Ένα πλούσιο πρόγραμμα με παραστάσεις, συναυλίες, performances και προβολές περιλαμβάνει το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών, που ξεκινά αυτή την εβδομάδα
Το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου ξεκινά αυτή την εβδομάδα με ένα πληθωρικό πρόγραμμα παραστάσεων, συναυλιών, performance και προβολών. Η φετινή διοργάνωση φιλοξενεί γνωστά ονόματα της ελληνικής και ξένης μουσικής και του θεάτρου στο Ηρώδειο, τον τελευταίο μήνα που θα είναι ανοιχτό και παράλληλα δίνει την ευκαιρία στην Πειραιώς 260 σε πολλούς νέους δημιουργούς να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους (Gen 260), σε ένα άκρως φεστιβαλικό πρόγραμμα, με πολλές ενδιαφέρουσες παραγωγές.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Εμείς ξεχωρίσαμε 12 παραγωγές διαφορετικού είδους και προσανατολισμού που αξίζουν την προσοχή σας.
ΗΡΩΔΕΙΟ
3 Ιουνίου
Ο Víkingur Ólafsson σε έργα Μπαχ, Μπετόβεν, Σούμπερτ
Ο Ισλανδός πιανίστας Βίκινγκουρ Όλαφσον αποτελεί ένα σπάνιο φαινόμενο της εποχής μας. Λίγο μετά τα σαράντα του, οι ερμηνείες του δεν έχουν χάσει τίποτα από τον νεανικό ενθουσιασμό, τη ρηξικέλευθη διάθεση αλλά και τη βαθιά πνευματικότητα που τον χαρακτηρίζουν από τότε που εισέβαλε ορμητικά στην παγκόσμια μουσική σκηνή, πριν μια εικοσαετία. Από τους πιο αναγνωρισμένους καλλιτέχνες της εποχής μας, ο Όλαφσον είναι πάνω από όλα ένας οραματιστής μουσικός και οι καλλιτεχνικές επιλογές του ξεχωρίζουν για την πρωτοτυπία και την ανατρεπτική ματιά με την οποία ατενίζει χιλιοπαιγμένα έργα – ορόσημα της πιανιστικής φιλολογίας.
Οι ηχογραφήσεις του έχουν πλατιά απήχηση στο κοινό σε όλον τον κόσμο, ξεπερνώντας τις ένα δισεκατομμύριο ακροάσεις και αποσπώντας πολυάριθμα βραβεία. Στο πολυαναμενόμενο ντεμπούτο του στην Ελλάδα, ο Όλαφσον παρουσιάζει έργα των Μπαχ, Μπετόβεν και Σούμπερτ, χτίζοντας ένα πρόγραμμα με τίτλο Opus 109, όπως ακριβώς είναι ο τίτλος της τελευταίας δισκογραφικής του δουλειάς τον Νοέμβριο του 2025.
ΗΡΩΔΕΙΟ
4 Ιουνίου
The Avex Ensemble
Blade Runner Live
Το Avex Ensemble υπόσχεται μια μαγική βραδιά στους πολυάριθμους λάτρεις της εμβληματικής ταινίας του Ρίντλεϊ Σκοτ και του κορυφαίου σάουντρακ, που υπέγραψε ο Vangelis (Βαγγέλης Παπαθανασίου). Σχεδόν μισό αιώνα από την κυκλοφορία του, αυτό το φουτουριστικό νουάρ διατηρεί περίοπτη θέση στην ιστορία του κινηματογράφου. Πρόκειται για την ταινία που αποκατέστησε την επιστημονική φαντασία, ενώ το soundtrack της έβαλε την ηλεκτρονική μουσική σε κάθε σπίτι. Όταν ο σκηνοθέτης Ridley Scott άρχισε να οραματίζεται τη μουσική για το Blade Runner, γνώριζε ότι η ταινία του χρειαζόταν έναν ήχο διαφορετικό από τις συνηθισμένες "κινηματογραφικές" παρτιτούρες της εποχής.
Ο κόσμος που δημιουργούσε στην οθόνη ήταν σκοτεινός, βροχερός και μελαγχολικός, ένας μελλοντικός αστικός λαβύρινθος γεμάτος φώτα neon, μοναξιά, παρακμή και μυστήριο. Η μουσική έπρεπε να αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτήν την ατμόσφαιρα. Tο score του Vangelis ήταν υποψήφιο για BAFTA και Χρυσή Σφαίρα και με την πάροδο του χρόνου απέκτησε καθολική και παγκόσμια αναγνώριση. Σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο πρωτοποριακά και επιδραστικά soundtracks στην ιστορία του κινηματογράφου, επηρεάζοντας βαθιά την εξέλιξη της ηλεκτρονικής μουσικής στο film scoring. Το final cut της ιστορικής ταινίας προβάλλεται σε μια μνημειακών διαστάσεων HD 116 οθόνη, ενώ η εμβληματική μουσική εκτελείται ζωντανά από το ενδεκαμελές σύνολο, σε απόλυτο συγχρονισμό με την ταινία.
