Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

«Ψαλίδι» του ΔΝΤ στις παγκόσμιες οικονομικές προοπτικές

«Ψαλίδι» του ΔΝΤ στις παγκόσμιες οικονομικές προοπτικές
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Αναθεωρημένες επί τα χείρω οι κατά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προοπτικές της παγκόσμιας ανάπτυξης. Το Ταμείο προβλέπει ανάπτυξη 3,3%, 0,2% κάτω από τις αντίστοιχες προβλέψεις του Ιανουαρίου.

Παρουσιάζοντας την έκθεση, ο επικεφαλής ερευνητής του Ταμείου Ολιβιέ Μπλανσάρ μίλησε για ανάκαμψη τριών πλέον ταχυτήτων. Όπως χαρακτηριστικά είπε, «οι αναδυόμενες αγορές και οι αναπτυσσόμενες οικονομίες ενισχύονται, αλλά στις ανεπτυγμένες οικονομίες φαίνεται να υπάρχει ένας κλιμακούμενος διχασμός μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της ευρωζώνης».

Για την ευρωζώνη προβλέπεται ύφεση 0,3% φέτος και 1,1% το 14, κυρίως λόγω της κρίσης στην Κύπρο και του αδιεξόδου στην Ιταλία. Καλύτερα φαίνονται τα πράγματα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και για την Ιαπωνία, η προοπτική της οποίας αναβαθμίστηκε.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση, οι παγκόσμιες προοπτικές καταγράφουν βελτίωση, όμως ο δρόμος για την ανάκαμψη στις ανεπτυγμένες οικονομίες παραμένει δύσκολος. Έτσι, το Ταμείο μιλά για ανάπτυξη 1,2% φέτος στις ανεπτυγμένες οικονομίες, με την προοπτική του 2,2% να παραμένει σταθερή για το 2014.

Μιλώντας στο Euronews, ο επικεφαλής του τμήματος Δημοσιονομικών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κάρλο Κοταρέλι ζήτησε ελαστικότητα όσον αφορά στην επίτευξη του στόχου του 3% στο έλλειμμα, καθώς «η λιτότητα είναι σαν ένα φάρμακο. Πρέπει να το πάρεις, αλλά μεγάλη δόση μπορεί να σου κάνει κακό. Επομένως, πρέπει να πάρεις τη σωστή ποσότητα. Κι αυτή είναι η μάχη που βιώνει η Ευρώπη: να πάρει το φάρμακο της λιτότητας στη σωστή δόση».

Για τις ΗΠΑ, ο κ. Κοταρέλι υπογράμμισε πως ναι μεν δεν έχει υπάρξει συμφωνία στο Κογκρέσο – και πρέπει να υπάρξει – όμως ακόμη και χωρίς αυτή επιτεύχθηκε σημαντική μείωση στο δημοσιονομικό έλλειμμα. Δεν παρέλειψε όμως να υπογραμμίσει πως «η προσαρμογή στο έλλειμμα γίνεται σε ρυθμούς υψηλότερους από το τι συμβαίνει στην πραγματική οικονομία, άρα η ανάκαμψη είναι αρκετά εύθραυστη».

Και έμεινε η Ρόζα να κοιτάζει μουδιασμένο...

Και έμεινε η Ρόζα να κοιτάζει μουδιασμένο...
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Πέρασαν κιόλας 365 ολόκληρες ημέρες. Κι όμως φαίνεται σαν να ήταν χθες.

Η απουσία βρίσκει το απόλυτο άλλοθι στη μουσική. Και ο χρόνος σταματά. Στο Πρώτο Φθινόπωρο, στην Άνοιξη, στον Αύγουστο που μου χρωστάς, στα Καλοκαίρια και Χειμώνες της ζωής μας.

