Η κοινότητα Most Traveled People (MTP) συγκεντρώνει στην Πορτογαλία περίπου 200 άτομα που παίρνουν τα ταξίδια πολύ σοβαρά· οι μισοί έχουν ήδη επισκεφθεί όλες τις χώρες που αναγνωρίζει ο ΟΗΕ.
Ο Τζακ Γουίλερ δείχνει με περηφάνια το διαβατήριο που του εκδόθηκε τη δεκαετία του ’60, ανάμεσα σε όλα τα διαβατήρια που έχει αποκτήσει στη διάρκεια της ζωής του. Έφερε μαζί του τα έγγραφα για να αποδείξει ότι έχει ήδη επισκεφθεί όλες τις χώρες του κόσμου.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
«Πριν από περίπου 20 χρόνια, η γυναίκα μου με ρώτησε σε πόσες χώρες είχα πάει. Τελικά αποδείχθηκε ότι είχα πάει σε 140. Και τότε μου είπε: “Γιατί να μην τις επισκεφθείς όλες;”», εξηγεί ο Γουίλερ, ένας Αμερικανός που ζει με τη σύζυγό του στην Πορτογαλία.
«Το έκανα παιχνίδι. Όταν πήγαινα κάπου, επισκεπτόμουν και τις πιο ενδιαφέρουσες χώρες εκεί γύρω», λέει στην Euronews. Μέχρι που, το 2014, σε ένα ταξίδι στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, ολοκλήρωσε τη λίστα.
Η Γουέντι Άρμπαϊτ έφτασε σε αυτό το ρεκόρ πέρυσι, όταν κατάφερε να μπει στη Βόρεια Κορέα. Η Γερμανίδα, που έχει επίσης την αμερικανική ιθαγένεια, ήταν μέλος της πρώτης ομάδας που μπήκε στη χώρα από την αρχή της πανδημίας.
«Ήταν απίστευτο. Πολύ ασφαλές, πολύ καθαρό», εξηγεί. «Ήταν επίσης πολύ ιδιαίτερο, γιατί ήμουν το πρώτο άτομο που μπήκε στη χώρα μετά την Covid, η πρώτη μη ρωσίδα τουρίστρια».
Η Γουέντι και ο Τζακ συναντήθηκαν το Σάββατο στην περιοχή του Αζεϊτάο, στην Πορτογαλία, σε μια συνάντηση της Most Traveled People (MTP), που συγκέντρωσε περίπου 200 άτομα.
Από το Guinness στο MTP
Η ιστορία αυτή ξεκίνησε το 2005. Τότε, ο Τσαρλς Βίλι ήθελε να αναγνωριστεί ως ο άνθρωπος που έχει ταξιδέψει περισσότερο, αλλά το Βιβλίο Ρεκόρ Guinness είχε σταματήσει να απονέμει αυτόν τον τίτλο.
Έτσι δημιούργησε τη Most Traveled People, την οποία περιγράφει ως μια κοινότητα ταξιδιωτών. Η πλατφόρμα της MTP (πηγή στα Πορτογαλικά), στην οποία είναι εγγεγραμμένοι πάνω από 50 χιλιάδες άνθρωποι, επιτρέπει στους χρήστες να καταγράφουν τα ταξίδια που έχουν κάνει και να βλέπουν τη θέση τους στην κατάταξη των πιο πολυταξιδεμένων.
«Οργανώνουμε εκδρομές και κάνουμε rankings. Τα rankings βοηθούν να κινητοποιηθούν οι άνθρωποι, γιατί έχουν μια λίστα να ολοκληρώσουν. Αυτό συνέβη και με εμένα», εξηγεί.
Όσοι καταφέρουν να αποδείξουν ότι έχουν πάει στα 193 κράτη που αναγνωρίζει ο ΟΗΕ ανακηρύσσονται grandmasters. Στη συνάντηση αυτή, στο Αζεϊτάο, έδωσαν το παρών 103 από αυτούς τους grandmasters.
Ωστόσο ο Βίλι, ένας Καλιφορνέζος που τον τελευταίο χρόνο έλειπε από το σπίτι του επί 350 μέρες, επιμένει ότι αυτή η κοινότητα δεν υπάρχει για να «συλλέγει» κανείς χώρες. Άλλωστε ενθαρρύνει επίσης τα μέλη να πηγαίνουν σε λιγότερο γνωστούς προορισμούς.