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260
6 & 7 Ιουνίου
Γιάννης Μαυριτσάκης: Grauts
Ο Γιάννης Μαυριτσάκης παρουσιάζει το καινούργιο θεατρικό έργο του, με τίτλο «Grauts». Η δράση εκτυλίσσεται σ’ ένα τηλεοπτικό πλατό. Στον απόηχο των πειραματισμών με LSD, ένα σκηνοθετημένο talk show ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο, την παραίσθηση και τη συναυλία. Στο νέο αυτό έργο, το θέμα των Βακχών και η διαλεκτική αντιπαράθεση Πενθέα-Διονύσου επανέρχεται με τρόπο λοξό. Η κατασκευασμένη «πραγματική» ιστορία εστιάζει στη σύγκρουση του Παρουσιαστή του «νέου βασιλιά» των media– που επικαλείται τη λογική, την τάξη και την ανάγκη για έλεγχο, με την Αρχηγό της σέχτας – μια new age περσόνα– που προβοκάρει και εξαπατά ωθώντας προς το χάος. Έντονοι διάλογοι φωτίζουν αναδρομικά την ανεπάρκεια του Παρουσιαστή να διαμεσολαβήσει για την αλήθεια. Ταυτόχρονα, ο καταστροφικός κυνισμός της Αρχηγού προελαύνει με όλον τον μαγικό εξοπλισμό της. Ο τίτλος Grauts είναι μια επινοημένη λέξη, εμπνευσμένη από όρους διαφόρων γλωσσών και αποδίδει τον εσωτερικό ήχο του έργου: ψίθυρος, γρατζούνισμα, μουγκρητό.
Κείμενο – Σκηνοθεσία Γιάννης Μαυριτσάκης • Δραματολόγος παράστασης Τζωρτζίνα Κακουδάκη • Μουσική σύνθεση – Διασκευές – Ενορχηστρώσεις – Ηχητικός σχεδιασμός – Ηχητική διάδραση Τηλέμαχος Μούσας • Κίνηση – Χορογραφία Σοφία Μαυραγάνη • Σκηνικά Κατερίνα Βλάχμπεη • Κοστούμια Εύα Γουλάκου • Σχεδιασμός φωτισμού Ελίζα Αλεξανδροπούλου • Βοηθός σκηνοθέτη Ρωξάνη Καλτάκη • Βοηθός ενδυματολόγου Γιώτα Καλτεριμτζή Σινούρη • Βοηθός φωτισμού Μελίνα Λασιθιωτάκη • Παίζουν Μιχάλης Βαλάσογλου Παρουσιαστής, Κλεοπάτρα Μάρκου Αρχηγός σέχτας, Blaine L. Reininger Τραγουδιστής, Μαρία Βούρου Καμεραγούμαν, Ελένη Καστανιώτη Μακιγιέζ, Σταύρος Κώττας Φλορ μάνατζερ • Μουσικοί επί σκηνής Δημήτρης Κουλεντιανός κοντραμπάσο, Γιώργος Κωνσταντελάκης πληκτρόφωνα, Στράτος Παπαϊωάννου τύμπανα • Διεύθυνση – Εκτέλεση παραγωγής Ρένα Ανδρεαδάκη • Εικόνα / Key Visual © Yannis Mavritsakis / Sora AI
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260
8 – 11 Ιουνίου
Στεφανία Γουλιώτη: Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ
Η Στεφανία Γουλιώτη σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην παράσταση, που έχει ως αφετηρία της το διήγημα του Δημήτρη Χατζή. Σ’ αυτό πρωταγωνιστεί η γλυπτική και τα υλικά της. Η πορεία του υλικού –από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικά αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση– αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδας. Ποια είναι η σχέση του ζωντανού σώματος με το πρωτογενές υλικό; Ο πηλός εδώ δεν είναι σκηνικό αντικείμενο αλλά ζωντανό σώμα. Τα γλυπτά, μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου, τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή. Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος, μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή και, ενίοτε, επικίνδυνη.