«Κυρία, εσύ που έρχεσαι, σε με τον πεθαμένο,
Και βλέπεις μέσα μου, όσα εγώ αγνοώ
Το άγριο ρόδο σου, ας γέρνει μεθυσμένο
Θα κόψω το κεφάλι σου, για να το παντρευτώ…»

Στα ατελείωτα αγαπημένα κομμάτια. Από τη Ρόζα και το Ερωτικό μέχρι τη Σαλονίκη και τα Λαδάδικα, ένα ταξίδι μοναδικό σε Λούνα Παρκ, σε Θάλασσες,σε νύχτες με Δίδυμα Φεγγάρια. Ένα ταξίδι γεμάτο Ατάκες, Εντελβάις και Κιφ. Ένα ταξίδι στης Ψυχής το παρακάτω…

«Κούκος μονός σ’ ένα ταμπλό τον πόνο ξόρκισα
χρόνια πληρώνω και χρωστώ, κι ας λες πως ξόφλησα,
βγάλε τα μαύρα σου γυαλιά να δω τη θάλασσα,
άλλαξα μέτρα και σταθμά, καημό δεν άλλαξα…»

Η φωνή ξεγελά τα αυτιά. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τα σώματα. Εκεί, ένα μούδιασμα «αντηχεί» κάθε φορά που ακούγονται οι νότες των τραγουδιών. Μια ανείπωτη ρίγη συγκίνησης, για το μεγαλείο αλλά και την απώλεια. Από εκείνο το πρωινό της 17ης Απριλίου 2012. Τότε, που ο Δημήτρης Μητροπάνος έφυγε. Και η Ρόζα έμεινε να κοιτάζει μουδιασμένο…

«Μην μου χαρίσεις άλλη μάχη, πάλεψέ με
Γίνε μια θάλασσα αφρισμένη, νίκησέ με
Μην παραδίνεσαι στο τέλος, κάνε κάτι
Δώσε μου όλο το νερό και το αλάτι…»

Μεγάλωσε φτωχός. Δούλευε από παιδί για να ενισχύσει οικονομικά την οικογένειά του. Ανέβηκε στην πίστα προτού τελειώσει το σχολείο. Έζησε και πέθανε λαϊκός. Άνθρωπος και τραγουδιστής.

«Λαϊκά τραγούδια θα λέω μια ζωή
λαϊκά τραγούδια βγαλμένα απ’ την ψυχή…»

Δεν απαρνήθηκε ποτέ τις αριστερές του πολιτικές καταβολές. Ούτε έκρυψε ποτέ τις «ερυθρόλευκες» φίλαθλες αδυναμίες του.Διάφανος.

«ΚΚΕ είμαι αλλά δεν έχει προτάσεις. Μόνο η πλουτοκρατία και η πλουτοκρατία. Αυτή είναι η πλουτοκρατία. Εσύ τι κάνεις;» έλεγε σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις.

«Εδώ μας ψήνουν στο τσιμέντο και την άσφαλτο
Λες κι η ζωή μας ταξιδεύει με νταλίκα
Έρχεται άνοιξη χωρίς το Μέγα Σάββατο
Κι εσύ για θρίαμβους μιλάς κι “εν τούτω νίκα”…»

Όταν τον ρώτησαν τη γνώμη του για τη γενιά του, εκείνη του Πολυτεχνείου, είπε κοφτά: «Ήταν η πιο άχρηστη. Αυτή κυβέρνησε τόσα χρόνια. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Μάθαμε να κλίνουμε το ρήμα βολεύομαι σε όλους τους χρόνους».

Ήρθε και έφυγε καθαρός, έντιμος. Σωστός κύριος. Χωρίς γραβάτα. Με παντελόνια.

