Το 2026 αναμένεται να αποτελέσει ακόμη μία χρονιά σημαντικής αποκλιμάκωσης του δημόσιου χρέους, καθώς οι συνολικές πρόωρες αποπληρωμές υπολογίζεται ότι θα φτάσουν περίπου τα 12,84 δισ. ευρώ.
Η Ελλάδα προχωρά συνεχώς το τελευταίο χρονικό διάστημα πρόωρες αποπληρωμές του δημόσιου χρέους τους. Πρόσφατα ανακοινώθηκε δε ότι σχεδιάζει να αποπληρώσει μέσα στο 2026 περίπου 13 δισ. ευρώ δημόσιου χρέους νωρίτερα από το προβλεπόμενο.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η απόφαση αυτή προκάλεσε αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας, με το υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας να δημοσιοποιεί μία ανάλυση, εξηγώντας γιατί η αποπληρωμή του χρέους οφελεί άμεσα τους πολίτες.
Μεταξύ άλλων αναφέρει τα παρακάτω:
Η αποπληρωμή δημόσιου χρέους έχει διαφορετικό χαρακτήρα από μια κρατική δαπάνη. Πρόκειται για χρηματοοικονομική, δηλαδή ταμειακή, συναλλαγή μέσω της οποίας περιορίζονται οι μελλοντικές υποχρεώσεις του Δημοσίου. Με βάση τους κανόνες της Eurostat, τέτοιου είδους συναλλαγές δεν συνυπολογίζονται ούτε στο πρωτογενές αποτέλεσμα ούτε στο συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα ή στους στόχους δαπανών.
Αντίθετα, οι δημόσιες δαπάνες αποτελούν δημοσιονομικές συναλλαγές. Επομένως, μπορούν να περιορίσουν το πλεόνασμα ή να διευρύνουν το έλλειμμα, προσμετρώνται στα όρια δαπανών και, εφόσον χρηματοδοτούνται με δανεισμό, μπορούν να επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος. Υπό αυτό το πρίσμα, η κυβέρνηση απορρίπτει την άποψη ότι τα ποσά που κατευθύνονται στις πρόωρες αποπληρωμές θα μπορούσαν απλώς να διατεθούν εναλλακτικά για πρόσθετες δημόσιες δαπάνες.
Το 2026 αναμένεται να αποτελέσει ακόμη μία χρονιά σημαντικής αποκλιμάκωσης του δημόσιου χρέους, καθώς οι συνολικές πρόωρες αποπληρωμές υπολογίζεται ότι θα φτάσουν περίπου τα 12,84 δισ. ευρώ.
Στο ποσό αυτό περιλαμβάνονται η αποπληρωμή διμερών δανείων του GLF, ύψους περίπου 6,94 δισ. ευρώ, η οποία πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2026, καθώς και η μείωση κατά 1,2 δισ. ευρώ του υπολοίπου των Εντόκων Γραμματίων του Ελληνικού Δημοσίου. Παράλληλα, προβλέπεται η πρόωρη εξόφληση δανείων του EFSF συνολικού ύψους 2,5 δισ. ευρώ, αλλά και ομολογιακού δανείου του Ελληνικού Δημοσίου περίπου 2,2 δισ. ευρώ, το οποίο κανονικά λήγει τον Δεκέμβριο του 2027.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και το οικονομικό αποτέλεσμα των συγκεκριμένων κινήσεων. Η μέση σταθμική διάρκεια του χρέους που εξοφλείται νωρίτερα υπολογίζεται σε 7,1 χρόνια, ενώ το μέσο σταθμικό κόστος εξυπηρέτησής του διαμορφώνεται περίπου στο 2,9%.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, η εξοικονόμηση από χαμηλότερες πληρωμές τόκων εκτιμάται σε περίπου 370 εκατ. ευρώ ετησίως. Ταυτόχρονα, αξιοποιείται μέρος των πλεοναζόντων ταμειακών διαθεσίμων του Δημοσίου, τα οποία αποφέρουν σημαντικά χαμηλότερες αποδόσεις σε σχέση με το μέσο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους.
