Η Most Traveled People (MTP) συγκέντρωσε στην Πορτογαλία περίπου 200 άτομα που παίρνουν τα ταξίδια σοβαρά. Οι μισοί έχουν ήδη πάει σε όλες τις χώρες που αναγνωρίζει ο ΟΗΕ.
Ο Τζακ Γουίλερ δείχνει με περηφάνια το διαβατήριό του που εκδόθηκε τη δεκαετία του ’60, ανάμεσα σε όλα τα διαβατήρια που είχε στη διάρκεια της ζωής του. Έφερε τα έγγραφα για να αποδείξει ότι έχει ήδη επισκεφθεί όλες τις χώρες του κόσμου.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
«Πριν από περίπου 20 χρόνια, η σύζυγός μου με ρώτησε σε πόσες χώρες είχα πάει. Τελικά, είχα πάει σε 140. Και τότε μου είπε: “Γιατί να μην τις επισκεφθείς όλες;”», εξηγεί ο Γουίλερ, ένας Αμερικανός που ζει με τη γυναίκα του στην Πορτογαλία.
«Το μετέτρεψα σε παιχνίδι. Όταν πήγαινα κάπου, επισκεπτόμουν και τις πιο ενδιαφέρουσες χώρες εκεί κοντά», λέει στην Euronews. Μέχρι που, το 2014, σε ένα ταξίδι στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, ολοκλήρωσε τη λίστα.
Η Γουέντι Άρμπαϊτ ολοκλήρωσε αυτό το ρεκόρ πέρυσι, όταν κατάφερε να μπει στη Βόρεια Κορέα. Η Γερμανίδα, που έχει επίσης αμερικανική υπηκοότητα, συμμετείχε στην πρώτη ομάδα που μπήκε στη χώρα από την αρχή της πανδημίας.
«Ήταν απίστευτο. Πολύ ασφαλές, πολύ καθαρό», εξηγεί. «Ήταν επίσης πολύ ιδιαίτερο, γιατί ήμουν το πρώτο άτομο που μπήκε στη χώρα μετά την covid, η πρώτη μη Ρωσίδα τουρίστρια.»
Η Γουέντι και ο Τζακ συναντήθηκαν το Σάββατο στην περιοχή του Αζεϊτάο, στην Πορτογαλία, σε μια συνάντηση της Most Traveled People (MTP), που συγκέντρωσε περίπου 200 άτομα.
Από το Guinness στη MTP
Η ιστορία αυτή ξεκίνησε το 2005. Τότε, ο Τσαρλς Βίλι επιδίωκε να αναγνωριστεί ως ο άνθρωπος που έχει ταξιδέψει περισσότερο, αλλά το Βιβλίο Ρεκόρ Guinness σταμάτησε να απονέμει αυτόν τον τίτλο.
Τότε δημιούργησε την Most Traveled People, την οποία περιγράφει ως κοινότητα ταξιδιωτών. Η πλατφόρμα της MTP (πηγή στα Πορτογαλικά), στην οποία είναι εγγεγραμμένα πάνω από 50 χιλιάδες άτομα, επιτρέπει στους χρήστες να σημειώνουν τα ταξίδια που έχουν ήδη κάνει και να βλέπουν τη θέση τους στην κατάταξη των πιο ταξιδεμένων.
«Οργανώνουμε εκδρομές και φτιάχνουμε rankings. Οι rankings βοηθούν στο να παρακινούνται οι άνθρωποι, γιατί έχουν μια λίστα να ολοκληρώσουν. Αυτό συνέβη και με εμένα», εξηγεί.
Όσοι καταφέρουν να αποδείξουν ότι έχουν βρεθεί και στις 193 χώρες που αναγνωρίζει ο ΟΗΕ αποκτούν τον τίτλο των grandmasters. Σ’ αυτή τη συνάντηση, στο Αζεϊτάο, έδωσαν το «παρών» 103 από αυτούς τους grandmasters.
Ο Βίλι, Καλιφορνέζος που πέρυσι έλειπε από το σπίτι του για 350 ημέρες, επιμένει ότι αυτή η κοινότητα δεν υπάρχει για τη «συλλογή» χωρών. Άλλωστε ενθαρρύνει τα μέλη να ταξιδεύουν και σε λιγότερο γνωστά μέρη.