«Στα στήθια ανάβουν οι καημοί
και οι φωτιές στ’ αμόνια
στο ίδιο δρομολόγιο
πώς πέρασαν τα χρόνια

Με “σταυρωθήτω” κι “ωσαννά”
ο κόσμος προχωράει
μπαίνω στο γαλαξία σου
κι η γη δε με χωράει…»

Μίκης Θεοδωράκης, Απόστολος Καλδάρας, Γιώργος Ζαμπέτας, Θάνος Μικρούτσικος, Μάριος Τόκας, Γιώργος Σπανός, Χρήστος Λεοντής Τάκης Μουσαφίρης, Χρήστος Νικολόπουλος, Δήμος Μούτσης και αρκετοί άλλοι συνθέτες έντυσαν με μελωδίες τη φωνή του. Θεωρούσε τον εαυτό του τυχερό που συνεργάστηκε μαζί τους.

«Την εποχή που ξεκίνησα εγώ είχαμε ό,τι καλύτερο μπορούσε να υπάρξει. Γράφανε ο Ξαρχάκος, ο Μαρκόπουλος, ο Λεοντής, ο Μούτσης, ο Μάνος Λοΐζος, ο Κουγιουμτζής, τι άλλο να πούμε;» παραδεχόταν.

Κι εκείνοι, αισθάνονταν ευλογημένοι από τη μουσική τους συνύπαρξη.

«Μητροπάνε, μια ζωή αγωνίζομαι να τα βγάλω πέρα με την πρωτόγονη αλήθεια της φωνής σου. Σ’ ευχαριστώ». Τάδε έφη Μάριος Τόκας εν έτει 1992.

«Οι πιο πολλοί δεν αγαπάνε αυτά που έχουν
Γκρινιάζουνε πως τάχα δεν αρκούν
Μα είναι τα όνειρα γι’ αυτούς
που ξέρουν να τα βλέπουν
Και τα τραγούδια γι`αυτούς
που ξέρουν να τ’ακούν…»

Λόγια, αυτές τις κουβέντες που έγιναν «ανάγκη και ιστορία» και που μείναν να συντροφεύουν «την εθνική μας μοναξιά» έγραψαν για εκείνον οι Άλκης Αλκαίος, Φίλιππος Γράψας, Σαράντης Αλιβιζάτος, Οδυσσέας Ιωάννου, Κώστας Φασουλάς, Λάκης Λαζόπουλος, Μάνος Ελευθερίου, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Σώτια Τσώτου και άλλοι πολλοί σύγχρονοι και παλιότεροι στιχουργοί.

«Δημήτρη, το πεπρωμένο φυγείν…Σου εμπιστεύομαι τα λόγια μου με κλειστά μάτια…» έλεγε για τον Μητροπάνο ο Άλκης Αλκαίος, ο ποιητικός «πατέρας» της Ρόζας.

«Αβάσταχτο να βρίσκεσαι αλλού,
αβάσταχτο να είσαι μακριά μου
Κι αν χάθηκαν τ’ αστέρια από παντού
να έρθεις να σου φτιάξω εγώ δικά μου…»

Ο Δημήτρης Μητροπάνος έφυγε ξαφνικά. Άφησε όμως πίσω του μια κληρονομιά «μοναχική και σπάνια» σαν την Ελλάδα. «Κράτα καρδιά μου ενός λεπτού σιγή». Και να θυμάσαι πως «τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε»…

«Χάνεις αυτό που σου’ χει τύχει για να ζήσεις
είναι το σήμερα αίμα ζεστό
ένα τσιγάρο σου` χει μείνει να καπνίσεις
δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ…»

Τώρα, ο Μητροπάνος διδάσκει τις στροφές του ζεϊμπέκικου στους αγγέλους. Στο τέλος, βαρύς και αληθινός όπως πάντα, θα τους πείσει ότι «το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο». Όσο για τη Ρόζα, έμεινε να κοιτάζει μουδιασμένο τον ουρανό…

«Του βάζεις δύσκολα του κόσμου αυτού του άμυαλου
και ξενυχτάς με το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου
γελάς με γέλιο δυνατό κι όποιος αντέξει
μετά ζητάς σιωπή που δε σηκώνει λέξη…»

Και έμεινε η Ρόζα να κοιτάζει μουδιασμένο...