Σκηνοθεσία – Δραματουργία Στεφανία Γουλιώτη • Κείμενο Δημήτρης Χατζής • Σύμβουλος δραματουργίας Έκτορας Λυγίζος • Συγγραφή πρόσθετου κειμένου Νεφέλη Μαϊστράλη • Μουσική – Ηχητικός σχεδιασμός Γιώργος Πούλιος • Κίνηση Αντωνία Οικονόμου • Σκηνικό Φιλάνθη Μπουγάτσου • Κοστούμια Νίκη Ψυχογιού • Σχεδιασμός φωτισμού Σάκης Μπιρμπίλης • Γλύπτρια Ισμήνη Τσοφίδου • Βοηθοί σκηνοθέτριας Αλέξανδρος Πάνου, Ηλιάνα Καλαδάμη • Live Video Ιγνάτιος Σκανδάλης, Θωμαΐς Τριανταφυλλίδου • Ηχοληψία Ηλίας Φλάμμος • Κατασκευή αντίγραφων αγαλμάτων Τζανέτος Κριτσέλης, Στέλλα Σταμούλη • Φωτογραφίες Γκέλυ Καλαμπάκα • Παίζουν Στεφανία Γουλιώτη, Φώτης Στρατηγός • Εκτέλεση παραγωγής Pop Productions - MeWe
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260
10 & 11 Ιουνίου
Teaċ Daṁsa – Michael Keegan Dolan: MÁM
MÁM στα ιρλανδικά σημαίνει «πέρασμα ανάμεσα στα βουνά». Σημαίνει όμως και «υποχρέωση». Μια διαδρομή που δεν επιλέγεται αλλά συχνά επιβάλλεται. Ένα μονοπάτι που ο ταξιδιώτης ακολουθεί, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει γιατί. Με αυτό το αίσθημα εσωτερικής αναγκαιότητας o Μάικλ Κίγκαν-Ντόλαν συνθέτει μια χορογραφία όπου δώδεκα χορευτές από διαφορετικά μέρη του κόσμου συγκροτούν ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων, μια κοινότητα σωμάτων που πάλλονται ξέφρενα, εκστατικά και ρυθμικά, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα πανηγύρι.
Βρισκόμαστε στο υποβλητικό, βραχώδες τοπίο του West Kerry, στη νοτιοδυτική ακτή της Ιρλανδίας, μια γη είναι σπαρμένη από μύθους. Ένα πυρόξανθο κορίτσι ξυπνάει μέσα σ’ έναν εφιάλτη για να τον δαμάσει. Ο εφιάλτης μετατρέπεται σε τελετή και η τελετή σε γλέντι. Η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο κοινής αναπνοής. Η παραδοσιακή κονσερτίνα του Ιρλανδού βιρτουόζου μουσικού Κόρμακ Μπέγκλι συναντά τον ήχο του ευρωπαϊκού συνόλου σύγχρονης κλασικής μουσικής s t a r g a z e, συνθέτοντας ένα έργο χορού και θεάτρου που η The Irish Times περιέγραψε ως «90 λεπτά τελετουργικής έκστασης», παρασύροντας το κοινό σε ένα στοιχειωτικό, αλλόκοσμο ταξίδι βαθιά εμποτισμένο από το τοπίο και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας. Η παράσταση ήταν υποψήφια για το βραβείο Olivier Καλύτερης Νέας Παραγωγής Χορού το 2020.
Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Χορογραφία Michael Keegan-Dolan • Σκηνογραφία Sabine Dargant • Ζωντανός σχεδιασμός ήχου Sandra Ní Mhathúna • Διεύθυνση προβών Rachel Poirier • Σχεδιασμός φωτισμού Adam Silverman • Σχεδιασμός κοστουμιών Hyemi Shin • Μουσική Cormac Begley • Πρωτότυπος σχεδιασμός ήχου Helen Atkinson • Σύμβουλος για τα κοστούμια Amanda Donovan • Υπεύθυνος φωτισμών Peter Harrison • Τεχνικός διευθυντής σκηνής Danny Hones • Διευθυντής παραγωγής Michael Lonergan • Διευθύντρια σκηνής Aoife Malin • Line producer Fiona Morgan • Βοηθός ηχολήπτη Daragh Murphy • Συνοδοί παιδιών Lori & Oliver Neilson • Επικεφαλής ήχου Sandra Ní Mhathúna • Ερμηνεύουν Imogen Alvares, Bea Bidault, Kim Ceysens, Caimin Gilmore, Nina Harries, Aki Iwamoto, Mayah Kadish, Dylan Lynch, Daniel Myers, Delilah Neilson, Amit Noy, Keir Patrick, Ino Riga, David Six, Jimmy Southward, Timon Koomen, Holly Vallis, Kayva Van Gangelen, Verena Zeiner • Παραγωγός Dawn Prentice • Company stage manager Iain Synnott