«Όταν οι άνθρωποι πηγαίνουν σε μια χώρα και επισκέπτονται μόνο την πρωτεύουσα, αυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζουν πραγματικά τη χώρα», προσθέτει.
Όπως ο Βίλι, έτσι και οι ενθουσιώδεις της MTP είναι Αμερικανοί αλλά και Ευρωπαίοι (κυρίως Γερμανοί και Πορτογάλοι). Στην ομάδα αυτή μπαίνουν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι από την Ασία. Η επόμενη μεγάλη συνάντηση της κοινότητας θα πραγματοποιηθεί στην πόλη Τσενγκντού, στην Κίνα, το επόμενο έτος.
Συλλήψεις, πόλεμοι και άλλες ιστορίες
Για τα μέλη, όμως, η MTP μοιάζει κυρίως με ευκαιρία για συναναστροφή και ανταλλαγή εμπειριών. Άλλωστε, όλοι φαίνεται να έχουν μια ιστορία να διηγηθούν. Ορισμένες είναι λίγο πιο περιπετειώδεις και αφορούν λιγότερο ασφαλείς χώρες.
Ο Νικολάς Πασκουάλι ξεχωρίζει την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ως τη πιο επικίνδυνη χώρα στην οποία έχει βρεθεί. Παρά τον «εμφύλιο πόλεμο και τις περιοχές υπό τον έλεγχο της ομάδας Wagner», ο Αργεντινός κατάφερε να διασχίσει τη χώρα με μηχανή και μάλιστα είχε τη βοήθεια των ντόπιων.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο σοκ το έζησε στο Ιράκ και στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ).
«Κατέληξα στη φυλακή στο Ιράκ: με κατηγόρησαν για κατασκοπεία υπέρ της Ιταλίας», λέει ο Νικολάς. Το ίδιο συνέβη και στη ΛΔΚ, αφότου του ζητήθηκε μίζα για να εξασφαλίσει βίζα. Έκτοτε έχει επιστρέψει στη χώρα χωρίς προβλήματα.
Ο Ντέιβιντ Λάνγκαν, Ιρλανδός που κατάφερε να επισκεφθεί όλες τις χώρες το 2022, πηγαίνει σε ένα ταχυδρομείο σε κάθε χώρα. Και το πέτυχε ακόμη και στη Σομαλία, την πιο επικίνδυνη χώρα που έχει επισκεφθεί.
«Θα έλεγα ότι το Μογκαντίσου, στη Σομαλία, θεωρείται επικίνδυνο. Όπως σε όλα, όμως, χρειάζεται ασφάλεια και προσοχή. Ένιωσα ασφαλής όταν ήμουν εκεί», λέει ο Λάνγκαν στην Euronews.
Ένα ακριβό χόμπι
Σ’ αυτήν την κοινότητα προτιμούν να αποκαλούνται ταξιδιώτες αντί για τουρίστες. Είναι ένα χόμπι που απαιτεί οικονομική άνεση.
Υπάρχουν όμως και όσοι υπενθυμίζουν ότι το να ταξιδεύεις δεν ήταν ποτέ τόσο φθηνό.
«Οι τιμές των πτήσεων έχουν πέσει και υπάρχουν πολλοί τρόποι να φτάσεις κάπου. Είναι θέμα να μένεις σε πιο φθηνά ξενοδοχεία ή σε σπίτια ανθρώπων», λέει ο Ντέιβιντ Λάνγκαν.
Αυτή είναι η τακτική του Νικολάς Πασκουάλι: να εξοικονομεί χρήματα στη διαμονή και στις μετακινήσεις.
«Χρειάζονται χρήματα, ναι. Αλλά εγώ, με 150 χιλιάδες ευρώ, κατάφερα να επισκεφθώ όλες τις χώρες», εξηγεί.
Για τον Τζακ Γουίλερ, το μυστικό φαίνεται να είναι ο συνδυασμός δουλειάς και ταξιδιών. Εδώ και 50 χρόνια, ο Αμερικανός διαχειρίζεται μια εταιρεία που οργανώνει αποστολές και, στα 82 του πλέον, συνεχίζει να ταξιδεύει.
«Το έκανα δουλειά μου. Ο κόσμος με πληρώνει για να τον πηγαίνω σε εξαιρετικούς προορισμούς σε όλο τον κόσμο. Έτσι το κάνω», καταλήγει.