Εφόσον διατηρηθούν οι ίδιες παραδοχές, το σωρευτικό όφελος σε ορίζοντα επταετίας υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσει τα 2,6 δισ. ευρώ. Πρόκειται ουσιαστικά για πόρους που διαφορετικά θα κατευθύνονταν στην πληρωμή τόκων.
Η αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους δεν περιορίζεται, όμως, σε ένα άμεσο λογιστικό ή χρηματοοικονομικό όφελος. Μικρότερο χρέος σημαίνει λιγότερες υποχρεώσεις για τις επόμενες γενιές και, σε βάθος χρόνου, μεγαλύτερο δημοσιονομικό περιθώριο για πολιτικές που μπορούν να ενισχύσουν το διαθέσιμο εισόδημα και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.
Παράλληλα, οι συγκεκριμένες κινήσεις διαχείρισης του χαρτοφυλακίου του Δημοσίου περιορίζουν τον κίνδυνο αναχρηματοδότησης, συμβάλλουν στη διατήρηση της μεγάλης μέσης διάρκειας του ελληνικού χρέους και επιτρέπουν την αποτελεσματικότερη αξιοποίηση των ταμειακών διαθεσίμων. Το αποτέλεσμα είναι η υποχώρηση του χρέους τόσο σε απόλυτους αριθμούς όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, στόχος είναι η Ελλάδα να πάψει, από το τέλος του 2026, να βρίσκεται στην πρώτη θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών ως προς το ύψος του χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ. Προς το τέλος της δεκαετίας επιδιώκεται να έχει υποχωρήσει στην τέταρτη θέση, ενώ σε ορίζοντα έως τα μέσα της δεκαετίας του 2030 η επιδίωξη είναι ο λόγος δημόσιου χρέους προς ΑΕΠ να περάσει κάτω από το όριο του 100%, ένα επίπεδο που θεωρείται σημαντικός σταθμός για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά του.
Η πολιτική ενεργητικής διαχείρισης του χρέους συνδέεται επίσης με την πιστοληπτική εικόνα της χώρας. Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης έχουν αποδώσει ιδιαίτερη σημασία στη συνεχιζόμενη αποκλιμάκωση του ελληνικού χρέους και στη συνετή δημοσιονομική διαχείριση, παράγοντες που μπορούν να υποστηρίξουν περαιτέρω βελτίωση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας.
Η εξέλιξη αυτή αντανακλάται και στις συνθήκες χρηματοδότησης. Το κόστος δανεισμού του Ελληνικού Δημοσίου διαμορφώνεται πλέον χαμηλότερα από εκείνο άλλων μεγάλων οικονομιών της Ευρωζώνης. Ενδεικτικά, η διαφορά αναφέρεται στις 13 μονάδες βάσης, δηλαδή 0,13 ποσοστιαίες μονάδες, έναντι της Ιταλίας και στις 17 μονάδες βάσης, ή 0,17 ποσοστιαίες μονάδες, έναντι της Γαλλίας.
Η σημασία αυτής της εξέλιξης ξεπερνά τα όρια των δημόσιων οικονομικών. Η βελτίωση της πιστοληπτικής εικόνας και η αποκλιμάκωση του κόστους χρηματοδότησης μπορούν να επηρεάσουν θετικά και τις συνθήκες δανεισμού των ελληνικών επιχειρήσεων, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα, τις επενδύσεις και, τελικά, τις αναπτυξιακές προοπτικές της οικονομίας.
Με άλλα λόγια, η ταχύτερη μείωση του χρέους δεν αφορά μόνο τη βελτίωση ενός δημοσιονομικού δείκτη. Περιορίζει τις μελλοντικές δαπάνες για τόκους, μειώνει χρηματοδοτικούς κινδύνους και δημιουργεί σταδιακά περισσότερο χώρο για την οικονομία και τους πολίτες. Όσο μικραίνει το βάρος του χρέους, τόσο μεγαλύτερες μπορούν να γίνουν οι δυνατότητες αξιοποίησης των δημόσιων πόρων προς όφελος της κοινωνίας.