ΗΡΩΔΕΙΟ
12 & 13 Ιουνίου
Σταμάτης Κραουνάκης: Λυσιστράτη - Μια ξεκαρδιστική όπερα
Μπορούμε να πούμε κάτι νέο για τη Λυσιστράτη έπειτα από τόσα χρόνια; Γιατί επανέρχεται με τέτοια επιμονή στις σκηνές του κόσμου; Ποιο νόημα παραμένει ανεξάντλητο μέσα στην ιδιοφυή αυθάδεια της ηρωίδας; Όταν ο Αριστοφάνης τη γράφει το 411 π.Χ., δεν κάνει κάποιο πλάγιο σχόλιο για τη θέση στην οποία έχει περιέλθει η Αθήνα εν μέσω Πελοποννησιακού Πολέμου. Στην πραγματικότητα, ακούει καλά τους πολιτικούς τριγμούς εντός των τειχών, όπου η Εκκλησία του Δήμου έχει αποδυναμωθεί και οι ολιγαρχικοί επανέρχονται στο προσκήνιο. Με τα κρυφά όπλα της τέχνης, μιλάει για την πηγή των δεινών: τη μανία για δύναμη και επιβολή, που δεν είναι παρά ίδιον των ανδρών, μια κούφια εντολή που παρασέρνει όλη την κοινωνία στον αφανισμό. Και ποιο είναι το αντίδοτο; Μα ένα ηχηρό χαστούκι σε αυτή τη θλιβερή αρρενωπότητα. Η ηρωίδα δεν καλεί μόνο τις γυναίκες της Αθήνας –και από άλλες πόλεις, εχθρικές!– σε μια «απεργία του έρωτα», αλλά δημιουργεί ένα ποτάμι θηλυκότητας που παρασέρνει τις βεβαιότητες του κόσμου, προτείνοντας μια άλλη λύση που οι υπόλοιποι σπεύδουν να ονομάσουν ουτοπική και άρα μη εφαρμόσιμη.
Ο Σταμάτης Κραουνάκης στήνει μια πολυφωνική οπερέτα που φιλοξενεί ισότιμα μουσική και λόγο, όλα κουρδισμένα στο κλειδί της ανελέητης σάτιρας του ποιητή. Πότε λυρική, πότε λαϊκή, πότε σαρκαστικό καμπαρέ, η μουσική γίνεται αγωγός της δράσης, ενώ ο αδόμενος λόγος συμπληρώνει ιδανικά αυτήν την αριστοφανική μέθεξη, απελευθερώνοντας νύξεις στο σήμερα και τροφοδοτώντας ακόμα περισσότερο την ξέχειλη θεατρικότητα του δρώμενου. Στη σκηνή του θεάτρου, συναντιούνται τριάντα σημαντικοί ερμηνευτές και μουσικοί, με ξεχωριστή την παρουσία της Δήμητρας Γαλάνη στον ρόλο της θεάς Αθηνάς.
Μουσική – Κείμενο – Σκηνοθεσία Σταμάτης Κραουνάκης • Συνεργάτες στο λιμπρέτο Λίνα Νικολακοπούλου (στίχοι τραγουδιών «Πάμε Κοπέλες», «Το Νήμα», «Χορικό της Συμφιλίωσης»), Γιώργος Χατζιδάκις, Λάκης Λαζόπουλος (στίχοι του τραγουδιού «Όλα γι’ αυτή την πόλη») • Συνεργάτρια στη σκηνοθεσία Μαριλένα Μόσχου • Σκηνικά – Κοστούμια Takis • Χορογραφία Θοδωρής Πανάς • Φωτισμοί Στέλλα Κάλτσου • Σύμβουλος θεατρολόγος Ευανθία Στιβανάκη • Εικαστικό σήμα παράστασης Κώστας Σπανάκης • Φωτογραφίες Σπύρος Πώρος • Επικοινωνία Δέσποινα Κραουνάκη • Ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης) Λένα Ουζουνίδου Λυσιστράτη, Κώστας Μπουγιώτης Απόλλων κομπέρ, Σοφία Κουνιά Κλεονίκη, Έλενα Καφούρου Ινδή, Πένυ Ξενάκη Μπάμπουσκα Κορυφαία, Γεωργία Αμοργιαννιώτη Μινώικα, Αργυρώ Καπαρού Λαμπιτώ, Βενετία Καναβέλλη Μια κοπέλα, Γιώργος Στιβανάκης Θηβαία / Ένας ανάπηρος στρατιώτης, Κωνσταντίνος Τσονόπουλος Θηβαία / Βαγγέλας, Στέλλα Κρούσκα Μυρίνη, Χριστόφορος Σταμπόγλης Πρόβουλος, Χρήστος Γεροντίδης Κινησίας, Κώστας Βενετσάνος Ένας βέρος Αθηναίος, Σάκης Καραθανάσης Λαϊκός τραγουδιστής, Θεολόγος Παπανικολάου Ιεροψάλτης, Σπύρος Πινκερίδης Κήρυκας, Δήμητρα Γαλάνη Θεά Αθηνά, Μαριλένα Μόσχου Κουκλάρα της Αθήνας, Μαρία Παπαδοπούλου Κουκλάρα της Αθήνας • Μουσικοί επί σκηνής Δημήτριος Ανδρεάδης πιάνο, μουσική διεύθυνση, ενορχήστρωση, Δημήτρης Κικλής πλήκτρα, Γιώργος Ταμιωλάκης βιολοντσέλο, ευφώνιο, Λάμπρος Παπανικολάου κόντρα μπάσο, Θεολόγος 123 Παπανικολάου βιολί, Κοσμάς Κοκόλης κιθάρα, μπουζούκι, Νίκος Κατσίκης σολίστ (μαντολίνο, ισπανικό λαούτο, μπουζούκι) • Παραγωγή Gr entertainment – Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 – ΧΩΡΟΣ Δ
