Κάθε άνοιξη, οι λευκοί πελαργοί γεμίζουν τις στέγες του Τσιγκότς, ενός κροατικού χωριού όπου οι κάτοικοι τους θεωρούν οικογένεια.
Στο κροατικό χωριό Τσιγκότς, οι πελαργοί δεν είναι απλώς επισκέπτες, αλλά μόνιμοι κάτοικοι. Κάθε άνοιξη, οι λευκοί πελαργοί επιστρέφουν από την Αφρική για να φωλιάσουν στις στέγες των παραδοσιακών ξύλινων σπιτιών του χωριού, σε τόσο μεγάλους αριθμούς ώστε συχνά ξεπερνούν σε πλήθος τους ανθρώπους που ζουν εκεί.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Χάρη σε αυτό το φαινόμενο, το Τσιγκότς έχει αναγνωριστεί ως το πρώτο «χωριό των πελαργών» στην Ευρώπη, τίτλο που διατηρεί εδώ και 32 χρόνια. Σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου, όπου οι πελαργοί χτίζουν συνήθως τις φωλιές τους σε δέντρα, σε βράχια ή κοντά στις ακτές, εδώ έχουν ενσωματωθεί πλήρως στην καθημερινή ζωή του χωριού.
«Εδώ οι πελαργοί χτίζουν τις φωλιές τους στις στέγες των αποθηκών και των σπιτιών, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη όπου συνήθως συναντώνται σε δρυοδάση, σε βράχια, πάνω από τη θάλασσα», λέει ο Ντάβορ Ανζίλ, εργαζόμενος στο Κέντρο Πληροφόρησης του Τσιγκότς. «Εδώ ζουν σε στενή επαφή και συμβίωση με τους ανθρώπους».
Υγρότοπος που τρέφει τα πουλιά
Το Τσιγκότς βρίσκεται στο πάρκο φύσης Λόνσκο Πόλιε, περίπου 90 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ζάγκρεμπ, τον μεγαλύτερο προστατευόμενο υγρότοπο της Κροατίας. Το πλούσιο οικοσύστημα του πάρκου φιλοξενεί έως και 250 είδη πουλιών – περισσότερα από τα δύο τρίτα όλων των ειδών που έχουν καταγραφεί στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων τόσο των λευκών όσο και των μαύρων πελαργών.
Αυτή η αφθονία τροφής συνδέεται άμεσα με την επιτυχία αναπαραγωγής των πελαργών. Οι κοντινοί υγρότοποι προσφέρουν άφθονους βατράχους, ψάρια, φίδια και έντομα, επιτρέποντας στα ζευγάρια στο Τσιγκότς να μεγαλώνουν κατά μέσο όρο τρία έως τέσσερα μικρά σε κάθε φωλιά – περίπου διπλάσια από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο του ενός έως δύο.
Λιγότεροι άνθρωποι, λιγότεροι πελαργοί
Καθώς ο πληθυσμός του Τσιγκότς γερνά και οι νεότεροι κάτοικοι μετακινούνται στις πόλεις, ο αριθμός των πελαργών που φωλιάζουν εκεί έχει επίσης μειωθεί, καθώς οι αγροτικές εκτάσεις που κάποτε χρησιμοποιούνταν για αναζήτηση τροφής εγκαταλείπονται.
Παρόλα αυτά, οι χωριανοί που έχουν μείνει δεν σκοπεύουν να ενοχλήσουν τους φτερωτούς γείτονές τους. «Οι πελαργοί ήταν εδώ πριν από μένα και δεν βλέπω πώς θα μπορούσα ποτέ να αφαιρέσω τη φωλιά τους ή να τους διώξω, από τη στιγμή που συνεχίζουν να επιστρέφουν», λέει ο συνταξιούχος Μαριγιάν Μπελόσεβιτς. «Είναι η συνήθειά τους και εγώ τρέφω μεγάλο σεβασμό για τη φύση».
Ο τίτλος του Τσιγκότς ως «χωριού των πελαργών» παραμένει πηγή τοπικής υπερηφάνειας – και υπενθύμιση ότι, σε αυτή τη γωνιά της Κροατίας, άνθρωποι και πουλιά έχουν μάθει να μοιράζονται την ίδια στέγη.