφέρομαι στη ντε φάκτο αλληλεγγύη των κρατών μελών και πρωτίστως του φυσικού μας συμμάχου που δεν είναι άλλος από την Ελλάδα.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η Κύπρος το είχε ανάγκη, ο κυπριακός Ελληνισμός το είχε μεγαλύτερη ανάγκη. Ακόμη, από την Κυπριακή Προεδρία τέθηκε προς συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το πως μπορεί να γίνει λειτουργικό το άρθρο 42.7 που αφορά την αμοιβαία αμυντική συνδρομή.
Το δεύτερο που τέθηκε επί Κυπριακής Προεδρίας και θεωρώ ότι είχε επιτυχία, είναι το ευρύτερο στεγαστικό πρόβλημα. Αυτά τα δύο εκτιμώ ότι είναι οι σημαντικές επιτυχίες της Κυπριακής Προεδρίας. Δεν έχω ακούσει κάποιον να κάνει αρνητικά σχόλια για την παρουσία της χώρας μας σε αυτό τον ρόλο.
Αθήνα και Λευκωσία, δεν μπορούν να συνεχίζουν τη λεγόμενη θετική ατζέντα. Απέναντι σε ένα ισλαμιστικό καθεστώς, να το ονομάσω δικτατορικό καθεστώς, τουρκικό, νεοοθωμανικό, πάντως δημοκρατικό δεν είναι. Όμως αυτό που μας αφορά άμεσα είναι ότι είναι επεκτατικό. Ειδικά σε σχέση με την Κύπρο και το Αιγαίο, δεν χρειάζεται να αποδείξουμε κάτι, είναι ολοφάνερο.
Άρα εκτιμώ ότι δεν είναι ορθολογικό να προσδοκούμε ότι μέσα από τη θετική ατζέντα και με δώρα προς την Τουρκία θα πετύχουμε την αλλαγή της πολιτικής της. Όσο για τη ‘‘Γαλάζια πατρίδα’’, επειδή οι λέξεις έχουν τη σημασία τους, έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ τον όρο και στα Ελληνικά και στα Αγγλικά. Η ‘‘Γαλάζια πατρίδα’’ είναι δική μας για αιώνες και χιλιάδες χρόνια. Αυτό που σχεδιάζει η Τουρκία είναι μια ‘‘νεοοθωμανική γαλάζια φαντασίωση’’.
Εμείς ως Κύπρος και λόγω κατοχής και λόγω μεγέθους είμαστε πιο ευάλωτοι. Όμως μαζί με την Αθήνα ισχυροποιούμε τη θέση μας, γιατί είμαστε ένα έθνος, δύο κράτη μέλη. Θεωρώ ότι η Αθήνα πρέπει να καθοδογήσει, να δείξει το δρόμο γιατί η Λευκωσία είναι σε πιο ευάλωτη θέση.
Επιτρέψτε μου να κάνω μια προσωπική εξομολόγηση. Είμαι παιδάκι της προσφυγιάς. Προέρχομαι από ένα μικρό χωριό στην Κερύνεια. Η έγνοια της μάνας μου ήταν οι κόρες της που τότε ήταν 19, 17 και 15, να μην πέσουν σε τουρκικά χέρια. Δηλαδή μια μάνα που μετά βίας τελείωσε δημοτικό σχολείο, έκανε τα πάντα ώστε τα κορίτσια της να μην ατιμωθούν. Προτιμούσε να πεθάνουν, αντί να ατιμωθούν.
Εγκλήματα μεμονωμένα μπορούν να γίνουν από τον οποιοδήποτε, είτε είναι Ελληνοκύπριος, Τουρκοκύπριος, Έλληνας, Τούρκος κτλ. Εδώ όμως δυστυχώς δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο έγκλημα. Έχουμε τον εργαλειοποιημένο βιασμό μικρών κοριτσιών από 12 ετών μέχρι γερόντισσες σε μια εποχή που καταλαβαίνετε τι σήμαινε να βιαστεί ένα κορίτσι.Κάποιες επέλεξαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους, άλλες έχασαν τα λογικά τους.
Υπάρχει όμως και μια συζήτηση που πρέπει να γίνει όσο κάποιοι άνθρωποι είναι στη ζωή. Ο τουρκικός στρατός χρησιμοποίησε τον βιασμό σε κοινή θέα και σε ορισμένες περιπτώσεις επέλεγαν αγόρια ή και μεγαλύτερους λόγω της ιδιότητας τους. Δεν μπορώ να αναφέρω την ιδιότητα, γιατί θα φωτογραφίσω πρόσωπα. Όμως μιλάμε για άντρες που βιάστηκαν. Έυχομαι να βρούνε τη δύναμη να το πούνε δημόσια πριν φύγουν από τη ζωή.
Άρα έχουμε ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ο λόγος που το συζητάμε και το κρατάμε στην επικαιρότητα, δεν είναι γιατί θέλουμε αντεκδίκηση. Αναζητούμε ηθική λύτρωση και δικαιοσύνη για αυτά τα πρόσωπα. Στον βαθμό που είναι εφικτό, οι ένοχοι πρέπει να τιμωρηθούν» δήλωσε ο Κώστας Μαυρίδης, ευρωβουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος.