Η συνέχεια του καθοριστικού άλμπουμ του 2024 δεν είναι εύκολη: η Charli XCX κυκλοφορεί 11 σύντομα κιθαριστικά τραγούδια, ένα αντι-«Brat» που υπόσχεται αλλά περνά σχεδόν απαρατήρητο.
Ομολογώ ότι από την πρώτη στιγμή, το 'Music, Fashion, Film' της Charli XCX μου κάθισε στραβά.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Και όχι επειδή ήμουν απελπισμένος για ένα 'Brat 2.0' ή γιατί οτιδήποτε άλλο εκτός από μια ακόμη συνέχεια που θα όριζε την εποχή θα έπρεπε να απορριφθεί ως απογοήτευση. Αντίθετα, η ιδέα μιας νέας κατεύθυνσης μετά από ένα από τα πιο εγκωμιασμένα άλμπουμ των τελευταίων πέντε χρόνων ήταν όχι μόνο δελεαστική αλλά και καλλιτεχνικά αναγκαία, καθώς η προσπάθεια να ξαναπιάσει το zeitgeist με τον ίδιο τρόπο θα φαινόταν και ανόητη και απελπισμένη.
Απλώς δεν είχα πειστεί.
Πρώτα ήταν το βασικό σινγκλ 'Rock Music', με παραμορφωμένες κιθάρες και μερικούς, ειλικρινά, πολύ κακούς στίχους όπως «Me and my friends, we go out / We take pictures and make stuff together / And sometimes we cry / We kiss each other, real incestuous vibes» και «I think the dancefloor is dead / So now we’re making roooooock music».
Η αυτοαναφορικότητα και το σαρκαστικό / μεταχιούμορ δεν έπιαναν τόπο, και η φράση «real incestuous vibes» έμοιαζε με επιτελεστική πρόκληση που απλώς διψά απεγνωσμένα για προσοχή.
Το συνοδευτικό βίντεο του σινγκλ δεν βοήθησε. Έμοιαζε με στημένη δήθεν αντισυμβατικότητα, με τις 'cigfluencer' πόζες της Charli να μοιάζουν με ενοχλητικό ποζάρισμα γύρω από το στήριγμα-αξεσουάρ των social media της ημέρας. Ακόμη και ως κάποιος που ασπάζεται πλήρως τη σχολή σκέψης του Chandler Bing, ότι «στην τελική, το κάπνισμα είναι κουλ και το ξέρεις», όλο το «κάπνισμα = εξέγερση» δεν είναι ούτε ατίθασο ούτε ηδονιστικό. Είναι απελπισμένα επιτηδευμένο και εντελώς άτολμο.
Ύστερα ήρθε το εξώφυλλο του άλμπουμ, το οποίο, σε συνάρτηση με τον τίτλο, εμφανίζει το ιδρυτικό μέλος των Velvet Underground John Cale, τον σχεδιαστή μόδας Marc Jacobs και τον θρυλικό σκηνοθέτη Martin Scorsese – με τον καθένα να εκπροσωπεί τις τρεις «πτυχές» του άλμπουμ.
Εντυπωσιακό που κατάφεραν να φέρουν και τους τρεις αυτούς εικόνες στο ίδιο δωμάτιο για τη φωτογράφηση του Aidan Zamiri, αλλά όλο το εγχείρημα έμοιαζε υπερβολικά προφανές.
Παρ' όλα αυτά, ήθελα οι πρώτες εντυπώσεις μου να αποδειχθούν λάθος ακούγοντας ολόκληρο το έβδομο άλμπουμ της Charli, έχοντας υπάρξει φαν από το 'Sucker' του 2014, υποστηρικτής του 'Charli' του 2019, και όντας πανευτυχής που η Βρετανή ποπ σταρ κατάφερε επιτέλους να κερδίσει καθολική αναγνώριση το 2024.
Το νέο και πολύ λιτό LP των 30 λεπτών ξεκινά με το 'Rock Music' – μία όχι και τόσο ενθαρρυντική αρχή που όμως γρήγορα εξιλεώνεται με το 'SS26', έναν ήχο καλογυαλισμένης αποκάλυψης που είναι πιθανότατα το πιο δυνατό κομμάτι του άλμπουμ.
Από εκεί και πέρα, ακολουθεί μια απογοητευτική κατηφόρα κατά την οποία η Charli μιλά για τη σχέση της με την ταυτότητα, την αυτοεκτίμηση και τις πιέσεις της φήμης μετά το 'Brat'. Όλα είναι υποσχόμενα μονοπάτια για εξερεύνηση, αλλά οι ιδέες βγαίνουν μπερδεμένες – σαν η υπαρξιακή κρίση να χρειαζόταν λίγο ακόμη χρόνο για να ωριμάσει προτού εκφραστεί.