13 Ιουνίου
Ηλίας Γιαννακάκης: 2005-2015. Στα χρόνια του Λούκου
Ο Ηλίας Γιαννακάκης δημιουργεί και παρουσιάζει ένα ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα στον Γιώργο Λούκο, είκοσι χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του το 2006. Ο σκηνοθέτης κατέγραφε συστηματικά τον καλλιτεχνικό διευθυντή για έναν ολόκληρο χρόνο –από το 2007 έως το 2008, στα πρώτα χρόνια της «έκρηξης» του Φεστιβάλ– συγκεντρώνοντας σπάνιο υλικό. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, παραδίδει ένα ντοκιμαντέρ που ανιχνεύει το αποτύπωμα εκείνης της δεκαετίας, ενισχυμένο με νέα γυρίσματα και συλλογή περαιτέρω αρχειακού υλικού, στο οποίο μιλούν πάνω από 40 Έλληνες και ξένοι ομιλητές.
Έχοντας ανακαλύψει ένα ρημαγμένο εργοστάσιο σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας, ο νέος τότε καλλιτεχνικός διευθυντής διαμόρφωσε από το μηδέν έναν πολιτιστικό χώρο που έμελλε να γράψει τη δική του ιστορία ως αστικό τοπόσημο. Ήταν ο άνθρωπος που δημιούργησε την εμβληματική πλέον Πειραιώς 260, έναν χώρο που άλλαξε την αντίληψή μας για τα πολιτιστικά δρώμενα. Η ελευθερία αλλά και η αγάπη που προσφέρθηκε στους Έλληνες δημιουργούς όλων των ηλικιών, προβεβλημένων και μη, μαζί με την παρουσία των σημαντικότερων καλλιτεχνών από όλη την υφήλιο –και μάλιστα στη δημιουργική τους ακμή– άνοιξαν την πόρτα ώστε να εισέλθει η Αθήνα αλλά και η Ελλάδα στο διεθνές πολιτιστικό γίγνεσθαι για μια δεκαετία, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο στίγμα. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει στιγμές αυτής της πορείας, μέχρι και τη διαπόμπευσή του το 2015, με χαλκευμένες κατηγορίες.
Σενάριο – Σκηνοθεσία Ηλίας Γιαννακάκης • Διεύθυνση φωτογραφίας – Κάμερα Δημήτρης Κορδελάς, Claudio Bolivar • Εκτέλεση παραγωγής Αποστολία Παπαϊωάννου
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260
14 & 15 Ιουνίου
Γιώργος Βαλαής: Stores Ομορφιά, Ισότητα, Ευτυχία
Ένα πολυκατάστημα ρούχων που θυμίζει τις γνώριμες αλυσίδες της εποχής μας. Εκεί, ένας χορός ανθρώπων δοκιμάζει ρούχα, ψωνίζει, περιμένει στην ουρά, συνομιλεί σε σύντομους διαλόγους, ξεκουράζεται, συγκρούεται, ξεγυμνώνεται, ξαναρχίζει. Τραγουδά και μονολογεί. Ονειρεύεται το μέλλον. Ξεκινώντας από αυτήν τη ρεαλιστική συνθήκη, τα επεισόδια, τα τραγούδια και οι μονόλογοι των ηρώων διαρρηγνύουν τη γραμμικότητα του ρεαλισμού και αφηγούνται ένα μωσαϊκό πεπρωμένων – μια σύγχρονη χορικότητα από ζωές παγιδευμένες στην αδυναμία των επιθυμιών τους. Τα όνειρά τους συνδέονται με τα προϊόντα που κρατούν στα χέρια τους, τη χαμένη ποιητικότητα μιας ζωής που είναι πια συνδεδεμένη με την κατανάλωση, ενώ κάθε ρούχο γίνεται μια πιθανή εκδοχή του ατόμου – μια υπόσχεση μεταμόρφωσης, μια δυνητική ευκτική του μέλλοντος, που άλλοτε εκπληρώνεται και άλλοτε ματαιώνεται.
