Το ντοκιμαντέρ Oasis: Don't Look Back In Anger αγνοεί τη συμφιλίωση των Γκάλαγκερ και το φαινόμενο της επανένωσης του 2025
Ομολογώ ότι δεν ήμουν ακριβώς madferit όταν ετοιμαζόμουν να μπω στο Oasis: Don’t Look Back In Anger.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Από την ώρα της επανένωσης που μονοπώλησε τα πρωτοσέλιδα των Oasis, την οποία πέρυσι ακολούθησαν 41 συναυλίες σε στάδια σε 14 χώρες, έχω φτάσει στο όριό μου με τους Gallagher. Πέρα από τη λατρεία των φαν που με κάνει να πιστεύω ότι ο κόσμος έχει χάσει κάθε αίσθηση μέτρου όταν μιλά για τους Oasis, η κυκλοφορία ενός ντοκιμαντέρ που καταγράφει όλο το εγχείρημα μύριζε παρατεταμένη προωθητική καμπάνια – το επόμενο βήμα σε ένα συνεχιζόμενο πραξικόπημα αρπαγής μετρητών γύρω από δύο φωνακλάδες, φρεσκο-επανενωμένους αδελφούς που δεν έχουν βγάλει νέο υλικό εδώ και 18 χρόνια.
Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να το πάρεις όπως έρχεται, κι έτσι βρήκα τον χρόνο να παρακολουθήσω μια ειδική προβολή σε IMAX του ντοκιμαντέρ των Will Lovelace και Dylan Southern και βγήκα σχεδόν πεισμένος.
Ως δυναμική συναυλιακή ταινία και ερωτική επιστολή προς τους φαν των Oasis, το Don’t Look Back In Anger κάνει πολλά σωστά, αποτυπώνοντας την ευφορία που έχει προκαλέσει το απρόσμενο comeback του συγκροτήματος. Αυτό οφείλεται κυρίως στον σχεδιασμό ήχου των Tarn Willers και James Mather από το The Zone of Interest, στη σπουδαία διεύθυνση φωτογραφίας του Haris Zambarloukos και στο ευφυές μοντάζ των George Cragg και Martina Zamolo. Τα ταλέντα τους συνωμοτούν με εντυπωσιακό τρόπο ώστε η επανένωση να μοιάζει ουσιαστική – και κατά στιγμές συναρπαστική.
Ως ουσιαστική καταγραφή του πώς προέκυψε αυτή η επιστροφή και τι σηματοδοτεί, δεν είναι ακριβώς ευαγγέλιο.
Το Don’t Look Back In Anger είναι απογοητευτικό στον τρόπο που προσπερνά όλα τα ζουμερά στοιχεία και αποφεύγει την ακαταμάχητη αφήγηση για το πώς δύο καβγατζήδες αδελφοί πέρασαν από το να αποκαλούν συνεχώς ο ένας τον άλλον «μαλάκα» στο να συμφιλιώνονται δημόσια.
Ξεκινά με ένα εκτεταμένο μοντάζ από τις ένδοξες μέρες των 90s, που οδηγεί στο ξαφνικό και άσχημο διαζύγιο του 2009, στο φεστιβάλ Rock en Seine στο Παρίσι.
«Le groupe n’existe plus», ενημερώνει ένας εκφωνητής το πλήθος.
Κόψιμο στην πρώτη τους πρόβα ξανά μαζί, τον Μάιο του 2025. Καμία εξήγηση για το τι το έκανε δυνατό, καμία ματιά στο ποιος προσέγγισε ποιον ή πώς διαχειρίστηκαν την έχθρα... Πριν το καταλάβεις, είναι βραδιά πρεμιέρας στο Κάρντιφ.
Ενώ οι περισσότερες ταινίες θα έχτιζαν προς αυτή τη στιγμή και θα επέλεγαν να κλείσουν πάνω στο κρεσέντο, οι σκηνοθέτες – και ο δημιουργός του Peaky Blinders Steven Knight, εδώ στα καθήκοντα του σεναριογράφου – αποφασίζουν να εστιάσουν στη μουσική, καθώς η ταινία τους βρίσκει έναν προβλέψιμο ρυθμό και έναν αγιογραφικό τόνο. Ακολουθούν πλάνα από τις συναυλίες, διανθισμένα με πορτρέτα φαν και αποσπάσματα συνεντεύξεων με τον Liam και τον Noel, οι οποίοι εμφανίζονται αινιγματικά ήσυχοι. Όσο γοητευτικές κι αν είναι κάποιες από αυτές τις ενότητες, η ασυνήθιστα ήπια συμπεριφορά των αδελφών εντείνει απλώς την ενοχλητική αίσθηση ότι πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται ένα μεγάλο, επιβεβλημένο από το PR, μεροκάματο.
