Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι διαθέσιμο στην περιοχή σας

Φεστιβάλ Κάννες 2022: Αντίστροφη μέτρηση

euronews_icons_loading
εικόνα από την έναρξη
εικόνα από την έναρξη   -   Πνευματικά Δικαιώματα  Petros Giannakouris/Copyright 2019 The Associated Press. All rights reserved.
Από Φρεντερίκ Πονσαρ

Η αντίστροφη μέτρηση για την απονομή του Χρυσού Φοίνικα των Καννών έχει ξεκινήσει, προβλέψεις και στοιχήματα κορυφώνονται.

«Ο διαγωνισμός είναι φέτος αμφίρροπος και καμία ταινία δεν έχει προβάδισμα για τον Χρυσό Φοίνικα» μεταδίδει από τις Κάννες ο ανταποκριτής του euronews, Φρεντερίκ Πονσαρ. «Με πολύ διαφορετικά είδη, προέλευση και στυλ, η κριτική επιτροπή θα έχει μερικές δύσκολες επιλογές να κάνει. Το Φεστιβάλ των Καννών είναι και η νεότητα και η ωριμότητα του κινηματογράφου, ο κλασικισμός αλλά και το αισθητικό και αφηγηματικό θράσος.»

Το euronews ρώτησε ανταποκριτές διεθνών μέσων για τις δικές τους προβλέψεις:

«Όταν φτάνει κανείς στο τέλος του φεστιβάλ, υπάρχουν μερικές ταινίες που σκέφτεται συνέχεια, και εγώ σκέφτομαι συνέχεια την Ώρα Αρμαγεδδών του Τζέιμς Γκρέι» μας είπε ο Vicenç Batalla, δημοσιογράφος του ParisBCN. «Μπορεί να μοιάζει με μια κλασική ταινία, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι μια κλασική ταινία, είναι μια ταινία για την οικειότητά του και το μερίδιο ευθύνης και αυτή την ιστορία υποβάθμισης στις ΗΠΑ...Η άλλη ταινία που με κέρδισε είναι η άλλη όψη του κινηματογράφου, αλλά νομίζω ότι συνεχίζει να προωθεί τον κινηματογράφο. Αυτή η ταινία είναι το Pacifiction, με έναν Benoit Magimel που ενσαρκώνει αυτόν τον τρόπο αφήγησης του κινηματογράφου που δεν είναι καθόλου κλασικός, αλλά απολύτως σύγχρονος.»

«Τρεις ταινίες ξεχωρίζουν για μένα φέτος, χωρίς να έχω κάποια αγαπημένη» αναφέρει η Χούντα Ιμπραχίμ από το γαλλικό ραδιόφωνο Μέσης Ανατολής. «Πρώτα, η ιρανική ταινία Leila's Brothers, που ζωγραφίζει ένα πορτρέτο μιας ιρανικής οικογένειας, ένα πολύ λεπτομερές πορτρέτο. Και μέσα από αυτή την οικογένεια, βλέπουμε την ιρανική κοινωνία και τη μεταμόρφωση της. Δεύτερη ταινία, μια γαλλική ταινία της Valeria Bruni-Tedeschi, η οποία κατάφερε να μας δείξει το πορτρέτο μιας γενιάς που είναι 20 χρονών, που ελπίζει, που ονειρεύεται και πώς καταρρέουν αυτά τα όνειρα. Η τρίτη ταινία είναι μια ρωσική ταινία που έχουν δει όλοι στο φεστιβάλ, η "Σύζυγος του Τσαϊκόφσκι". Μου αρέσει πολύ αυτή η ταινία, ειδικά λόγω του πορτρέτου αυτής της γυναίκας.»