Σκηνοθεσία Γιώργος Βαλαής • Κείμενο – Δραματουργία Γιώργος Βαλαής, Πρόδρομος Τσινικόρης • Μουσική – Ηχητικός σχεδιασμός Gary Salomon • Μηχανικός ήχου Γιώργος Χανός • Κίνηση – Χορογραφία Γιάννης Νικολαΐδης • Σκηνικά Ελένη Στρούλια • Κοστούμια Ελένη Στρούλια, Ζαΐρα Φαληρέα • Σχεδιασμός φωτισμού Τάσος Παλαιορούτας • Επιμέλεια βίντεο Μιλτιάδης Χρηστίδης • Βοηθός σκηνοθέτη Στράτος Νταλαμάγκος • Βοηθός σκηνογράφου 32 ενδυματολόγου Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου • Φωτογράφος press kit Δέσποινα Σπύρου • Παίζουν Χαρά Γιώτα, Θανάσης Δόβρης, Πύρρος Θεοφανόπουλος, Ρωμανός Καλοκύρης, Ειρήνη Μακρή, Βιβή Πέτση, Ελπινίκη Σαριπανίδου • Εκτέλεση παραγωγής Χριστίνα Πολυχρονιάδου
ΗΡΩΔΕΙΟ
15 Ιουνίου
Estonian Philharmonic Chamber Choir – Tallinn Chamber Orchestra – Tõnu Kaljuste
Έργα Arvo Pärt
Τα έργα του Άρβο Περτ έχουν παρουσιαστεί σχεδόν περισσότερο από εκείνα οποιουδήποτε άλλου συνθέτη στο πρώτο τέταρτο του αιώνα. Στα μέσα του εικοστού αιώνα, νιώθοντας παγιδευμένος ανάμεσα στα κυρίαρχα πλην όμως άκαμπτα ρεύματα της avant garde, ο Περτ αποσύρθηκε από τη σύνθεση και διάλεξε τη σιωπή, αναζητώντας μια άλλη μουσική γλώσσα, ασκητικής ουσίας και διαφανούς αλήθειας. Αφιερώνει εαυτόν σε μια εντατική μελέτη του Γρηγοριανού άσματος και του Ορθόδοξου μέλους, καθώς και της πρώιμης πολυφωνίας της Αναγέννησης.
Το 1972, προσχωρεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία, με την πίστη του να καθοδηγεί έκτοτε την αποστολή του: την ανάδειξη ενός θρησκευτικού πνευματικού κάλλους που αποζητά την έκφρασή του μέσω της αισθητικής οδού. Σε μια γιορτή της ζωής και του έργου του μεγάλου Εσθονού συνθέτη, η συναυλία φιλοξενεί εμβληματικά έργα της φωνητικής μουσικής του, τόσο της σόλο όσο και της χορωδιακής. Το απαιτητικό καθήκον της ερμηνείας τους αναλαμβάνουν η Φιλαρμονική Χορωδία Δωματίου της Εσθονίας και η Ορχήστρα Δωματίου του Ταλίν υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Τόνου Καλιούστε. Συμπαραστάτες του Περτ επί δεκαετίες, έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διάδοση και την ερμηνευτική κατανόηση του μουσικού του σύμπαντος.
