Οι ανάγκες που οδηγούν την ελληνική κυβέρνηση στην συζήτηση για παραγωγή πυρηνικής ενέργειας- Τι υποστηρίζει το Ινστιτούτο Πολιτικής Δέον που έχει εισηγηθεί στην ελληνική κυβέρνηση μέτρα για την ασφαλή παραγωγή πυρηνικής ενέργειας
Προκειμένου να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ενεργειακής ασφάλειας και της μείωσης εκπομπών ρύπων, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει σε ένα βήμα, που λίγα χρόνια πριν θα προκαλούσε ισχυρές αντιδράσεις:
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
να ανοίξει τη συζήτηση για την πιθανότητα παραγωγής πυρηνικής ενέργειας στην Ελλάδα.
Δώδεκα χώρες της ΕΕ έχουν λειτουργικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες: Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχία, Ισπανία, Γαλλία, Ουγγαρία, Ολλανδία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία, Φινλανδία και Σουηδία.
Το 2024, οι πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής παρήγαγαν περίπου το 23,3% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας στην ΕΕ, σύμφωνα με τα στοιχεία της eurostat, καταγράφοντας αύξηση 4,8% σε σύγκριση με το 2023.
Ο πυρηνικός φυσικός και πρόεδρος του Ινστιτούτου Πολιτικής Δέον, Γιώργος Λάσκαρης, που έχει εκπονήσει ειδική μελέτη για τη δυνατότητα της Ελλάδας να αναπτύξει μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες, εξηγεί στο euronews γιατί η πυρηνική ενέργεια είναι απαραίτητη στην Ελλάδα και τονίζει ότι πρέπει να υπάρχει στήριξη από την κοινή γνώμη:
«Η πυρηνική ενέργεια είναι απαραίτητη για τρεις κυρίως λόγους:
ασφάλεια, ασφάλεια, ασφάλεια. Η πυρηνική ενέργεια είναι απαραίτητη για την ενεργειακή ασφάλεια, για την οικονομική ασφάλεια και για την κλιματική ασφάλεια.
Ας ξεκινήσω από το τελευταίο. Όταν λέμε κλιματική ασφάλεια, τι εννοούμε; Εννοούμε ότι προφανώς αλλάζει το κλίμα. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βοηθήσουμε τη Γη να μην αλλάξει το κλίμα τόσο γρήγορα. Η πυρηνική ενέργεια προσφέρει μια πράσινη μορφή ενέργειας και προσφέρει μέσα σε πολύ μικρό χώρο ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Το παραδοσιακό πυρηνικό εργοστάσιο είναι ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο -μέσα σε πολύ μικρό χώρο προσφέρει τεράστια ποσά ενέργειας.
Για την ενεργειακή ασφάλεια δεν χρειάζεται να το εξηγήσω, αλλά θα πω δυο λόγια: Προφανώς καταλαβαίνουμε όλοι ότι τα τελευταία χρόνια όλοι οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, τώρα πρόσφατα αλλά και πριν ανάμεσα στην Ουκρανία και στη Ρωσία, έχουν να κάνουν και με τους ενεργειακούς πόρους. Οπότε για τη χώρα μας, η οποία εισάγει περίπου το 80% της ενέργειάς της είτε σε μορφή πετρελαίου είτε σε μορφή φυσικού αερίου από το εξωτερικό, είναι τρομερά σημαντικό να βρεθεί σε θέση να έχει αυτάρκεια, οπότε η πυρηνική ενέργεια μπορεί να εξασφαλίσει την ενεργειακή αυτάρκεια της χώρας.
Τρίτον, οικονομική ασφάλεια. Όλες οι επιχειρήσεις αλλά και τα νοικοκυριά θέλουν να έχουν τον έλεγχο του κόστους της ενέργειας. Η ενέργεια για τη βιομηχανία είναι ότι το αίμα για τον άνθρωπο. Είναι ένα κόστος το οποίο κυμαίνεται και κυμαίνεται προφανώς πολύ όταν υπάρχουν περίοδοι κρίσης όπως είναι τώρα. Το πυρηνικό εργοστάσιο αγοράζει το πυρηνικό καύσιμο σε μια συγκεκριμένη τιμή, όταν κατασκευαστεί, μπορεί να κρατήσει τις τιμές της ενέργειας σταθερές και για τη βιομηχανία και για τα νοικοκυριά.»
Πώς μπορεί να πειστεί ο Έλληνας πολίτης ότι αυτή η επιλογή είναι ασφαλής όταν επί χρόνια άκουγε ότι ως σεισμογενής χώρα η Ελλάδα δεν μπορεί να φιλοξενεί πυρηνικούς αντιδραστήρες;
«Ναι, πολύ ωραία ερώτηση. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια υπάρχουν 3-4 γενιές αντιδραστήρων.
Οι πρώτοι αντιδραστήρες που βγήκαν το 1950 στις Ηνωμένες Πολιτείες και μετά στη Σοβιετική Ένωση και στην Αγγλία, στη Μεγάλη Βρετανία, ήταν πειραματικοί αντιδραστήρες. Η δεύτερη γενιά αντιδραστήρων που κυριάρχησε και ίσως και κυριαρχεί ακόμα σήμερα παγκοσμίως, είναι μια γενιά αντιδραστήρων που ξεκίνησε από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και έφτασε μέχρι το 1990. Μετά είχαμε την τρίτη γενιά αντιδραστήρων.
Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο τα συστήματα ασφαλείας των αντιδραστήρων βελτιώνονται. Σήμερα τα συστήματα ασφαλείας των αντιδραστήρων περιλαμβάνουν παθητικά συστήματα που σε περίπτωση που συμβεί κάτι δεν χρειάζεται καν ανθρώπινο χέρι να σταματήσει τον αντιδραστήρα. Σταματάει από μόνος του.
Εκτός όμως από αυτό, σήμερα ακόμα και εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης χρησιμοποιούνται για την ασφάλεια ενός αντιδραστήρα. Νομίζω ότι γενικά η συζήτηση για την ασφάλεια, ιδιαίτερα σε χώρες όπως την Ελλάδα, έχει βγει από τα πώς να πω από τα όρια των τεχνολογικών δυνατοτήτων και έχει περάσει στο φαντασιακό.
Νομίζω όμως τώρα ότι αυτή η συζήτηση μετά από τόσα χρόνια έχει ξεπεραστεί. Ακόμα και μεγάλες οικολογικές οργανώσεις ακριβώς επειδή καταλαβαίνουν ότι η πυρηνική ενέργεια είναι μια πολύτιμη μορφή ενέργειας που παράγει τεράστια ποσά ενέργειας με φιλικό τρόπο προς το περιβάλλον. Έχουν στραφεί και αυτές προς το ΝΑΙ, δηλαδή υπό προϋποθέσεις, αλλά ΝΑΙ στην πυρηνική ενέργεια.»