Χρειάστηκαν έξι προσπάθειες, ένα reboot και μία καταδικασμένη σειρά στο Netflix... αλλά τώρα, έπειτα από 24 χρόνια, έχουμε επιτέλους μια καλή ταινία Resident Evil.
Το να είσαι φαν των βιντεοπαιχνιδιών είναι δύσκολη υπόθεση όταν μιλάμε για κινηματογραφικές διασκευές. Αν δεν υπολογίσουμε τις πρόσφατες τηλεοπτικές σειρές όπως το The Last Of Us και το Fallout, οι μεταφορές από την κονσόλα στην οθόνη έχουν ιστορικά αποδειχθεί κινηματογραφικό δηλητήριο.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Ένα από τα video game franchise που έχουν ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα είναι το Resident Evil της Capcom, το οποίο έχει «στοιχειωθεί» από έξι live-action ταινίες, ένα απαράδεκτο reboot του 2021 και μια αποτυχημένη σειρά του Netflix, που ακυρώθηκε άμεσα, καθώς μια πραγματική ιογενής μόλυνση θα ήταν προτιμότερη από μια δεύτερη σεζόν.
Όταν έγινε γνωστό ότι ο αγαπημένος των ανεξάρτητων ταινιών τρόμου Zach Cregger θα αναλάμβανε ένα ολοκαίνουργιο reboot του πολύπαθου IP, υπήρχαν όλοι οι λόγοι για σκεπτικισμό ή κατάθλιψη. Ή και τα δύο. Μετά από δύο πολυδιαφημισμένες ταινίες (Barbarian και το οσκαρικό Weapons), έμοιαζε σαν ο Cregger να σπεύδει να εξαργυρώσει την επιτυχία του, παίρνοντας κάποια χρήματα της Playstation / Sony με αντάλλαγμα να βάλει σε σίγαση τη δική του, πρωτότυπη φωνή.
Τελικά έπρεπε να του έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη, καθώς αποδείχθηκε ότι ο σκηνοθέτης ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Χρειάστηκαν 24 χρόνια, αλλά χάρη στον Cregger, οι φαν του Resident Evil έχουν επιτέλους μια διασκευή για την οποία μπορούν να νιώθουν περήφανοι.
Η εκδοχή του 2026 πετάει στα σκουπίδια τη μεγαλεπήβολη μυθολογία και τα γεγονότα των παιχνιδιών, αφήνει στην άκρη την Άλις της Milla Jovovich και επιστρέφει στα βασικά. Γνωρίζουμε τον Bryan (Austin Abrams), έναν άτυχο μεταφορέα ιατρικού υλικού που ετοιμάζεται να γυρίσει σπίτι στη σύντροφό του, η οποία μόλις τον ενημέρωσε ότι είναι έγκυος. Αντί όμως να σχολάσει, δέχεται μια δουλειά με διπλή πληρωμή: να μεταφέρει ένα πακέτο υψηλής προτεραιότητας στο Γενικό Νοσοκομείο της Raccoon City.
Πιστεύει ότι παραδίδει ένα ζωτικό όργανο. Δεν είναι.
Στον δρόμο χτυπά με το όχημά του μια γυναίκα, η οποία είναι ζωντανή αλλά φαίνεται να βρίσκεται σε σοκ. Δεν είναι.
Κάπως έτσι ξεκινά η πιο μακρά νύχτα στη ζωή του Bryan, στη διάρκεια της οποίας θα παλέψει με την έλλειψη σήματος στο κινητό, θα τα βρει σκούρα με όπλα που δεν ξέρει καν πώς να γεμίσει και θα αντιμετωπίσει ΠΟΛΛΑ ενοχλητικά λουκέτα.
Α, ναι, και υπάρχει κι ένας ιός που ξαναγράφει το DNA, αφαιρεί από τους μολυσμένους κάθε ίχνος ανθρωπιάς και τους μεταμορφώνει σε ζόμπι που διψούν για σάρκα, σε τερατουργήματα με πολλά άκρα που κάνουν τούμπες, σε μεταλλαγμένους με πλοκάμια και σε σαρκώδη καμικάζι-πλάσματα. Όλα αυτά δεν βοηθούν ιδιαίτερα την κατάσταση.