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260
20 & 21 Ιουνίου
Amir Sabra – Ata Khatab: Badke(remix)
Με τη σκόπιμη αναστροφή της λέξης dabke, ο ομαδικός παραδοσιακός χορός που διένυσε αιώνες –από τα αρχαία λατρευτικά μυστήρια γονιμότητας και τα σύγχρονα γαμήλια γλέντια έως το εμψυχωτικό σμίξιμο των πολιτών στα συντρίμμια της Γάζας– παρουσιάζεται εδώ ως ρυθμός και πράξη αντίστασης. Επί σκηνής, οι δημιουργοί μαζί με δέκα καλλιτέχνες μετατρέπουν τον dabke σε πεδίο διεκδίκησης και αυτοπραγμάτωσης, μια έκρυθμη σωματικότητα που συγκεντρώνει στοιχεία από τον σύγχρονο χορό, το hip hop, την capoeira και το τσίρκο και τον μετασχηματίζουν σε Badke(remix). Πρόκειται για την αναδημιουργία μιας χορευτικής παράστασης που γεννήθηκε το 2013 από τους Κουν Ογκούστινεν, Ροζάλμπα Τόρες και Χίλντεχαρντ Ντε Βάιστ και περιόδευσε παγκοσμίως την περίοδο 2013–2016.
Η παράσταση επισκέπτεται τη γλώσσα της παράδοσης και της δίνει μια άλλη στροφή, αφουγκραζόμενη τις αγωνίες του τώρα. Πέρα από τις σκληρές γραμμές των συνόρων στον γεωγραφικό και πολιτισμικό χάρτη, προωθεί την ιδέα ενός διεθνούς «ανήκειν». Η εξαθλίωση των πληθυσμών κατά τις πρόσφατες εχθροπραξίες και η επικοινωνία της στην παγκόσμια κοινότητα δημιούργησαν την εντύπωση ότι το να είσαι Παλαιστίνιος αποτελεί μια συμπαγή και ομογενή εθνική ταυτότητα, δίχως ετερότητες και εσωτερικούς αναβρασμούς. Η παράσταση, ένα κράμα γιορτής και πολέμου, έρχεται να αμφισβητήσει αυτήν την παρανόηση, καθώς άνθρωποι με διακριτά κοινωνικά χαρακτηριστικά ενώνουν τα χέρια και ακολουθούν τα γνωστά βήματα, για να τα παραλλάξουν αμέσως μετά, για να τον «αναγκάσουν» να χωρέσει τις νέες επιθυμίες και εντάσεις των σωμάτων.
Χορογραφία Amir Sabra, Ata Khatab • Χορός – Δημιουργία Abdallah Damra, Bresa Ayub, Dima Zahran, Hamza Damra, Marah Haj, Mohammed Al Tayeh, Rebecca Kaoud, Rima Baransi, Samer Raya, Shahd Jabarin, Jassi Murad (αντικαταστάτρια ερμηνεύτρια) • Soundtrack Nasser Al-Fares / Επεξεργασία Sam Serruys • Καλλιτεχνικός βοηθός Abdallah Damra • Ήχος Hanne Nuyttens • Φωτισμοί Ine Van Bortel • Βασισμένο στο Badke (2013) των Koen Augustijnen, Rosalba Torres Guerrero, Hildegard De Vuyst • Περιοδεία Morgan Verhelle (laGeste) • Παραγωγή laGeste, Stereo48 • Συμπαραγωγή KVS, Viernulvier • Σε συνεργασία με τη Siamese Cie (Gloed vzw)
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260
28 – 30 Ιουνίου
Angélica Liddell: Seppuku. The Funeral of Mishima or the Pleasure of Dying
Τον Νοέμβριο του 1970, έπειτα από μια αποτυχημένη συμβολική εξέγερση για την αποκατάσταση της αυτοκρατορικής εξουσίας στην Ιαπωνία, ο Ιάπωνας συγγραφέας Γιούκιο Μισίμα (1925-1970) έβαλε τέλος στη ζωή του με seppuku (στην καθομιλουμένη χαρακίρι), μετατρέποντας το ίδιο του το σώμα στο «τελευταίο» του έργο. Αντλώντας έμπνευση από τον πνευματικό κώδικα των σαμουράι, η Ανχέλικα Λίντελ, μία από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές της σύγχρονης ισπανικής σκηνής, παρουσιάζει το σεπούκου ως στοχασμό πάνω στην ελευθερία, την πειθαρχία, την ομορφιά και το όριο. Το έργο παίρνει τη μορφή ενός επικήδειου ύμνου που, χωρίς εξιδανικεύσεις, αφιερώνεται σε όλους τους αυτόχειρες και ενσαρκώνει σκηνικά τη βίαιη, λυρική έλξη από τον θάνατο ως αισθητικό ιδεώδες και υπαρξιακή επιλογή στον αντίποδα της πνευματικής φθοράς. Με μια γραφή που αρνείται κάθε κατηγοριοποίηση, η ανήσυχη και ασυμβίβαστη δημιουργός υπογράφει μία από τις πιο χαρακτηριστικές παραστάσεις του σύγχρονου ευρωπαϊκού theatre-performance.