Αυτή η αίσθηση αρπαχτής θα μπορούσε να είχε διασκεδαστεί, αν οι δημιουργοί είχαν καταφέρει να εμβαθύνουν ουσιαστικότερα στο γιατί το συγκρότημα συνεχίζει να προκαλεί ακατανίκητη αφοσίωση στους φαν στη Βρετανία και σε όλο τον κόσμο και γιατί η επανένωση του 2025 υπήρξε τόσο ισχυρό πολιτιστικό και κοινωνικό φαινόμενο. Βλέπουμε, βέβαια, συγκινημένους φαν να εκφράζονται με ενθουσιασμό· και πράγματι, εδώ το ζητούμενο είναι να κοιτάμε μπροστά, όχι πίσω. Αν, όμως, μερικές από τις κοινοτοπίες είχαν κοπεί υπέρ κάτι πιο εύγλωττου γύρω από την ανάγκη για νοητικό ταξίδι στον χρόνο, που οδηγεί σε μια πιθανή μυθοποίηση των «παλιών καλών καιρών» ώστε να επιτευχθεί ένα αίσθημα συλλογικότητας σε δύσκολες εποχές, τότε θα μπορούσε να είναι ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ για το πώς ξεπερνάς τις διαιρέσεις.
Υπάρχει ένα άτσαλο μοντάζ που το υπαινίσσεται αυτό, με γρήγορα πλάνα του Donald Trump, του Elon Musk, της ανόδου της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά το μόνο που μένει είναι ο Liam να δηλώνει: «Όταν διαλύθηκαν οι Oasis, όλα πήγαν κατά διαόλου».
Τολμηρό σχόλιο, r’kid, καθώς νομίζω ότι θα διαπιστώσεις πως όλα στράβωσαν πραγματικά το 2016, όταν ο θάνατος του David Bowie έσκισε το ύφασμα του σύμπαντος... Και μιας και μιλάμε για «σκατά», να μη νομίζεις ότι θα υπάρξει κάποια αναφορά στο εξοργιστικό σκάνδαλο δυναμικής τιμολόγησης εισιτηρίων. «Δεν υπάρχουν φτηνές θέσεις...» σύμφωνα με τον frontman.
Για ένα συγκρότημα που έχτισε τη φήμη του ως «του λαού», γέλασα ειρωνικά δυνατά.
Παρά όλα μου τα γκρινιάσματα, το Don’t Look Back In Anger θα μπορούσε να ήταν χειρότερο και να έμοιαζε με κυνικό διαφημιστικό αφήγημα. Ως καταγραφή μόνο-καλών-βιμπ της περιοδείας Live ’25, κάνει αξιοπρεπέστατη δουλειά. Ως ειλικρινές στιγμιότυπο από πλήθη ενωμένα από μια κοινή αγάπη, είναι αναμφίβολα εμψυχωτικό. Οι ενστάσεις μου επιμένουν μόνο επειδή ήθελα επιτέλους να πειστώ και αντ’ αυτού πήρα κάτι που μοιάζει με χαμένη ευκαιρία. Το Don’t Look Back In Anger θα μπορούσε να είναι μια πολύ πιο καθαρτική και συναρπαστική ιστορία συμφιλίωσης και θεραπείας, αν είχε εστιάσει στις δυσκολίες του παρελθόντος για να κοιτάξει καλύτερα προς ένα πιο γαλήνιο μέλλον. Αντ’ αυτού, το κοινό θα ακούσει τον Noel να παραδέχεται ότι ο αδελφός του Liam είναι «απολαυστικός».
Οι αμετανόητοι φαν, βέβαια, θα είναι πολύ απασχολημένοι τραγουδώντας μαζί για να νοιαστούν, ενώ οι πιο περιστασιακοί θεατές θα αρκεστούν σε μερικά πράγματι εξαιρετικά πλάνα συναυλιών.
Προσωπικά, βρίσκω κάποια ικανοποίηση στο ότι το Don’t Look Back In Anger σύντομα θα καταλήξει στο Disney+, γεγονός που το καθιστά την ταινία με τα περισσότερα «γαλλικά» που έχει ποτέ προβληθεί στην πλατφόρμα. Εκτός αν αποφασίσουν να ξαναβγάλουν μια R-rated εκδοχή του Ratatouille, με τον Μικρό Σεφ να μουρμουρίζει «fuck» και «cunt» όταν το κίτρινο κολοκύθι δεν κόβεται σωστά στο μαντολίνο. Τώρα αυτό είναι definitely maybe κάτι που αξίζει να σκεφτούν...
«Γεια σου, Disney; Πώς σου φαίνονται οι βωμολοχικές αναβιώσεις;»
Oasis: Don't Look Back In Anger βγαίνει σε επιλεγμένα σινεμά την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου, πριν προβληθεί στο Disney+ αργότερα μέσα στη χρονιά.