«Όταν οι άνθρωποι πηγαίνουν σε μια χώρα και επισκέπτονται μόνο την πρωτεύουσα, αυτό δεν σημαίνει ότι βιώνουν πραγματικά τη χώρα», προσθέτει.
Όπως και ο Βίλι, οι ενθουσιώδεις της MTP είναι Αμερικανοί αλλά και Ευρωπαίοι(κυρίως Γερμανοί και Πορτογάλοι). Στην ομάδα αυτή προστίθενται ολοένα και περισσότερα άτομα από την Ασία. Η επόμενη μεγάλη συνάντηση της κοινότητας θα πραγματοποιηθεί στην πόλη Τσενγκντού, στην Κίνα, το επόμενο έτος.
Συλλήψεις, πόλεμοι και άλλες ιστορίες
Για τα μέλη, όμως, η MTP μοιάζει περισσότερο με μια ευκαιρία για συναναστροφή και ανταλλαγή εμπειριών. Άλλωστε εδώ όλοι φαίνεται να έχουν μια ιστορία να διηγηθούν. Ορισμένες είναι κάπως δραματικές και αφορούν λιγότερο ασφαλείς χώρες.
Ο Νικολάς Πασκουάλι ξεχωρίζει την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ως τη πιο επικίνδυνη χώρα στην οποία έχει βρεθεί**.** Παρ’ όλα αυτά, παρά τον «εμφύλιο πόλεμο και τις ζώνες που ελέγχονται από την ομάδα Wagner», ο Αργεντινός κατάφερε να διασχίσει τη χώρα με μοτοσικλέτα και μάλιστα είχε τη βοήθεια των ντόπιων.
Ωστόσο, ήταν στο Ιράκ και στη Λαοκρατική Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ) που ο Αργεντινός αυτός έζησε τη μεγαλύτερη τρομάρα.
«Κατέληξα στη φυλακή στο Ιράκ: κατηγορήθηκα για κατασκοπεία υπέρ της Ιταλίας», λέει ο Νικολάς. Η ίδια κατάσταση επαναλήφθηκε στη ΛΔΚ, μετά από απαίτηση για δωροδοκία προκειμένου να λάβει βίζα. Στο μεταξύ, έχει ήδη επιστρέψει στη χώρα χωρίς προβλήματα.
Ο Ντέιβιντ Λάνγκαν, ένας Ιρλανδός που κατάφερε να επισκεφθεί όλες τις χώρες το 2022, πηγαίνει σε ένα ταχυδρομείο σε κάθε χώρα. Και τα κατάφερε ακόμη και στη Σομαλία, την πιο επικίνδυνη χώρα που έχει επισκεφθεί.
«Θα έλεγα ότι το Μογκαντίσου, στη Σομαλία, θεωρείται επικίνδυνο. Όπως όμως σε όλα, χρειάζεται ασφάλεια και προσοχή. Εγώ αισθάνθηκα ασφαλής όταν ήμουν εκεί», λέει ο Λάνγκαν στην Euronews.
Ένα ακριβό χόμπι
Στην κοινότητα αυτή προτιμούν να τους αποκαλούν ταξιδιώτες αντί για τουρίστες. Ένα χόμπι που απαιτεί οικονομική άνεση.
Υπάρχουν όμως και όσοι θυμίζουν ότι ποτέ δεν ήταν τόσο φθηνό να ταξιδεύεις.
«Οι τιμές των πτήσεων έχουν πέσει και υπάρχουν πολλοί τρόποι να φτάσεις κάπου. Είναι θέμα να μένεις σε πιο φθηνά ξενοδοχεία ή σε σπίτια ανθρώπων», λέει ο Ντέιβιντ Λάνγκαν.
Αυτή είναι η στρατηγική του Νικολάς Πασκουάλι: να εξοικονομεί χρήματα στη διαμονή και στις μεταφορές.
«Χρειάζονται χρήματα, ναι. Εγώ όμως, με 150 χιλιάδες ευρώ, κατάφερα να επισκεφθώ όλες τις χώρες», εξηγεί.
Για τον Τζακ Γουίλερ, το μυστικό φαίνεται να είναι το να συνδυάζει τη δουλειά με τα ταξίδια. Εδώ και 50 χρόνια ο Αμερικανός αυτός διευθύνει μια εταιρεία που οργανώνει αποστολές και, στα 82 του πλέον, συνεχίζει να ταξιδεύει.
«Το έκανα δουλειά μου. Ο κόσμος με πληρώνει για να τον πηγαίνω σε ξεχωριστά μέρη σε όλο τον κόσμο. Έτσι το κάνω», καταλήγει.