Πρόκειται για ένα έργο που συνδυάζει την τελετουργία, την προσωπική εξομολόγηση και τον φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στο θάνατο, εμπνευσμένο από τον Μισίμα. Χρησιμοποιώντας ως πρόπλασμα την ιδέα του για την αξεδιάλυτη τριάδα –ερωτισμός, ομορφιά, θάνατος– η Λίντελ συνθέτει μια παράσταση-ποίημα αποχαιρετισμού στη ζωή (jisei no ku). Η πλοκή τροφοδοτείται από ένα προσωπικό βίωμα της Λίντελ. Ανακαλώντας την εφηβική της σχέση ‘μύησης’ με τον Μισίμα, το στήσιμο της παράστασης αναπτύσσεται πάνω σε παραδοσιακή σκηνή Nō και περιλαμβάνει αναφορές και αποσπάσματα από κείμενα του Ιάπωνα συγγραφέα, μαζί με υλικό που διατρέχει τη διαδρομή της δημιουργού. Επτά χρόνια μετά το Génesis 6, 6-7, η Λίντελ επανέρχεται στη σκηνή της Πειραιώς 260 για να δοκιμάσει ξανά τα όρια της αντοχής μας και να μας αφήσει, ακόμη μία φορά, άφωνους.
Σκηνοθεσία – Κείμενο – Σκηνογραφία – Κοστούμια Angélica Liddell • Το έργο περιλαμβάνει αποσπάσματα από τα κείμενα «Πατριωτισμός» και Ο ναύτης που αρνήθηκε τη θάλασσα του Yukio Mishima • Διασκευή του έργου NOH Hagoromo. Ο μανδύας με τα φτερά (14ος αιώνας) • Ερμηνεύουν Alberto Alonso Martínez, Nonoka Kato, Angélica Liddell, Masanori Kikuzawa, Ichiro Sugae, Gumersindo Puche, Kazan Tachimoto • Σχεδιασμός φωτισμού Javier Alegría • Τεχνική διεύθυνση Maxi Gilbert • Χειρισμός φωτισμού Francisco Jesús Galán • Ήχος Antonio Navarro • Μηχανικός σκηνής Fernando Díaz • Διεύθυνση σκηνής Elena Galindo • Κατασκευή σκηνικών Alfonso Reverón Díaz • Logistics Helena Pastor • Παραγωγή Gumersindo Puche • Βοηθός παραγωγής Jaime del Fresno • Συμπαραγωγή Festival Temporada Alta (Ισπανία), Théâtre National de Strasbourg (Γαλλία), Odéon–Théâtre de l’Europe (Γαλλία), Wiener Festwochen | Free Republic of Vienna (Αυστρία), Festival Grec (Ισπανία) με την υποστήριξη της Comunidad de Madrid
ΗΡΩΔΕΙΟ
30 Ιουνίου
John Legend: Evening of Songs & Stories
Ο Τζον Λέτζεντ, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής του εικοστού πρώτου αιώνα και ένας αισθαντικός ανανεωτής της soul και του R&B, έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για μια αποκλειστική εμφάνιση στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Οι διακρίσεις του πολλές: 13 βραβεία Grammy και το βραβείο Oscar για Best Original Song το 2015 είναι, άλλωστε, ο πρώτος Αφροαμερικανός καλλιτέχνης που μπήκε στη λέσχη EGOT, έχοντας κερδίσει και τα τέσσερα βραβεία (Emmy, Grammy, Oscar και Tony)– τέσσερις πλατινένιους και δύο χρυσούς δίσκους, έξι πλατινένια και πέντε χρυσά singles στα charts των ΗΠΑ, καθώς και δισεκατομμύρια ακροάσεις σε διάφορες 138 πλατφόρμες. Η εμφάνιση εντάσσεται στο πλαίσιο της περιοδείας «An Evening of Songs & Stories», μιας μουσικής αφήγησης όπου κάθε τραγούδι λειτουργεί ως σταθμός ζωής. Legenda στα λατινικά σημαίνει να αφηγείσαι εκείνες τις ιστορίες που πρέπει να ακουστούν δυνατά και αυτό ακριβώς κάνει εδώ ο Τζον Λέτζεντ: μόνος στο πιάνο, απογυμνώνει τις συνθέσεις του από τις ενορχηστρωτικές τους πανοπλίες και τις μετατρέπει σε μια σινεμασκόπ αναδρομή στο παρελθόν, ξετυλίγοντας ιστορίες, εμπειρίες και συναντήσεις που διαμόρφωσαν την ανεπανάληπτη προσωπική και καλλιτεχνική του πορεία. Η συναυλία του θα κλείσει το Ηρώδειο.