Αυτό αντικατοπτρίζεται και στα ίδια τα τραγούδια, καθώς τα περισσότερα μόλις που φτάνουν τα δύο λεπτά. Πολλά είναι αχρείαστα (το κενό '2007' και το μινιμαλιστικό σχεδόν ανύπαρκτο τραγούδι 'Yeah' ξεχωρίζουν για όλους τους λάθος λόγους), ενώ εκείνα που όντως γράφονται στη μνήμη (το grunge-οειδές 'Card Declined' και το υποσχόμενο 'Camera') τελειώνουν πριν προλάβουν να εξελιχθούν. Ή να μετρήσουν.
Στο 'Camera', το στιβαρό hook συνδυάζεται με μια αξιοπρεπή απόπειρα αυτοκριτικής: «I don't feel embarrassed even if I suck / I'm always craving an experience that feels dangerous / And maybe this is it, maybe it's what I need / 'Cause it's the only way to feel like I'm not actually me.» Ενοχλητικά, το τραγούδι τελειώνει εκεί, αφήνοντας την εντύπωση ότι το 'Music, Fashion, Film' είναι ένα βιαστικά κυκλοφορημένο σχεδιαστικό τετράδιο με μισοψημένες ιδέες και κομμάτια.
Η αρχική υπόσχεση των μικρών ψυχολογικών στιγμιοτύπων της Charli που καταλήγουν σε κενό συμπυκνώνεται στο τραγούδι 'Wink Wink'.
Αισθητά λιγότερο πρόχειρο από μερικά άλλα κομμάτια, περιέχει στιγμές κολλητικού μεγαλείου που όμως ακυρώνονται από έναν ημι-ασύνδετο χείμαρρο συνειδησιακής ροής που καταλήγει σε εκνευριστικές ατάκες.
«I used to lick cream off strawberries in the summer...» Μπράβο σου. Όντως πάνω-τάξης βρετανική καλοκαιρινή ατμόσφαιρα, αλλά συνέχισε – είναι μια νοστιμότατη συνήθεια.
«And maybe I fucked your dad...» Πω πω, πόσο τολμηρό από μέρους σου. Τι θα πει τώρα η τοπική αριστοκρατία;
«Just kidding, I'm only saying that for effect...» Α, μια στροφή στην αυτογνωσία που υποτίθεται ότι αποδομεί το αρχέτυπο του 'cool girl', δείχνοντας πόσο πολύ συμμετέχεις στο δικό σου αστείο.
«But my point is I think people can change.» Σωστό, αλλά δεν είναι τόσο βαθυστόχαστο όσο νομίζεις ότι ακούγεται.
Η αυτοαναφορική αυτή παλινδρόμηση κορυφώνεται με το «I'm not a bad girl anymore / Wink, wink», οπότε θυμάσαι εκείνο το ανυπόφορο άτομο που λέει κάτι άσκοπα προσβλητικό ή δυσάρεστο σε μια συζήτηση και δικαιολογείται με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο και την κοφτή, βολική φράση: «Δεν αντέχεις λίγο χιούμορ; Είναι απλώς banter!»
Παρενθετικά, όποιος νιώθει ένοχος για αυτή την αντίδραση ή του αρέσει να χρησιμοποιεί τον όρο 'banter' πρέπει να συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι αυτός ο παθητικοεπιθετικός και αποποιούμενος την ευθύνη όρος απλώς κρύβει την υποτίμηση του εκφοβισμού. Σταματήστε το. Ζητήστε βοήθεια.
Για να είμαστε δίκαιοι με την Charli, το 'Music, Fashion, Film' έχει τις λιγοστές στιγμές του, και η συνέχεια του 'Brat' δεν θα ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση.
Αν στρίψεις απότομα, αποξενώνεις τους φαν· αν κάνεις περισσότερα από τα ίδια, απλώς ρολάρεις με την πετυχημένη συνταγή. Όταν όμως η συνέχεια του παγκόσμιου φαινομένου σου περνά σχεδόν απαρατήρητη – παρά το 'SS26', το αληθινό χτύπημα στο στομάχι του 'I'm Afraid' και το κλείσιμο του άλμπουμ με το 'No One Lasts Forever' όπου συμμετέχει εντυπωσιακά ο σκηνοθέτης David Cronenberg – τότε κάτι έχει πάει στραβά.
Και όταν οι υπαρξιακές σου αναζητήσεις σε κάνουν να φαίνεσαι περισσότερο αυτάρεσκος παρά βαθύς ή έστω με ειρωνικό πνεύμα, η απογοήτευση απλώς επιβεβαιώνει ότι οι πρώτες εντυπώσεις είναι συχνά αδύνατον να ανατραπούν.
Το 'Music, Fashion, Film' κυκλοφορεί ήδη.