Ο Cregger πετυχαίνει εδώ τόσα πολλά, σε σημείο που μοιάζει σχεδόν ηρωικό αν θυμηθούμε τις προηγούμενες διασκευές. Δοσομετρεί ιδανικά το αίμα, την αγωνία που σου τσακίζει τα νεύρα, μερικά καλοχρονολογημένα (και ποτέ φτηνά) τρομακτικά τινάγματα και προσθέτει απροσδόκητα πολύ χιούμορ. Αυτή η κωμική διάσταση αποδεικνύεται κρίσιμη, καθώς ο Cregger και ο συνσεναριογράφος του, Shay Hatten, κατάλαβαν την αξία του να κάνουν την ιστορία πιο οικεία, μέσα σε ένα μείγμα που περιλαμβάνει body horror επιπέδου Brian Yuzna και πλάσματα που μοιάζουν να ξέφυγαν από το The Thing του John Carpenter.
Αυτό γίνεται εφικτό σε μεγάλο βαθμό χάρη στον Austin Abrams, ο οποίος είχε υποδυθεί τον άστεγο τοξικομανή στο Weapons. Ο χαρακτήρας του είναι ένας τσιριχτός, αδέξιος «άνθρωπος της διπλανής πόρτας», που δεν διαθέτει καμία από τις ηρωικές, γνώριμες από ταινίες δράσης ικανότητες που θα περίμενε κανείς από έναν πρωταγωνιστή. Είναι απλώς ένας συνηθισμένος τύπος σε μια αποστολή από το σημείο Α στο Β, που προσπαθεί να επιβιώσει από ό,τι προσπαθεί να τον σκοτώσει. Ο Abrams καταλαβαίνει απόλυτα το ζητούμενο και το φέρνει εις πέρας υποδειγματικά.
Το πρώτο μισό του Resident Evil είναι αναμφίβολα το δυνατότερο, καθώς από τη στιγμή που ο Bryan συναντά έναν επιστήμονα της Umbrella Corporation και έναν πράκτορα ασφαλείας (Paul Walter Hauser και Kali Reis), η διαδρομή που σε κρατά σφιχτά καρφωμένο στη θέση σου αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται λίγο πιο επαναληπτική. Σ’ αυτό το δεύτερο μισό θυμάσαι ότι βρίσκεσαι σε διασκευή του Resident Evil: η αναπόφευκτη παρουσία της σατανικής βιοτεχνολογικής εταιρείας και μερικά πλάνα από την οπτική γωνία του παίκτη για να μείνουν ικανοποιημένοι οι gamers μοιάζουν ελαφρώς «ξένα» μέσα σε μια ιστορία επιβίωσης ενός απλού ανθρώπου. Ποτέ όμως δεν παύει να είναι απολαυστικά παρανοϊκό μέχρι ένα φινάλε που δίνει την αίσθηση ότι προέκυψε στο πόδι και κάπως το ρίχνει. Όχι επειδή είναι τόσο ωμά και σχεδόν κωμικά απότομο – αυτό ταιριάζει με τον ολοένα και πιο αλλοπρόσαλλο τόνο της ταινίας. Το πρόβλημα είναι ότι υπονομεύει την πορεία του Brian ως χαρακτήρα και τη μειώνει σε μια ατάκα εμπνευσμένη από το Society, αφήνοντας την ταινία να κλείσει σε μια κάπως φάλτσα νότα.
Παρόλα αυτά, για μεγάλο μέρος της διάρκειας του Resident Evil, ο Cregger παραδίδει όχι μόνο την καλύτερη μέχρι σήμερα ταινία Resident Evil, αλλά και την πρώτη πραγματικά σπουδαία μεταφορά βιντεοπαιχνιδιού στον κινηματογράφο. Βέβαια, και τα δύο είναι χαμηλοί πήχεις, όμως τα εύσημα αξίζουν σε αυτό το έξυπνα διαχειρισμένο reboot. Αποδεικνύει ότι όταν επιλέγεις το σωστό ταλέντο πίσω και μπροστά από την κάμερα, ακόμη και ένα «καταδικασμένο» IP μπορεί να αναστηθεί.
Resident Evil προβάλλεται ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες.